Zomerse Kronkels (8) – Appelgroenzeeblauwe verkeerslesjes

Onder het motto #ZomerseKronkels kiezen in juli en augustus 2017 diverse vaste en gastbloggers een stukje van elkaar, en voorzien het van bijkomend, actueel commentaar. Dit zijn alweer de laatste #ZomerseKronkels in de reeks.

Het blauw van de zee bezorgd mij altijd een opgewekte stemming. Het vakantiegevoel als het ware.

De Adriatische zee en het fijne gezelschap dit jaar zal dat gevoel nog versterkt hebben. Polen, Algerije had ook gekund, of ligt daar geen water? Of … Dendermonde want die stad kleurt nu ook blauw. Een blauw reflecterend fietspad. Een verkeerslesje meegebracht vanop vakantie.

Je kan er alvast niet naast kijken, want het lichtgevende fietspad heeft ook overdag een opvallende kleur: appelgroenzeeblauw. Als we de naam van de kleur moeten geloven is een appel blauw en de zee groen. Dat is compleet onjuist en brengt mensen in verwarring (want welke appel is nu blauw?)

Vergis je niet, blauw dus. Voor meer veiligheid op de weg. Samen met mijn gele, reflecterende veiligheidshesjeIk ben alvast enthousiast. Op en naast de weg. En in gedachten alweer op reis. Met de fiets aan de oevers van de Schelde (help, ik ben aan het dagdromen).

Intussen zijn de scholen opnieuw gestart. Samen met de bijhorende dagelijkse ratrace om iedereen op tijd op de juiste plaats te krijgen. Met de fiets graag want fietsen is fun! Op deze manier duurt de vakantie voor de fietsende jongeren toch nog een beetje langer.

Geciteerde stuk “Verkeerslesjes” (van Arminius, oorspronkelijk gepubliceerd in januari 2017).

Veel (her)leesplezier.

Advertenties

Verkeerslesjes

(bron: FreeImages.com/Patrick Nijhuis)

(bron foto: FreeImages.com/Patrick Nijhuis)

Tegenwoordig verslikken we ons niet zo vaak meer in onze koffie. Zelfs niet bij krantenstukjes over moordende wegpiraten die onschuldige kinderen doodrijden en daar goedkoop mee wegkomen. Daar zijn redenen voor. Goeie zelfs. Getrouwd zijn met een procureur bijvoorbeeld, waardoor de verhalen over een gerechtelijk apparaat met middeleeuwse middelen versus professionele criminelen ons stilaan de oren uitkomen. Gewenning ook, als je elke dag geconfronteerd wordt met nieuwe schrijnende videobeelden van Syrische kinderen, gevangen in een oorlog die ze gevraagd noch gewild hebben.

Nu weten we wel dat het proces van onze hoger vermelde doodrijder uitvoerig op asociale media gevoerd werd/wordt, en we hoeden ons ervoor om de vox populi als bron van strafmaat te gaan gebruiken, want voor je het weet kan je op dinsdag naar een lynchpartij, wordt er op donderdag een galg opgericht op het marktplein en zijn er in het weekend dagvullende festiviteiten rond de onthoofding van een kruimeldief. Gelijk in Syrië quoi, zoals gezegd niet de place to be. Uw dienaar, vaak een tikje impulsief, vindt ook dat een voertuig al lang gelijkgesteld had moeten worden met een vuurwapen, en een dodelijk ongeval met verzwarende omstandigheden aldus al lang had bestempeld moeten worden als “moord met voorbedachten rade”, maar zoals gezegd: wat impulsief, uw kribbelaar.

Regelmatig verschijnt er in de vaderlandse pers dan een infografiekje waarin de oorzaken van verkeersongevallen worden opgesomd, met onveranderlijk bovenaan “dronkenschap” en “overdreven snelheid”, beiden gecorreleerd met de risicobron “chauffeur”. De wakkere preventieadviseur schiet dan overeind, grabbelt het klaarliggende preventiezakboekje vast, bladert naar pagina x, paragraaf zoveel en leest daar onder “De preventiehiërarchie”: “stap één: risico’s voorkomen aan de bron”. Vraagje aan diezelfde wakkere lezer: waarom wordt dat dan niet gedaan? Het begrenzen van voertuigen: dat kan al. Een alcoholslot plaatsen: dito. Chauffeur met z’n klauwen van de knoppen houden: in de pijplijn. Dus waarom, WAAROM, doen onze beleidsmakers daar niks aan? De boete verhogen tot wat zij noemen “astronomische hoogte” (hoongelach op de achtergrond), dat wel. Iets waarvan de inslaapsukkelende preventieadviseur weet dat het niet marcheert. Signalisatie, dat doen we ook: bordjes met “Drink niet!”. Het zal wel. Zie mij bibberen. Maar geen ingrepen ten gronde. Want: alcoholgebruik zit in onze cultuur, en daar raken we niet aan.

