Zomerse kronkels (4): Beroepsmisvorming neemt geen vakantie

 Onder het motto #ZomerseKronkels kiezen in juli en augustus 2017 diverse vaste en gastbloggers een stukje van elkaar, en voorzien het van bijkomend, actueel commentaar.

Deze week een stukje uit 2015 van Wim Mylle, gewoon omdat het zo herkenbaar is: het toch niet helemaal kunnen afzetten van die preventiemodus. Naast de gebruikelijke vakantiekiekjes zijn er elk jaar weer de foto’s waarvan de kinderen -bij het afspelen voor de thuisblijvers- met draaiende ogen zeggen: ‘Ja, die heeft mama getrokken.’

Grappige signalisatieborden op een parking langs de Autoroute du soleil, ergonomisch tuingereedschap in de Efteling, (gebrek aan) beschermingsmaatregelen op werven overal te velde,… ze sluipen stiekem tussen de vakantiefoto’s. Maar als je ze nadien in je presentaties gebruikt sluipt je vakantiegevoel ook weer even stiekem in je preventieverhaal.

 

Geselecteerde stuk: Beroepsmisvorming neemt geen vakantie (van Wim Mylle, oorspronkelijk gepubliceerd in november 2014).

Veel (her)leesplezier !

(© foto: Wim Mylle)

Advertenties

Vakantiebestemming: je werkplek

jarlijks verlof-xxx

Ah, vakantie. Naar Frankrijk. Of Spanje. Of exotischer, met het vliegtuig. Of nog exotischer, naar Nederland. De vakantie spenderen we graag in het buitenland. Om even helemaal weg te zijn. Om iets van de cultuur mee te nemen. Een kasteel, een klooster, een marktje. De lokale bevolking. Plots worden we toerist en vinden het we het heel normaal om in een klein dorpje een nog kleiner kapelletje binnen te stappen. Het geklik-klik van fototoestellen, de geur van zonnecrème, het gejengel van kinderen die liever naar het zwembad gaan.

Na twee weken zit onze rust erop en gaan we terug naar het gewone leven. Waarin kinderen op sportkamp gaan, het out-of-officebericht vakantie krijgt en de zonnecrème (deze zomer toch) terug in het badkamerkastje verdwijnt.  Gedaan met de vakantie, gedaan met kleine kapelletjes bezoeken, lokale marktjes, gezellige babbels met Zuid-Fransen die je amper verstaat. Op het werk vertellen we dan: hoe leuk de vakantie was, maar hoe anders die cultuur toch is. Vooral die van de Nederlanders.

Toerist zijn in een andere cultuur, dat vinden we leuk. Ons vergapen aan hun gewoontes, hun manieren. Tegen iedereen goedemorgen of net niet. Een fooi geven of net niet. Mañana mañana of net niet. En het is pas door het verschil dat we onze eigen cultuur beter kennen. “Tiens, bij ons zou je dat toch nooit zien,” denk je dan.

Doen we dat op het werk ook? Want ook op het werk hebben we een ‘cultuur’. Tegen iedereen goedemorgen of net niet. Een bonus of net niet. Mañana mañana of net niet. Maar ook hierbij is het moeilijk je eigen cultuur te kennen, als je er middenin zit.

Wat zou het ons opleveren als we af en toe toerist konden zijn in een andere bedrijfscultuur? Daar eens naar de managementvergadering gaan (als equivalent van de lokale markt, of het rustige kapelletje – dat hangt dan van hun cultuur af). Met het fototoestel in de hand eens gaan observeren hoe zij het doen. Het zou ons veel leren over hun, maar ook over onze eigen cultuur.

Het zou ons veel opleveren, onze bedrijfscultuur goed te kennen. Want ‘culture eats strategy for breakfast,” aldus Peter Drucker. We kunnen dus wel veel willen, van meer helmdracht tot een veiligheidsmanagementsysteem, als het niet in onze cultuur past, verkleint meteen de kans op succes. Als ‘mañana, mañana’ de norm is, gaat je perfecte excelsheet waarschijnlijk als Fins klinken. Als op jouw bedrijf het aantal dienstjaren in aantal tattoos uitgedrukt wordt, zal je je toolbox rond PBM’s daarop moeten afstemmen. Rekening houden met die cultuur kan onze impact vergroten.

