Zomerse kronkels (2): Technostress, shut the servers down. NOT!

Onder het motto #ZomerseKronkels kiezen in juli en augustus 2017 diverse vaste en gastbloggers een stukje van elkaar, en voorzien het van bijkomend, actueel commentaar.

Drie-en-een-half jaar geleden schreef KrikkeDM een blog over technostress. Over het niet meer MOGEN of juist wel MOETEN bereikbaar zijn na de uren. Net voor de zomer van 2017 liet Kris Peeters ook weer een dergelijk ballonnetje op. Een ballonnetje waarbij ik denk dat veel thuiswerkers stress krijgen van het feit dat ze dan tijdens de uren niet meer de was kunnen doen, of het avondeten voorbereiden. Want om vijf uur MOETEN ze onbereikbaar zijn. Terwijl ze nu in de namiddag een uurtje huishoudelijke taken doen om na de uren dat te MOGEN inhalen. Het is maar hoe je het bekijkt.

Geselecteerde stuk: Technostress, shut the servers down. NOT! (van Kris De Meester,  oorspronkelijk gepubliceerd in februari 2014). Veel (her)leesplezier.

4 24 12-technostress-image

Technostress, shut the servers down. NOT!

4 24 12-technostress-image

Is het een goed idee dat bedrijven systemen opzetten zodat werknemers buiten de kantooruren geen professionele berichten meer kunnen raadplegen? BMW en Siemens zouden het van plan zijn in ons land. Het permanent bereikbaar moeten zijn, leidt tot stress en eist zijn mentale tol, zo luidt het.

Ik ken natuurlijk de specifieke situatie van die bedrijven niet, maar algemeen vind ik dit een slechte beslissing. Ik heb het gevoel dat er enkele stappen ontbreken in het besluitvormingsproces.

De huidige tendens is immers om te focussen op resultaat. Het belangrijkste is dat het werk gedaan wordt, het waar en wanneer worden ondergeschikt. En veel werknemers zijn vragende partij. Het laat hen toe hun werk zelf te organiseren en op die manier beter te verzoenen met hun familiaal en sociaal leven, om nog maar te zwijgen van het vermijden van file en ander leed. Met de hoger geschetste maatregel fnuik je dit net.

De bezorgdheid over de mentale (over)belasting is natuurlijk wel terecht. Maar over ‘bereikbaarheid’ valt nog wel wat te zeggen. Het sleutelwoord in dit verhaal is voor mij ‘moeten’. Tussen bereikbaar zijn (keuze) en bereikbaar MOETEN zijn ligt een wereld van verschil. En dan heb ik het natuurlijk niet over de ‘standby’ beroepen, medewerkers die omwille van hun functie in urgentie/depannage bereikbaar moeten zijn, maar over alle anderen. Daar hoeft bereikbaar zijn niet als problematisch gezien te worden, kan het zelfs een troef zijn om beter in te spelen op je professionele en/of privé noden. Dat verandert als MOETEN op het toneel verschijnt. Dan is er wel degelijk sprake van druk, van mentale belasting, stress, een bedreiging voor het welzijn van de werknemer. Dan kan de broodnodige recuperatie in het gedrang komen, kan het ten koste gaan van tijd voor familie, vrienden, hobby’s… en leiden tot een minder productieve en niet langer bevlogen werknemer. Verlies-verlies voor werknemer en werkgever.

Is het afschermen van de werknemer buiten de kantooruren dan toch niet de oplossing? Het antwoord blijft nee. Er moet in de eerste plaats gekeken worden naar de onderliggende redenen waarom werknemers bereikbaar MOETEN zijn of dat gevoel hebben. Is het omdat er geen vertrouwen is tussen werkgever en werknemer, overdreven controledrang, inefficiënte arbeidsorganisatie of planning, incompetente schakels, een combinatie van dat alles? Het is op die punten dat prioritair gewerkt moet worden. Afschermen zal echt niet helpen. De druk zal zich eens zo sterk manifesteren tijdens ‘de uren’. De mails, opdrachten en vragen zullen accumuleren binnen de ‘beschikbare’ periode.

Waar vertrouwen is, geconverseerd wordt, taken en rollen, doelen en planning duidelijk zijn, gekeken wordt naar resultaten en er ruimte is voor coaching en steun, daar is een afschermende maatregel niet nodig. Het is integendeel een nieuwe rigiditeit die het werken van de toekomst belemmert.