Zijstapje: ondergetekende doet in de weekends al eens een poging om te voetballen, en bij goed weer gaan moeder-de-vrouw en de kinderen wel eens mee. Vrouwlief rijdt niet graag met mijn tuut, dus hang ik er steeds aan. En uw dienaar lust ook wel een pintje. Twee ook zelfs. Niet méér, want we beschouwen ons al bij al als verantwoordelijk en er rijden toch enkele pagadders mee, nietwaar? Onlangs waren we onderweg naar een judotraining van diezelfde pagadders, en in al onze goedbedoelde opvoedkundige grootsheid waren we de kinderen aan het instrueren: “Denk eraan, blijf met uw poten van sigaretten. En drugs. En alcohol. Wie rijdt, drinkt niet. Onthou dat!” Waarop de oudste repliceert met “Maar papa, jij drinkt toch ook een pintje op de voetbal?” (sic).

[Genante stilte]

Hij heeft verdorie gelijk. En als wij als professional het al niet kunnen laten… Edus: schluss damit. Geen alcohol meer als we rijden, gedaan. En we gaan op zoek naar een alcoholslot. En daarna naar een nieuwe tas koffie. En een gazet.

Pokémon Go !

pokemon

Je hebt ze vast ook al wel zien lopen. Hun gezicht verdiept in het beeldscherm van hun smartphone, zonder ook maar om zich heen te kijken. Helemaal weg van de reële wereld: de Pokémon vangers!

Leuk tijdverdrijf ,een dergelijk spelletje, dat mensen weer bij elkaar brengt, dat mensen weer in beweging krijgt die anders toch maar in hun luie zetel zouden blijven liggen. Maar is dit allemaal wel zo veilig? Albert Einstein waarschuwde ons vorige eeuw al: ‘The day that technology surpass our human interaction. The world will have a generation of idiots’.  Als je verneemt dat Veilig Verkeer Nederland rekening houdt met een toename van het aantal verkeersdoden en dat Infrabel waarschuwt om niet tussen de sporen te gaan lopen om Pikachu gaan zoeken, dan lijkt het er sterk op dat Einstein gelijk krijgt.

De vangers gaan zo op in hun spel dat ze het verkeer helemaal niet meer waarnemen. Onveilige plaatsen zoals kruispunten en rotondes worden achteloos overgestoken zonder ook maar eventjes naar links en naar rechts te kijken. Erger wordt het wanneer ze dit populaire spelletje gaan spelen op de fiets of achter het stuur van hun auto. Totaal onverantwoord.

Toch zijn er ook positieve dingen te melden. Bepaalde musea en dierentuinen zagen een enorme toename van het aantal bezoekers als gevolg van het spel. Sommige bedrijven  betalen zelfs om als PokiStop te fungeren om zo extra klanten te lokken.  Zo zorgde de zelfstandigenorganisatie UNIZO voor een enorme invasie van Pokémon-jagers in de Kammenstraat in Antwerpen.  De opkomst was zo groot dat de politie de straat zelfs moest afsluiten voor het verkeer.  Ook zijn er al bedrijven die via Pokémon de opkomst willen vergroten van hun opendeurdag of hun jobbeurs.

Misschien kan Nintendo de app zo aanpassen dat ze arbeiders op zoek kunnen laten gaan naar onveilige situaties in hun bedrijf en deze dan kunnen signaleren aan hun management. Dan vangen ze twee vliegen ( of Pokémons )in één klap !

Gotta catch ‘em all !

Folklore of des menschen?

HANDLED-beer-xxx

Ik ben er niet uit. Echt niet. Ik sta in dubio. Een tijdje terug was ik op een event waar de lokale burgemeester ’s avonds kort het woord nam. ’s Morgens was ik nog tegengehouden door de lokale politie en moest ik mijn papieren tonen. Verzekering, inschrijving, … Je kent het wel. Geen alcoholcontrole zo vroeg op de dag. Zo vroeg dat ik zelfs nog geen koffie had gedronken.