Maar hoe leer je die dan kennen? Net zoals op vakantie: door al eens in een heel andere cultuur te gaan kijken hoe het daar gebeurd. Niet voor de oppervlakkige, zichtbare elementen. Maar voor de dieperliggende cultuurkenmerken: wat werkt er hier goed? Wat waren de succesfactoren? Hoe worden mensen betrokken bij het beleid? Vinden ze het leuk om hier te werken? Hoe kijken ze naar veiligheid? Hoe is die verbonden aan de kosten of aan tijdswinst? Focust het bedrijf op prestaties van een team of individu? Hoe worden successen gecommuniceerd? Als een echte antropoloog probeer je te ontdekken wat in die cultuur leeft. Je zal voelen wat je herkent bij jullie en wat niet. En je leert meteen je eigen cultuur beter kennen.

Ook de omgekeerde manier kan werken. Door anderen in jouw cultuur uit te nodigen en naar hun ervaringen te vragen. Wat valt hen op? Wat is verrassend, wat hebben ze op een ander bedrijf nog niet gezien? Wat voelen ze aan als moeilijk, of als taboe in ons bedrijf? Misschien is de vakantie daar ook een uitgelezen moment voor. Loopt er ergens een vakantiejob bij jullie rond? Komen er straks wat schoolverlaters extra bij? Een uitgelezen kans om eens met hen te praten over hoe jullie de dingen doen. Alsof je enkele toeristen met een telelens hebt losgelaten in je organisatie.

En mocht dat nu niet meer lukken omdat de vakantie voor jou nog moet starten: geniet ervan!

 

 

 

 

De Paashaas, take a walk on the wild side…

arthurtuytel

bron afbeelding: arthurtuytel.nl

 

We hebben een vakantiehuisje in de Ardennen. Af en toe maak ik eens reclame, en dit is één van die momenten. We zijn er met Pasen geweest. In de Ardennen, wel te verstaan.

En de lokale hotel- en restauranteigenaar organiseerde er een gigantische zoektocht naar paaseieren voor alle kinderen. Als preventieadviseur sla ik dan aan het mijmeren…

Hij verstopt die eieren natuurlijk niet zelf. Dat doet de Paashaas, met assistentie van een werknemer van de restaurantuitbater. Op een zondag-feestdag lijkt me dat ideaal voor een student. Nee? Ja, toch. Of nee, eigenlijk niet.

Zo’n minderjarige student mag dat niet doen, schiet me net te binnen. Het is een verboden activiteit volgens het KB. Paashazen zijn een subsoort van de haasachtigen. En alle haasachtigen zijn wild. Je ziet dat aan de menukaart in het najaar. Als ze het haasje zijn. Volgens het KB mag een minderjarige niet met wilde dieren werken, een verboden activiteit.

Dus een meerderjarige. Op zondagochtend buiten aan de slag. Piece of cake… of toch niet. Op die groene stroken in het dorp durf je wel eens een hondedrol tegenkomen… Een inenting tegen hepatitis lijkt me aangeraden. Net als tetanus. Met die doornstruiken overal en dan wat vuile aarde in de schrammen. Nog los van dierenbeten van dat konijn met te lange oren… Mja… inentingen dus. Van alle kanten.

Heffen en tillen ook. Kilo’s chocolade. Doe er maar eens een KIM op. Honderden repetitieve bewegingen. Ieder ei zijn polsdraai of twee. Nog los van de rare houdingen waarop je die dingen manipuleert.

Je kiest ook beter geen vrouwelijke werknemer. Hordes kinderen komen je opjagen. Stel je voor dat ze zwanger is. Nee, geen hordes kinderen voor een zwangere. Te tricky. In het onderwijs houden ze je daarvoor quasi een jaar thuis. Zelfs secretariaatswerk mag je er niet doen. Maar dat is een andere discussie.

