TCoW, Total Cost of Welbeing (c)

euromillions

TCO, IRR, ROI. Er begint iets wakker te worden in welzijnsland. We beginnen langzaamaan de focus op de centen te leggen ipv op theoretische veiligheid. Maar er is nog veel werk aan de winkel, nog veel onduidelijkheid ook.

Ik werd de laatste tijd gecontacteerd om mee te werken aan “ROI”, of nee “IRR”, of eigenlijk “TCO”. En natuurlijk “verzuimkost”. Veel klepels, en al evenveel klokken. Boeiend is het zeker. En blij ben ik er zeker mee. Het is een speeltuin met voor ieder wat wils. Zeker met het budgetteringsseizoen dat in aantocht is.

Veel grotere bedrijven beginnen zich eind augustus – begin september op te maken voor het nieuwe budget, ronde 1. Templates en cijfers van de voorbije jaren worden rondgestuurd. Met de vraag om tegen oktober een eerste stap te zetten. Finaliseren van die budgetten is meestal niet voor nieuwjaar, maar ergens in de eerste maanden van het nieuwe jaar. Stressen hoeft dus niet.

Laat je als preventieadviseur ook niet in ’t zak zetten. Aangezien we advies geven, zijn de meeste kosten niet voor ons departement. We hebben misschien heel veel directe kosten te beheren, zoals onze externe dienst, ons personeel van de afdeling, onze arbeidsongevallenverzekering, de PBM’s, … Maar we hebben evenzeer veel kosten niet te beheren.

Advies geven hoort evenwel steeds bij onze job. Dus nee, de kosten voor die ergonomische bureaustoel op een andere afdeling, de kosten voor een nieuwe airco-installatie in het kader van een hitteplan, … behoren niet tot ons budget. Dat schermen we beter af. Maar we geven wel advies. Zo passeerde er onlangs een bedrijf bij me dat dergelijk meubilair direct in kosten neemt, terwijl kapitaliseren beter is voor ons imago. Voor velen is “veiligheidsadvies” nog steeds gelijk aan “kostenplaats pur sang”.

Onze TCO (total cost of ownership) moet je dus goed definiëren. Wat wel en wat niet. Technische ingrepen, installaties, meubilair… op andere afdelingen, zitten er voor mijn part niet in.

De IRR (internal rate of return) van die bureaustoel is natuurlijk weer iets anders. Wat is de interne opbrengst van een geïnvesteerd bedrag in een bureaustoel? Stijgt het rendement van de werknemer, en daalt het ziekteverlof? Concreet aantonen zal moeilijk zijn, en vaak zal je je moeten baseren op algemene cijfers uit de literatuur. Maar zeker het proberen waard.

Bij “verzuimkost” ligt dat niet anders. “De literatuur” en de grote spelers in het veld gaan uit van je directe loonkosten gedurende de periode van gewaarborgd loon en vermenigvuldigen dat met 2.5 of 3. Een beetje in het ijle, maar “de literatuur” is het er over eens. Wie ben ik om dat in vraag te stellen? Ziekte brengt dossierkosten met zich mee, en overhead voor HR, vervanging, overuren voor collega’s… Maar evengoed een besparing als er geen vervanging of betaalde overuren zijn… Dan valt het “tussen de plooien”. Tweeënhalf à drie dus, forfaitair.

En dan het magische toverjargon “ROI”. Finaal aantonen dat de preventieadviseur, zijn afdeling en de kosten voor externe dienst, medisch toezicht, verzekeraar, … “hun geld opbrengen”. Dat valt nog mee. Het is de makkelijkste parameter. Ga op jacht naar je drie-vier grootste kostenplaatsen en snoei recurrent bij die kostenplaatsen. Snoei hoog genoeg om je eigen loon en dat van je medewerkers waard te zijn. Want daar wil je natuurlijk niet snoeien. Ga kijken bij je arbeidsongevallenverzekeraar, bij je PBM-leverancier, bij je arbeidsgeneesheer (moeten die onderzoeken echt, of is er een way out zonder wetgeving of preventie met de voeten te treden?), dure abonnementen die niet gebruikt worden, …

En als het allemaal niet direct aantoonbaar is… schuif de verantwoordelijkheid door naar de CFO of een ander directielid. Met wat geluk kom je daar nog een paar jaar mee weg. Daarna zal je wel degelijk met een sluitend verhaal over TCoW, oftwel “total cost of welbeing” moeten komen. Anders ben je zelf voor je het weet “obsolete” geworden…

Advertenties

Zomerse Kronkels (8) – Appelgroenzeeblauwe verkeerslesjes

Onder het motto #ZomerseKronkels kiezen in juli en augustus 2017 diverse vaste en gastbloggers een stukje van elkaar, en voorzien het van bijkomend, actueel commentaar. Dit zijn alweer de laatste #ZomerseKronkels in de reeks.

Het blauw van de zee bezorgd mij altijd een opgewekte stemming. Het vakantiegevoel als het ware.

