De jury heeft altijd gelijk (zelfs al heeft ze ongelijk)

informed

Docwerkers hebben een brede interesse. We lopen graag met onze kennis te koop en zijn nogal competitief ingesteld. Het hoeft dan ook niet te verbazen dat we graag quizzen. Vorig weekend was het weer de jaarlijkse quiz van de personeelskring van onze moederorganisatie. Met wat (ex) collega’s vormden we het quizgroepje ‘Safety first’ onder het motto: “Meedoen is belachelijker dan winnen”.

Dat motto viel wat tegen (we waren maar met vier van de zes ingeschreven quizploegleden , de antwoorden kwamen niet of heel moeizaam, en soms wisten we helemaal niet waar het over ging). Het resultaat? De middenmoot van het klassement. Het zal de leeftijd wel wezen.

Bij één vraag dachten we “Yes! Dat punt halen we zeker binnen.” Het ging over rookmelders. En daar hebben we net een heel succesvolle campagne over afgerond. Als we een joker hadden mogen inzetten…

De vraag in kwestie was: In welke ruimte van je huis hang je “volgens de brandweer” het best een rookmelder op? Als antwoord kon je kiezen uit:
• De living
• De kelder
• De keuken
• De slaapkamer

… Doe zelf maar een gok…

Tijdens onze rookmeldercampagne hebben we overal in het land mensen gesensibiliseerd over het belang van rookmelders. En over de juiste plaatsing van de melders. Brand maakt ‘s nachts de meeste slachtoffers. Overdag waarschuwt je neus je voor beginnende brand. Als je slaapt ruik je niets, dan moeten rookmelders je wakker maken. Hang ze dus op een plaats waar de warme, stijgende rook vermoedelijk naar toe gaat, én vooral waar je ze kan horen. Als je er maar 1 of 2 hangt, doe dat dan in de traphal en in de buurt van de slaapkamers.

Toen de antwoorden van die ronde werden voorgelezen, bleek tot onze grote verbazing dat ‘de kelder’ het antwoord was dat de jury in gedachten had. Dat hadden ze ergens gelezen op de site van een brandweerkorps.

Met ons ploegje hadden we op voorhand afgesproken dat we alle antwoorden zouden accepteren. De jury heeft namelijk altijd gelijk, zelfs al hebben ze het fout. Die organisatoren steken hun ziel en zaligheid in zo’n avond, dan ga je niet discussiëren (lees zeiken) over de antwoorden. Dit punt hadden we dus niet gescoord. Enfin soit, volgende ronde.

Aan de andere kant, aan een hele zaal quizzers werd doodleuk verteld om hun rookmelders in de kelder op te hangen. Ik hoop niet dat er al enkele hun melders hebben verplaatst.

Tegenwoordig kennen we een nog nooit geziene toegang tot informatie. Massaal veel info is slechts een paar muisklikken verwijderd. En met de intrede van smartphones en tablets lijkt het alsof we overal en altijd toegang hebben tot alle mogelijke info.

En toch valt het me steeds vaker op hoe slecht geïnformeerd mensen tegenwoordig zijn en hoe lichtzinnig ze omspringen met wat ze op het internet lezen. Komt het misschien door de information overload? Ik hoor zelfs vaker dat journalisten uit de klassieke media hun bronnen niet of nauwelijks checken. Met alle neveneffecten vandien. Denk aan de hoax over het seksuele appetijt van de Vlamingen per kiezersgroep voor het één-programma “basta”.

Iedereen heeft meningen à volonté en strooit die kwistig in het rond. Maar bijna niemand checkt z’n bronnen deftig. Ik ken mensen die Facebook vaarwel hebben gezegd omdat ze onpasselijk werden van het grote aantal domme, kortzichtige en ongeïnformeerde reacties op nieuwsberichten.

Hoeveel mensen baseren zich voor boude stellingen niet op slechts één(!) bron, of op iets wat ze al-dan-niet halvelings hebben gehoord. Voor velen is het blijkbaar tijd voor een workshop zoekstrategieën en bronnenonderzoek. Ik ken wel een adres waar ze zoiets organiseren.

Tot slot even de puntjes op de i:
Mocht het toch nog niet duidelijk zijn, Je hangt je enige rookmelder NIET in de kelder. En om onze collega’s daar ook van te overtuigen staat dat vanaf nu ook te lezen op de bedrijfs Yammer-site.

Sociale media voor de preventieadviseur: impressies

somepa-xxx

Samen met Pascal Meyns (medeblogger) verzorgde ik vandaag de work shop sociale media voor preventieadviseurs. Een leuk groepje, met elk hun eigen insteek en verwachtingen. Zoals het hoort dus. Dat leverde ons, naast de aangename contacten, ook weer een paar bijkomende inzichten op. Samen met de groep geformuleerd, maar we delen ze graag met jullie…

  • “Voel je goed bij wat je met sociale media doet”
  • “Interessant, dat zich hier toch ook beginnende gebruikers inschreven: dat was het bedoelde publiek, maar je weet nooit of je die wel bereikt”
  • “Het is een hele kunst om als preventieadviseur om te gaan met sociale media”
  • “Ook al denk je dat er in jouw vakgebied weinig mensen op sociale media actief zijn, de impact is groter dan je denkt”
  • “Soms is het ook gewoon kinderlijk verslavend.”
  • “Benieuwd wat we zullen doen met onze goede voornemens van vandaag”

(met dank aan -in alfabetische volgorde- Dirk, Emiel, Gunther, Ilonka en Wim)

Succes allemaal!

See you. Online.

Koudwatervrees voor sociale media ?

