TCoW, Total Cost of Welbeing (c)

euromillions

TCO, IRR, ROI. Er begint iets wakker te worden in welzijnsland. We beginnen langzaamaan de focus op de centen te leggen ipv op theoretische veiligheid. Maar er is nog veel werk aan de winkel, nog veel onduidelijkheid ook.

Ik werd de laatste tijd gecontacteerd om mee te werken aan “ROI”, of nee “IRR”, of eigenlijk “TCO”. En natuurlijk “verzuimkost”. Veel klepels, en al evenveel klokken. Boeiend is het zeker. En blij ben ik er zeker mee. Het is een speeltuin met voor ieder wat wils. Zeker met het budgetteringsseizoen dat in aantocht is.

Veel grotere bedrijven beginnen zich eind augustus – begin september op te maken voor het nieuwe budget, ronde 1. Templates en cijfers van de voorbije jaren worden rondgestuurd. Met de vraag om tegen oktober een eerste stap te zetten. Finaliseren van die budgetten is meestal niet voor nieuwjaar, maar ergens in de eerste maanden van het nieuwe jaar. Stressen hoeft dus niet.

Laat je als preventieadviseur ook niet in ’t zak zetten. Aangezien we advies geven, zijn de meeste kosten niet voor ons departement. We hebben misschien heel veel directe kosten te beheren, zoals onze externe dienst, ons personeel van de afdeling, onze arbeidsongevallenverzekering, de PBM’s, … Maar we hebben evenzeer veel kosten niet te beheren.

Advies geven hoort evenwel steeds bij onze job. Dus nee, de kosten voor die ergonomische bureaustoel op een andere afdeling, de kosten voor een nieuwe airco-installatie in het kader van een hitteplan, … behoren niet tot ons budget. Dat schermen we beter af. Maar we geven wel advies. Zo passeerde er onlangs een bedrijf bij me dat dergelijk meubilair direct in kosten neemt, terwijl kapitaliseren beter is voor ons imago. Voor velen is “veiligheidsadvies” nog steeds gelijk aan “kostenplaats pur sang”.

Onze TCO (total cost of ownership) moet je dus goed definiëren. Wat wel en wat niet. Technische ingrepen, installaties, meubilair… op andere afdelingen, zitten er voor mijn part niet in.

De IRR (internal rate of return) van die bureaustoel is natuurlijk weer iets anders. Wat is de interne opbrengst van een geïnvesteerd bedrag in een bureaustoel? Stijgt het rendement van de werknemer, en daalt het ziekteverlof? Concreet aantonen zal moeilijk zijn, en vaak zal je je moeten baseren op algemene cijfers uit de literatuur. Maar zeker het proberen waard.

Bij “verzuimkost” ligt dat niet anders. “De literatuur” en de grote spelers in het veld gaan uit van je directe loonkosten gedurende de periode van gewaarborgd loon en vermenigvuldigen dat met 2.5 of 3. Een beetje in het ijle, maar “de literatuur” is het er over eens. Wie ben ik om dat in vraag te stellen? Ziekte brengt dossierkosten met zich mee, en overhead voor HR, vervanging, overuren voor collega’s… Maar evengoed een besparing als er geen vervanging of betaalde overuren zijn… Dan valt het “tussen de plooien”. Tweeënhalf à drie dus, forfaitair.

En dan het magische toverjargon “ROI”. Finaal aantonen dat de preventieadviseur, zijn afdeling en de kosten voor externe dienst, medisch toezicht, verzekeraar, … “hun geld opbrengen”. Dat valt nog mee. Het is de makkelijkste parameter. Ga op jacht naar je drie-vier grootste kostenplaatsen en snoei recurrent bij die kostenplaatsen. Snoei hoog genoeg om je eigen loon en dat van je medewerkers waard te zijn. Want daar wil je natuurlijk niet snoeien. Ga kijken bij je arbeidsongevallenverzekeraar, bij je PBM-leverancier, bij je arbeidsgeneesheer (moeten die onderzoeken echt, of is er een way out zonder wetgeving of preventie met de voeten te treden?), dure abonnementen die niet gebruikt worden, …

En als het allemaal niet direct aantoonbaar is… schuif de verantwoordelijkheid door naar de CFO of een ander directielid. Met wat geluk kom je daar nog een paar jaar mee weg. Daarna zal je wel degelijk met een sluitend verhaal over TCoW, oftwel “total cost of welbeing” moeten komen. Anders ben je zelf voor je het weet “obsolete” geworden…

Advertenties

Re-integratie: nu nog een klucht, straks een succes?

Soms mag een blog al eens hard zijn. Dit wordt er zo ééntje. Werkgevers, Sociale partners, arbeidsgeneesheren, HR en preventieadviseurs… als het op re-integratie aankomt is het één grote bende.