Maar ’s avonds dan. De burgemeester – die ik al “meer dan 1” trappist  had zien drinken – was een typisch volkse figuur van een kleine gemeente. Een echte mens zoals we ze allemaal graag hebben. Je kan je geen toegankelijkere burgervader toewensen. Ook als grootvader van je kinderen wil je direct tekenen…

Maar.

De burgemeester benadrukte de noodzaak aan onze professie. Hij waarschuwde ook. Hij vroeg ons niet te overdrijven met die veiligheid. Het leven moest leefbaar blijven. Vroeger was het leven ook aangenaam, weet-je-wel. Het verhaal dat je als preventieadviseur tien keer per week over je heen krijgt. En een verhaal waar ik me heel erg druk over kon maken, maar waar ik steeds vaker begrip voor op breng… Afhankelijk van wie het zegt, op welke toon en over welke “maatregel” ze het hebben.

Ik ben er niet uit. Leven, plezier, menselijkheid, veiligheid. Welk niveau van veiligheid, welk type veiligheid.  We houden van folklore en gezelligheid. We vertellen graag hoe goed het vroeger wel niet was. Geborgenheid als veiligheid. We houden van goed en onbezorgd leven. We willen veiligheid. We eisen collectieve afspraken en regelingen over veiligheid. Maar ook vrijheid. Het plaatje klopt niet helemaal, maar tegelijk zie ik de foto niet helemaal.

Ik ben er niet uit. Misschien moet ik met die burgervader eens een boompje opzetten bij een trappist…

Een vervangfiets met een motortje.

Vorige week ging mijn wagen, van een niet nader genoemde sjoemelsoftwarefabrikant, binnen voor een nazicht. Gezien ons hoofdkantoor niet zo heel ver van de garage is besloot ik geen vervangwagen te nemen, maar een gokje te wagen met vervangfiets. Je komt ’s morgens aan in de garage, geeft je wagen af en krijgt de sleutels van een blitse elektrische fiets. Met een grote batterij onder de arm gaat de verkoper met jou naar de hybride en stelt de vraag: weet u hoe het werkt? waarop het logische antwoord was: ja, gewoon trappen zeker?. De verkoper draaide even met zijn ogen, hij had dat grapje waarschijnlijk al duizend keer gehoord. Je drukt op deze knop om de fiets te activeren, en hier stel je de intensiteit van de fietshulp in. De fietshulp is in dit geval een klein elektrisch motortje van 250 Watt waardoor je tijdens het fietsen een duwtje in de pedalen krijgt. Kan ik een helm en een  fluo hesje krijgen? De blik die ik daarop kreeg sprak boekdelen. Neen meneer, dat hebben wij hier niet hoor. En weg was ik. Onderweg moest ik vaststellen dat ik geen idee had waar de bel zat, die fietshulp iets te vrolijk werkte en dat ik geen enkel idee had wat ik moest doen in geval van nood. Wat doe je bij een lege batterij? Of bij kortsluiting? hmmm

B3_G9G3QLK98.1_se-20120508344510

Een paar weken geleden kwam ik een incident onderzoek van een grote chemiereus tegen. Een fietser had een ongeval gehad met een bedrijfsfiets. De medewerker was niet gekend met het achteruittrap-remsysteem van de fiets, remde zeer hard en kwam ten val. Oorzaak: de medewerker was niet alert genoeg in het verkeer en merkte de wagen te laat op. De maatregelen die werden getroffen gingen van alertheid van die domme fietser tot het nakijken van de risicoanalyse of je toch geen PBM’s moet dragen op die fiets. Hmmm.

In Australië is het sinds 2013, voor alle leeftijden, verplicht om een helm te dragen op de fiets. Dit verplichte PBM heeft geleid tot een daling van de fietsdoden en zwaar gewonden. Ik ga hier geen lans breken om fietshelmen te verplichten, verre van zelfs. Maar als je met een elektrische fiets dezelfde snelheid haalt als tijdens de Ironman in Remich, dan moeten we toch eens nadenken over hoe we mensen weerbaar kunnen maken. Het verschil tussen mijn avontuur in Remich en deze vervangfiets was dan ook dat ik mijn triatlonfiets door en door kende, het parcours volledig afgesloten was voor alle verkeer en de wegen in Luxemburg ook nog eens geweldig goed onderhouden zijn.