Een meerderjarige, mannelijke werknemer die we inenten en naar de arbeidsgeneesheer sturen. Als die eenmaal terug is van die arbeidsgeneesheer leiden we hem eerst op. Werken op hoogte (die paaseieren vallen onevenredig vaak in takken van bomen), maar vooral: werken met voeding. Een heuse opleiding HACCP is nodig voor die werknemer.

Hopelijk ben je in al die commotie niet vergeten aan de arbeidsgeneesheer een medisch attest voor werken met voeding te vragen.

Bref, als dit alles achter de rug is, kun je als restaurantuitbater het dorp plezieren met die eieren-raap. Hopelijk heeft hij alles op tijd gepland om het traject rond te krijgen…

Vakantiemodus

Vakantie, pauze, de stekker uit. Eventjes ontsnappen uit de routine. Tijd voor iets anders. VakantieMODUS Maximaal Ontstressen Door er even Uit te Stappen

Naar de kust, Frankrijk of Italië , een pretpark met de kids of de sfeer beleven op een muziekfestival. Zijn de banden ok? Check. EHBO-zakje aangevuld. Check. Mobiel nummer van mama of papa op het polsbandje van de kids. Check. Oordoppen niet vergeten. Check. Nee, de preventieve gedachte stopt niet als de vakantie begint. En toch gaat de stekker uit ….

Een uitstap, museum bezoek, een concert en een goed boek (“Schitterende ruïnes” en “”Mentaal kapitaal”) staan met stip genoteerd. Want cultuur zorgt voor frisheid “on return”.  Een mentale vakantie heeft zelfs geen verplaatsing nodig… een lang bad, een wandeling of een massage, het kan allemaal. Wie weet zorgt de vakantie voor de energieopstoot die ik nodig heb om dat probleem – waar ik al zo lang zit over te stressen – in één , twee, drie op te lossen.

Maximaal ontstressen? Stress of burn-out, dat voorkom je liever. Ook dat is vakantiepreventie. Daarom leg ik mijn mobieltje aan de kant… toch voor eventjes.

Verrassend toch hoeveel jongeren (de symptomen van) een burn-out hebben. De overload aan info, het moeten presteren en de sociale druk, “I know”.  Maar kunnen we wel zonder het “continu bereikbaar zijn”? Elke Geraerts vindt dat de burn-outepidemie voor een groot deel, aan het altijd en overal met elkaar en dus ook met het werk verbonden te zijn, te danken is. Ik doe alvast een poging even onbereikbaar te zijn. tijdvoorvakantie En Daarna… het is nooit gemakkelijk om na de vakantie weer in de flow van het werk te geraken. Daarom vind ik het essentieel om je ook mentaal en fysiek weer voor te bereiden op de omschakeling van vakantie-  naar werk-modus. Om een stressvolle terugkeer te vermijden, maak ik nu al goede voornemens voor  tijdens de laatste dagen van mijn vakantie:

  • een beetje lichaamsbeweging (30 min per dag zwemmen) kan helpen mijn geest vrij te maken en mij mentaal voor te bereiden op de uitdagingen van het werk,
  • lekker ontspannen voor de rest van de vakantie, want vakantie is soms ook wel eens vermoeiend of veeleisend,
  • mijn slaapritme weer aanpassen door de wekker ‘s ochtends weer op werkweek in te stellen, de vrijdag voor het laatste vakantie-weekend,
  • een beetje planning vooraf kan een groot verschil maken. Dus blijf ik even stilstaan bij de dingen waarmee ik net voor de vakantie bezig was en beslis welke taken prioritair zijn,

Aan iedereen die het nog te goed heeft: Enjoy the summer-holidays, of een prettige werkdag gewenst!