Bron: Pascal Meyns - Myriam Van der Steen

Bron: Pascal Meyns – Myriam Van der Steen

Soms krijg ik de indruk dat ze er bang van zijn. Preventieadviseurs bang van sociale media. Ze zeggen er geen tijd voor te hebben. Dat het niet in hun core business zit. Dat het te light is. Niet serieus genoeg.

Maar is het niet een stuk koudwatervrees? Het dunne vergoelijkende laagje aan de oppervlakte die een schrik moet verbergen?

Ze zeggen ook dat er niet geluisterd wordt. Dat medewerkers niet wakker liggen van hun preventieve maatregelen. Leidinggevenden de risicoanalyses niet au serieux nemen. Dat het DC “out of reach” is. Een glazen plafond voor de preventieadviseur zeg maar.

Ze zeggen ook dat het eenzaam is. Het beroep. Dat ze vaak alleen tegen de bierkaai moeten vechten. In een kantoortje on the side. Dat ze moeite hebben om info te vinden. Ook vaak te duur, die info. Onbetaalbaar. Hoewel ze internet hebben.

Ze zeggen zoveel. Laten we er even een tekeningetje bij maken. Laten we er een vertrouwde techniek bijhalen: MUOPO.

De uitrusting is er: internet, laptop en met wat geluk iphone. Aan hardware ontbreekt het niet om de koudwatervrees te overwinnen.  Technische bagage om deze tools te verwerven ook niet. Dat is een thuismatch. Een indicatieve lichtmeter op je iphone? Daar kickt iedere preventieadviseur op.

De organisatie heeft vast interne sociale media. Nieuwsbrieven, intranet, chats en blogs. Ze worden gelezen en ze zijn deel van de job. Ze beïnvloeden mensen. De leidinggevenden krijgen infosessies met powerpoints van slideshare of filmpjes van youtube geplukt. Een voorstel krijgt steun omdat er een blogcampagne rond je voorstel opduikt…

Je omgeving ken en gebruik je nu al. Prenne, Prebes, … good old networking. Dat kan evengoed online. Sneller en ruimer zelfs. Advies van anderen. Bevestiging ook, dat je het goed doet. Dat lees je op die dekselse sociale media. Gratis bovendien.

Instructies nodig? Producten, magazijnen, wagenparken, electriciteit? Terug naar de juiste groepen op LinkedIn, de juiste hashtag op Twitter, de juiste presentatie op Slideshare…  De homo universalis is terug van weggeweest. Da Vinci draait zich om in zijn graf. Stikjaloers is’m.

En dat brengt ons bij de mens. De mens achter de preventieadviseur. Hij is het die de stap naar de 21ste eeuw moet zetten. Vol lef, zelfvertrouwen en kunde. Een specialist in veiligheid die overal zijn weg weet, motiveert en bespeelt. Als een volleerd politicus. Als een professional. Ga vandaag nog aan de slag met die sociale media en breng je beleid naar “the next level”.  Begin met te lezen, kom af en toe tussen en wordt tenslotte een meester in de discussie. Zeg maar tegen degenen die raar opkijken dat je het gelezen hebt op een blog… van een andere preventieadviseur.

How lidl do you know about twitter

imgLiDL-NL

Dat het effect van sociale media, net als de draagkracht en – wijdte ervan, nog niet 100 procent door bedrijven wordt beheerst, werd deze week voor supermarktketen lidl pijnlijk duidelijk. Ze beloofde 5 voedselpakketen per #luxevooriedereen. Budget dat voorzien was: 10.000€, na 1 dag was het aantal opgelopen tot 2000 retweets, hashtags en een totale som van 200.000€

Toegeven, ik moest wel glimlachen toen ik de woordvoerder hoorde zeggen dat ze die impact niet hadden verwacht en dat ze noodgedwongen de actie stop moesten zetten. Ergens in mijn brein werd ik terug gekatapulteerd naar 18 augustus 2011. Gezellige Spaanse avond met vrienden bij ons thuis, terwijl mijn kameraad op Pukkelpop zat, te wachten op de fenomenale Foo Fighters. Ik, stikjaloers en geveld door een arbeidsongeval, zat thuis met de radio op. Toen sloeg het nieuws in als een bom; noodweer, tent ingestort, één dode, misschien meer. Sven? Bellen had geen nut, alle masten waren overbelast. Sms’en kwamen niet aan.

Half uur na het nieuws kwam het tweede bericht; meerdere doden, zwaar gewonden onderweg naar het ziekenhuis. Maar  er kwamen ook berichten van hoop, mensen rondom de weide in Kievit zette hun  internet open voor de festivalgangers; #pp11 en #hasselthelpt zorgde voor berichtgeving. #PPok en het safehouse op facebook zorgde voor geruststelling van zij die ongedeerd waren.

Vandaag vroeg ik me af, wat als er iets gebeurt bij ons op het bedrijf? De klassieke media worden mooi geborgd in het noodplan, maar wat met sociale media? En wat bij een Seveso alarm? Gaat twitter niet voor meer verwarring zorgen of wordt het net het medium dat levens gaat redden? Hoe ga je deze communicatie als preventieadviseur helpen borgen? Wil je dat de wereld weet wat er juist is fout gelopen? Of wil je gecontroleerd met dit medium omspringen.

Ga je verslagen aan de radio vertellen dat je de impact van de sociale media niet had ingeschat? Of ga je zoals de woordvoeder van lidl eruit leren en het ombuigen tot iets mooi? Want dat moet gezegd worden, lidl houdt woord; 10.000 voedselpakketten van 20€ het stuk worden geleverd aan de voedselbanken. Zo is deze kerst voor veel gezinnen toch iets om naar uit te kijken.