In het geval van mijn garage heb ik ze toch aangeraden om een kaartje te maken met de nodige informatie zoals een kleine beknopte handleiding van de fiets: hoe je alles moet bedienen. En alle info die je moet hebben in geval van nood: mag je daar water over gieten als die batterij vuur vat? Het fluohesje is een quick win, de helm ligt hygiënisch gezien iets moeilijker om praktisch om te zetten. Maar in de eerste plaats: maak mensen weerbaarder door ze de nodige uitleg te geven over de fiets. En als fietser bedenk zelf even wat voor jou de comfortabelste en veiligste route is met een fiets waar je de zondagscoureur makkelijk bijhoudt.

The Road Ahead – 715

46264095_m

Ik kan genieten van een glaasje bubbels, een triple biertje of een whisky, het levenswater. De eindjaarfeesten zullen ongetwijfeld rijkelijk met drank besprenkeld worden, accijnsverhoging of niet.

715 dodelijke verkeersslachtoffers in 2014. Geen levenswater meer, die hen kom redden. 715 mensen waarvan het leven onverwacht een einde kende als gevolg van een verkeersongeval. Hiermee opende het seminarie “Verkeerspreventie van A tot Z” waar ik onlangs aan deelnam. Volgens de laatste prognose zullen er dat 755 zijn tegen het einde van dit jaar. Een stijgende trend.

 

7

Eén op de zeven zwaargewonde verkeersslachtoffers blijft achter met een vorm van traumatisch hersenletsel. De lijst mogelijke lichamelijke gevlogen is lang, heel lang. En wanneer je een tehuis voor volwassenen met een NAH (niet aangeboren hersenletsel) bezocht hebt, zoals ik, waar bijna alle 28 bewoners zich met een rolstoel verplaatsen, weet je wat het betekent. Het zette mij aan het denken. In hoeverre alcohol een rol speelt. Anderen mogen niet het slachtoffer worden van het genot van iemand die onverantwoord nog achter het stuur kruipt. En daarmee komen we aan een hot topic: de nultolerantie en rijden. Alcohol & drugs vormen samen met snelheid en het niet dragen van de gordel de hoofdoorzaken van verkeersongevallen.

1

Het eerste uur

is steeds het ergste

wakker worden

zonder

en ik die keer op keer herhaal

dat ik je nog éénmaal …(1)

Iemand verliezen door een verkeersongeval is een enorme emotionele schok en heeft een grote impact wanneer het slachtoffer een collega, goede vriend of familie is. Je tracht een antwoord te vinden op de waaromvraag en je voelt je heen en weer geslingerd tussen heftige emoties en een gevoel van verdoofdheid. Om de doelstelling van het regeerakkoord te halen tegen 2020 en het aantal verkeersslachtoffers te halveren ten opzichte van 2010 – 420 – zullen er duidelijke regels en maatregelen moeten zijn. “Zo snel mogelijk nul doden en zwaargewonden in het verkeer” liet Cathy Berx, gouverneur van Antwerpen, optekenen in De Standaard. Laten we ervan uit gaan dat iedereen zich achter die ambitieuze doelstelling schaart.

5

Alcohol op het werk werd met CAO 100 aangepakt, ofwel via het arbeidsreglement waar de werkgever rekent op het gezond verstand en de verantwoordelijkheidszin van zijn werknemers, ofwel met een beleid. Bedrijven of organisaties die zich bewust waren van het probleem werkten op basis van vier pijlers een preventief alcohol beleid uit: regels en procedures bij acuut en chronisch misbruik, hulpverlening, regels over de beschikbaarheid en gebruik en – last but not least – informatie en vorming rond alcohol (en drugs).

Op (arbeids)plaatsen waar men op de hoogte was van een groot alcoholverbruik zijn de biertjes vervangen door frisdranken en alcoholvrije dranken winnen aan belang op events en recepties. In plaats van het appelsapje is het serveren van een alcoholvrije cocktail een verantwoord alternatief.

De organisatie van en naar een gebeuren is een vast onderdeel geworden in eventplanning en -management, bv. door het organiseren van collectief vervoer, het vooraf contacteren van taxibedrijven of het stimuleren van carpooling. Vijf jaar na invoeren van CAO 100 lijkt het effect van preventie en sensibilisatie  zijn vruchten af te werpen.

De campagne “een beetje BOB (of ROB voor Vlaanderen) bestaat niet” is duidelijk: nul promille in het verkeer. Hoe helder de regels, hoe minder ze voor interpretatie vatbaar zijn, hoe groter de kans op veiliger verkeer.