In Flanders Fields

In Flanders fields the poppies blow Between the crosses, row on row (John McCrae)

In Flanders fields the poppies blow
Between the crosses, row on row
(John McCrae)

Het is me wat. Op pad tijdens de hittegolf van de eeuw. Dat is op zich al inspiratie genoeg om aan welzijnsmaterie te denken. En toch, en toch. Qua thermische omgevingsfactoren valt het (h)eerlijk gezegd alleszins nogal mee. Het voordeel van de kuststreek, you know. Die 10°C minder dan in het binnenland zijn plots heel welkom als het in het binnenland 35°C is…

Nee, wat me een pak meer zorgen baart, is de verkeersveiligheid. Na 2 dagen heb ik stilaan een steuntje nodig om mijn mond dicht te houden, zo vaal is hij al van verbazing opengevallen.

  • Fietspaden? Niet nodig. Of toch, misschien, die 10m net voor en net na een rond punt.
  • Vertragen bij het voorbijzoeven van een fietser? Komaan, zeg.
  • Hier en daar een zebrapad, inderdaad. Maar dat betekent niet dat je er ook op kan oversteken zonder je leven te riskeren.
  • Elkaar als autochauffeur de plaats gunnen voor een manoeuvre? Ja, misschien, als ik een goede dag heb.
  • Snelheidsbeperking? Moh, welke snelheidsbeperking?

En dat in een omgeving waarin we bij uitstek zinloze doden herdenken. De tegenstelling kan niet groter zijn. Op Tyne Cot in Passendaele liggen 12.000 soldaten begraven. Even heb ik geprobeerd de rekenoefening te maken, en dat om te zetten in hedendaagse verkeersslachtoffers. Dan blijkt Tyne Cot net groot genoeg om onze verkeersdoden sinds het begin van deze eeuw te begraven.

In 2013 overleden 73 fietsers na een verkeersongeval, ‘slechts’ 10% van alle verkeersdoden. Maar 1000 andere fietsers geraakten ernstig gewond, en dat is goed voor 20% van alle zwaargewonden. En blijkbaar gaat het met fietsongevallen net als met betogingen, de cijfers van de politie liggen een pak lager dan die van de ziekenhuizen die gewonden opvangen. Fietsers extra kwetsbaar? Na 2 dagen fietsen door Vlaamse Velden verbaast het me niet meer.

Mijn jongste dochter verwoordde het zo, toen we voor de zoveelste keer met z’n allen op een rijtje klaarstonden voor een sprintje met de fiets aan de hand over een drukke steenweg “Mama, is dat niet gek? Ze zeggen dat het hier een fietstocht is, en toch maken ze geen oversteekplaatsen voor fietsen. Dat klopt toch niet?”.

Nee, dan klopt er inderdaad iets niet. En dan begrijp ik plots al die mensen die “op den buiten” wonen, en denken dat het in de stad levensgevaarlijk is. Als het bij hen al zo gevaarlijk is, op de “kalme buiten”, wat moet dat dan in de stad niet zijn?

Beroepsmisvorming neemt geen vakantie

NYC-hoogte

(© foto: Wim Mylle)

5 dagen geen risicoanalyses, technische fiches, veiligheidsaspecten of persoonlijke beschermingsmiddelen aan mijn hoofd. Er eens helemaal uit zijn, weg uit de dagelijkse zorgen. Het werd een rollercoaster van feiten.

Van Central Park via Rockefeller Center naar Times Square. Van Tower One, en het 9/11 Tribute Center via Trinity Church naar Wall Street. Over Brooklyn Bridge met de taxi, by foot terug naar Manhattan en om de dag af te sluiten, naar de top van het Empire State Building. Van Battery Park by boat naar Staten en Ellis Island, daarna te voet via Broadway en Fifth Avenue naar het Flatiron Building. Van Top of the Rock naar The New York Public Library, Central Station en via Central Park naar het American Museum of National History. Via Rockefeller Plaza naar Macy’s en om af te ronden Saint Patrick’s Cathedral. En dat op 5 dagen!

Het hoofd helemaal vrijmaken en alles los te laten was de bedoeling. Quality time met vrienden in The Big Apple. Citytrip tot in de puntjes voorbereid (door mijn beste vriend ) want planning is 90% van het succes (heb ik ooit geleerd én goed onthouden).