Sommige werkgevers gebruiken nog steeds de term ‘ontslag om medische redenen’, en HR volgt op vele plaatsen gedwee. Re-integratie staat er synoniem met “kosten” en “inspanningen die niet direct renderen”. En dus “dat gaan we niet doen, hé.” Aanvullend zien ze momenteel de mogelijkheid om voor een appel en een ei hun payroll op te schonen: met de bezem door die lijst zieken.

Sociale partners vertrekken vaak vanuit misplaatste empathie en ‘verworven rechten’. Met dat laatste zien ze dan vooral een soort ‘recht op levenslang ziekteverlof’. Vele langdurig zieken hebben het contact met het bedrijf en de collega’s verloren (tip: organiseer verzuimgesprekken) en beseffen niet dat her-activeren het beste is wat hen kan overkomen. De sociale partners hebben het moeilijk om deze boodschap te brengen.

Preventieadviseurs lopen dan weer achter de feiten aan. Ze kennen het niet, het is minder tastbaar dan een verliesstroomschakelaar en ze laten zich de kaas alweer van de boterham stelen. In bijna alle dossiers de laatste jaren was dat het geval. Terwijl de preventieadviseur staat te klagen over de datum van de laatste controle van een brandblusser, proberen andere afdelingen een beleid inzake psychosociale aspecten, alcohol, ergonomie, langer werken… en re-integratie op te zetten. Tegen de stroom in, en vaak zonder succes, maar quasi altijd met afwezigheid van de preventieadviseur… fraaie boel.

Arbeidsgeneesheren… ze staan zo op hun onafhankelijkheid. Maar ze tekenen o zo gretig aanvragen voor definitieve ongeschiktheid… Waarschijnlijk hebben ze schrik dat ze uit hun kabinet moeten komen, het bandwerk en de nine-to-five vaarwel moeten zeggen en reële meerwaarde op de werkvloer gaan brengen. En dus… dus tekenen ze maar. De gemeenschap betaalt. De te gemakkelijk ongeschikt verklaarde betaalt het ook, met zijn of haar psychisch welzijn. Want werken is identiteit creëren, werken is een sociaal leven uitbouwen, werken is … gezond.

Hiermee heb ik me weer eens laten gaan, voel ik me terug Don Quichotte, vechtende tegen windmolens. Maar er is wel degelijk hoop. Mensura publiceerde dat 75% van de cases onderhevig is aan wat ik hierboven beschreef. In feite is dat minder dan ik verwacht had, minder dan mijn intuïtie me vertelt. Want 25% van de cases in 2017 leidden dus wel tot een goede re-integratie.

Als we daar ieder jaar iets bij doen, komen we misschien tegen 2022 aan 50%. Moet lukken. Als iedereen langzaamaan beseft dat het in ons voordeel is.

Vakbonden, durf te vertellen dat werken geen ziekmaker is. Arbeidsgeneesheren, durf op je onafhankelijkheid staan en op de werkvloer aanpassingen voor te stellen. Preventieadviseurs zet de mens centraal. HR, gooi die gedweeë volgzaamheid overboord en durf een beleid te verkopen hogerop. Werkgevers, besef dat er een war on talent bezig is. Er zijn tekorten op de arbeidsmarkt en deze zullen toenemen. Economisch Darwinisme houdt in dat je ieder talent maximaal inzet met een langetermijnvisie.

We hebben iedereen nodig. Samen werkende aan de toekomst van onszelf, van onze bedrijven en van ons land.

Kameraden, re-integreer u !

Gelukkig zijn…

Gelukkig zijn…
Gelukkig zijn,
daarvoor wil ik alles geven
weg wat teveel is
geen stress aan mijn lijf
Gelukkig zijn…

Dat was het gevoel deze ochtend op de trein. Eerst al op weg naar het station in Leuven. Zonnetje, vogeltjes, geen verkeer.

Alleen in de stad
Iedereen ongeïntresseerd
Dat kan, dat kan niet blijven duren,
ik word gek
Gelukkig zijn…
Gelukkig zijn…
daarvoor wil ik alles geven
Liefde en warmte
geen stress aan mijn lijf
Gelukkig zijn..

Vannacht was het anders. Tot twee uur getoeter, gelach en gezang. Een korte nacht. En toch gelukzaligheid in je vel. Een prachtinspanning van Kompany. Een aanval opgezet door begot Van Buyten en Kompany. Gelukkig zijn. Hormoontjes eerder dan uitgeslapenheid. Emotionaliteit veel eerder dan rationaliteit.