Jongeren staan open voor de nultolerantie – zij zijn opgegroeid met BOB -, blijkt uit een recente enquête van iVox bij duizend Vlamingen voor het Nieuwsblad, maar of de X-generatie, waar de beleidsmakers ook deel van uitmaken, hier klaar voor zijn ?

De gouverneur van West-Vlaanderen, Carl Decaluwé, houdt er een pleidooi voor. “Ondanks alle mogelijke sensibiliseringsacties is de 0,5 promille niet voldoende. We moeten durven te overwegen om naar 0 promille te gaan zoals in Scandinavië waar we direct resultaten zien.” Aanleiding waren de resultaten van de Verkeersveilige Nacht” waar 6 % meer bestuurders dronken betrapt werden dan in 2014.

Elk van ons kan ervoor kiezen om de kans dat hij of zij een ongeval veroorzaakt zo klein mogelijk te houden.

Hier alvast een paar tips om te genieten van het glaasje bubbles, de triple of de whisky:

  1. Spreek vooraf af en kies een BOB.
  2. Voor de smartphone gebruikers: download de app van Uber of PickMeUp
  3. Hou de gegevens van het openbaar vervoer bij de hand

“Don’t drive drunk”, zong Stevie Wonder al in 1984. Goede afspraken, goede chauffeurs.

Geniet van de eindejaardagen …and keep it safe on the road!

 

(1) bron: ‘Als het verkeer je raakt’, praktische gids na een verkeersongeval, Rondpunt vzw

“Reclame” als maatregel in de risicoanalyse. Knap werk !

reclame

Marketeers verhogen de veiligheid. Echt waar. In juni plaatste ik reclame op het achterraam van mijn wagen. Foetsie was mijn anonimiteit. Niet dat ik een wegpiraat ben. Ik rij sinds 1989 en had eigenlijk nog nooit een echt ongeval. Bij mijn weten heb ik twee keer een bumper geraakt. That’s it.

Er is natuurlijk het feit dat mijn core business “veiligheid” is. Dat moet lukken. Daardoor moet ik het voorbeeld geven. In bedrijven hou ik de trapleuning iedere seconde vast en loop ik nooit naast de geijkte voetpaden. Als preventieadviseur is het een must om je te gedragen.

En in het verkeer staat het er nu zwart op wit. Ik doe aan preventie (& kwaliteit). Dat doet andere chauffeurs inschatten wat mijn afstand tot de voorligger is. Dat doet hen kijken naar de snelheidsmeter. Dat doet hen inschatten hoever ik van dat zebrapad geparkeerd sta. Reclame. Wie had dat nu gedacht.

Bij andere beroepen zal het wel iets minder extreem zijn, maar het effect is zeker meetbaar. Daar ben ik zeker van. Hef die anonimiteit in het verkeer op en je zal zien dat het aantal doden in onze jaarverslagen daalt. Zeker weten. In 2014 waren de verkeersdoden nog goed voor 29% van de 59 dodelijke arbeidsongevallen.

Reclame als maatregel in een risicoanalyse. Zie je het al staan? Grappig. En goed. Efficiënt. Niet alleen voor onze veiligheid, maar ook voor HR.

Als werknemer hoor je fier te zijn op je bedrijf. En loyaal. Dus zou je echt happy moeten zijn om met de merknaam en website rond te rijden. We lopen dagelijks rond met allerlei kledingmerken op ons lijf. Merken die onze identiteit zouden moeten maken. Tegelijk hebben vaak liever geen visibiliteit voor wat onze identiteit echt vorm geeft: onze job.

HR zou het kaf van het koren kunnen scheiden. Zij die graag en loyaal voor je werken en zij die zich ervoor schamen. Reclame dus. Op de firmawagen.

Als preventieadviseur moet je dus dit najaar inbreken in de budgetteringen van marketing. Zorg voor stickers op de wagens. Doe dat via HR. Laat hen maar een loyaliteitsprogramma uitwerken, waar stickers hun plaats in hebben. 120 Euro hebben mijn stickers gekost. Een habbekrats.

Al je firmawagens worden plots visibel op de Brusselse ring. Tenzij deze ring vol zit met ontevreden klanten die je met opzet willen van de weg rijden, is het een schitterend idee. Veilig, commercieel en retentie-gericht. Faut le faire.

Tijd om je geniale idee te verzilveren in de vorm van een extra premie. Ook dat is reclame, voor jezelf. Als genie van dienst. Zodat het nog een leuk eindejaar wordt.