Geen minuut heb ik aan het werk gedacht … of toch ? Bij het bekijken van de foto’s zie ik dat er elke dag wel een afbeelding met een veiligheidsaspect in zit. Toeristen (inclusief mezelf) nemen foto’s van de Brooklyn Bridge constructie en zichzelf. Maar heeft iedere bezoeker tijdens de oversteek van of naar Manhattan de schilders opgemerkt en hun valbeveiliging gefotografeerd?  Zou mijn aandacht voor preventie dan toch dieper zitten (hallo ijsberg en Freud)?

NYC-trapje NYC-handenwassen NYC-wind NYC-EHBO

(© foto’s: Wim Mylle)

Het ‘onderbewustzijn’ omvat alle psychische processen die het bewustzijn niet waarneemt. Toch hebben situaties (het nemen van een foto is een momentopname), gedachten en motieven een bepalende invloed op mijn bewuste reactie(s), net zoals bij u.

En zo ‘back to the real world’, na een geslaagde citytrip, 5 dagen NYC. Reizen is al doende leren. Reizen is (mijn) passie en passie wordt bepaald door je persoonlijke drijfveren (hallo Jung en in het bijzonder Murray ). En met de behoeftetheorie van Henry Murray is de cirkel rond, want geboren in New York City (1893).

Blijft de vraag… Welke passie heeft nu de bovenhand, mijn passie voor het reizen of die voor preventie ?

Preventie-adviseur op vakantie… of toch niet helemaal?

trap zonder leuning

Tijdens mijn werktijd ben ik gepassioneerd met mijn job bezig. Maar ook daarbuiten kan ik het vaak niet laten. Ja, mijn vrienden lachen als ik, bij aankomst in een gezamenlijk gehuurd vakantiehuis, onmiddellijk op zoek ga naar de nooduitgangen. Ja, mijn kinderen zeuren omdat zij een fluovest en helm moeten dragen (en “al die andere kinderen moeten dat niet”). Gordels vast? Ja! En nee, de I-pad mag niet los mee in de wagen, dat wordt een projectiel als we botsen… Ik doe nochtans mijn best om het los te laten tijdens mijn vakantie. De risico’s, het brainstormen over waarschijnlijkheid en ernst, gedrag, cultuur, bewustzijn…

Maar soms wordt een mens ook uitgedaagd…

Rustige strandvakantie in Zeeland, voetjes in het zand. De kinderen kunnen zwemmen en het water is ondiep… ik laat het los…zonnecrème paraat… yep, bijna ontspannen… parasol staat mooi opgesteld… helemaal zen… misschien toch de kids nog maar die UV-werende kledij aan… relax… ik laat het los…tijd voor de krant.

Horroroesters teisteren Zeeland’ kopt de krant. Blijkbaar zijn deze oesters verantwoordelijk voor heel wat schade bij zwemmers: van snijwondjes tot slagaderlijke bloedingen en zelfs het verlies van een teen. En daar gaat mijn brein weer. Risico’s? Schade? Kans en ernst? Tijd voor maatregelen!

Volgens het artikel probeert men de oesters te verwijderen, maar daar zijn ze nog even zoet mee. Risico vervangen door een beter alternatief? Niet echt aan de orde. Bronbestrijding? Collectieve maatregelen? Uit de zee blijven? Ik voorzie protestacties in mijn gezin. Dus ga ik op zoek naar persoonlijke beschermingsmiddelen en dragen de kids de rest van de vakantie waterschoenen (en “al die andere kinderen moeten dat niet”). Maar dezelfde dag nog zien we andere kinderen wenend uit het water komen met, jawel, snijwonden en wordt er een waarschuwing uitgehangen.

Mijn excuses aan mijn kinderen, voor de overlast die mama hun bezorgt. Nee, we gaan niet stuntvliegeren op een overvol strand en ja, ik weet dat het vervelend is om 100m om te lopen bij het oversteken van de dijk omdat de volgende trap wel een leuning heeft. Ja, mama zeurt soms, maar ‘t is uit liefde (en een beetje beroepsmisvorming?).