Een studie van de universiteit in Luik bewees het jaren geleden al. Na een overwinning van Standard de Liège is er tot 10% minder ziekteverzuim op maandag. Welzijn en geluk. Een mooie combinatie.

geef me al je warmte… geef me al je warmte
Gelukkig zijn…
Gelukkig zijn,
daarvoor wil ik alles geven
Weg wat teveel is,
geen stress aan mijn lijf
Gelukkig zijn…
Gelukkig zijn…

De Bruyne en Lukaku. Ver na middernacht. Gelukkig zijn. Vergeet die rationeel geschoolde preventieadviseurs. Fuck al die proceduurtjes, regeltjes en ander formalisme. Leve Mulder. Leve bevrijd werken. Leve emo. Gelukkig zijn.

Gelukkig zijn…

 

PS: omdat de link bij de eerste publicatie niet zichtbaar bleek, voegen we hem er gewoon nog een keer aan toe. Klik HIER als je even wil wegdromen bij de stem van Raymond Van Het Groenewoud himself. En natuurlijk ook gewoon omdat het een steengoed lied is.

“Computer says no”: het nieuwe Taylorisme

bron foto: carrosantigos.wordpress.com

bron foto: carrosantigos.wordpress.com

Aan wat denk je bij het woord Taylorisme ? Een Ford-T? Da’s zeker. Arbeidsverdeling in afzonderlijke handelingen, dat ook. En werknemers die alleen door geld te motiveren zijn. Zeker. Impact op hun job? Nee, daar worden ze niet voor betaald. Ze worden enkel betaald voor standaardhandelingen die ze zonder nadenken of eigen inbreng uit dienen te voeren. En met het verdiende geld moeten ze consumeren in hun vrije tijd.

Voilà. De eerste helft van de 20ste eeuw in een notendop. Nog voor er van ARAB sprake was. Welzijn herleid tot ergonomie in de zin van optimale handelingen. En zwijgen.

Aan wat denk je bij de woorden arbeidsbelasting, stress of burn-out? Arbeidsrelaties. En de andere A’s. Maar zeker ook de impact die elk van ons heeft op zijn job. We doen de job graag omdat we het verschil kunnen maken. Als dat niet kan, kunnen we net zo goed naar Noord-Korea verhuizen. Daar heb je ook geen impact. Niet op je job en niet op je leven.

Aan wat denk je bij CRM? Een gesloten systeem ontworpen door mensen die nooit op de vloer stonden en vooral een paraplu nodig hebben om hun eigen carrière niet te schaden. Een draak van een zin, lees ze maar eens zonder in- of uit te ademen. Je voelt de verkramptheid. De kramp van CRM. De de-humanisering. De unheimlichkeit.

Hoeveel impact op de eigen job heeft een medewerker van een klantendienst? Hij of zij moet klanten helpen, altijd vriendelijk zijn en volledig tevreden klanten afleveren in no time. Bandwerk met een microfoontje voor, achter een loket… en nu zelfs in de klasse van “pak en das”. Hogere bankbedienden die pakweg over kredieten voor KMO’s beslissen.

Allen hebben targets en moeten empowered zijn. HR stelt het zo. Tot… Tot ze een korting willen geven. Een abonnement willen overzetten. Een klant echt willen helpen. Dan, op dat moment blijkt dat ze helemaal niet empowered zijn. Dan blijkt dat het anonieme en achter de schermen blijvende leidinggevende kader hen niet vertrouwt. Hen geen impact op hun job wil geven. Durft te geven.

“Het systeem laat het niet toe, meneer.”  Het systeem dat is dan hun CRM-pakketje. Vaak kostte het miljoenen en alles wat er gecreëerd werd is een frustratiesysteem voor de medewerkers. Gecombineerd met een visie op klanten die je het beste kunt omschrijven als “kloteklanten”.

Dus daar zit je dan met een client facing job. Mag je die client niet helpen. En ga je zelfs met de billen bloot. Want je moet toegeven dat je business card niet veel voorstelt. Bij nader inzien stel je zelf niets voor.

Voel je hem? Die glijbaan. Je staat hoog en je voeten glijden weg. Gevolgd door de rest. Tot je voeten op de grond staan. En dat kan hard aankomen. Wel burn-out is zoiets.

Zoek het maar eens op op Youtube: “Computer says no”. Het nieuwe taylorisme: arbeid herleid tot bandwerk in een CRM-systeem. Een systeem dat je totaal onmachtig maakt en je herleidt tot een consument-bandwerker.

De remedie? Vertrouwen in je medewerkers. Ze komen heus niet alleen voor het geld werken. Een slim CRM-systeem staat ten dienste van je medewerkers en faciliteert. EQ, gemixed met cognitieve ergonomie. Precies wat je ook verwacht van je leidinggevenden. Ook zij moeten ten dienste staan van hun team. Niet andersom.

Die evolutie mogen we in een eeuw tijd toch wel gemaakt hebben.