De Adriatische zee en het fijne gezelschap dit jaar zal dat gevoel nog versterkt hebben. Polen, Algerije had ook gekund, of ligt daar geen water? Of … Dendermonde want die stad kleurt nu ook blauw. Een blauw reflecterend fietspad. Een verkeerslesje meegebracht vanop vakantie.

Je kan er alvast niet naast kijken, want het lichtgevende fietspad heeft ook overdag een opvallende kleur: appelgroenzeeblauw. Als we de naam van de kleur moeten geloven is een appel blauw en de zee groen. Dat is compleet onjuist en brengt mensen in verwarring (want welke appel is nu blauw?)

Vergis je niet, blauw dus. Voor meer veiligheid op de weg. Samen met mijn gele, reflecterende veiligheidshesjeIk ben alvast enthousiast. Op en naast de weg. En in gedachten alweer op reis. Met de fiets aan de oevers van de Schelde (help, ik ben aan het dagdromen).

Intussen zijn de scholen opnieuw gestart. Samen met de bijhorende dagelijkse ratrace om iedereen op tijd op de juiste plaats te krijgen. Met de fiets graag want fietsen is fun! Op deze manier duurt de vakantie voor de fietsende jongeren toch nog een beetje langer.

Geciteerde stuk “Verkeerslesjes” (van Arminius, oorspronkelijk gepubliceerd in januari 2017).

Veel (her)leesplezier.

Zomerse kronkels (4): Beroepsmisvorming neemt geen vakantie

 Onder het motto #ZomerseKronkels kiezen in juli en augustus 2017 diverse vaste en gastbloggers een stukje van elkaar, en voorzien het van bijkomend, actueel commentaar.

Deze week een stukje uit 2015 van Wim Mylle, gewoon omdat het zo herkenbaar is: het toch niet helemaal kunnen afzetten van die preventiemodus. Naast de gebruikelijke vakantiekiekjes zijn er elk jaar weer de foto’s waarvan de kinderen -bij het afspelen voor de thuisblijvers- met draaiende ogen zeggen: ‘Ja, die heeft mama getrokken.’

Grappige signalisatieborden op een parking langs de Autoroute du soleil, ergonomisch tuingereedschap in de Efteling, (gebrek aan) beschermingsmaatregelen op werven overal te velde,… ze sluipen stiekem tussen de vakantiefoto’s. Maar als je ze nadien in je presentaties gebruikt sluipt je vakantiegevoel ook weer even stiekem in je preventieverhaal.

 

Geselecteerde stuk: Beroepsmisvorming neemt geen vakantie (van Wim Mylle, oorspronkelijk gepubliceerd in november 2014).

Veel (her)leesplezier !

(© foto: Wim Mylle)

Zomerse kronkels (1): de preventieadviseur en de veldkeuken

Onder het motto #ZomerseKronkels kiezen in juli en augustus 2017 diverse vaste en gastbloggers een stukje van elkaar, en voorzien het van bijkomend, actueel commentaar.

Omdat het thema “welzijn op kamp” deze maand weer actueel is, nu alle jeugdbewegingen zich weer klaarmaken om op kamp te vertrekken. En ook omdat de uitdaging van het omgaan met 24/7-bereikbaarheid zich blijkbaar niet langer beperkt tot werkomgevingen, maar nu ook de jeugdbeweging bereikt heeft. Het resultaat was een oproep deze week om je kind met rust te laten als ouder wanneer het op kamp gaat, en niet te verwachten dat het via smartphone de hele tijd bereikbaar blijft. En net zoals op de werkvloer zullen hier mensen zijn die zeggen “houd je liever eerst bezig met de echte risico’s, zoals brand en ergonomie”. Zo herkenbaar. Heerlijk, toch.

Geselecteerde stuk: de preventieadviseur en de veldkeuken (van Katrien Bruyninx, oorspronkelijk gepubliceerd in augustus 2013). Veel (her)leesplezier.

Bron foto: Nele Haesevoets

 

Legaal tot in het illegale?

Waar trek je de grens bij het letterlijk interpreteren van de wetgeving? Waar duw je de geest net iets teveel over de grens?

Ik ken werkgevers die alle stappen en initiatieven inzake preventie in de eerste plaats laten afhangen van het oordeel van de bedrijfsjurist.

Kun je me het artikel in de wetgeving tonen waar dit expliciet verboden of verplicht wordt?” Rookmelders, asbestinventaris, EHBO-opleidingen, evacuatiewegen in zowel aantal als breedte, … Geen enkel item ontsnapt aan de jurist. “Is dit wel een PBM? Want werkkledij moet niet naar het CPBW, of kunnen we zelfs afschaffen…” En ga zo maar verder.

Is de term “opleiding” gedefinieerd in de wetgeving? Of kunnen we het afgeven van een A4 als de verplichte opleiding beschouwen? De rentabiliteit stijgt zonder onthaalopleiding. Ze daalt natuurlijk van zodra de nieuweling in zijn vingers snijdt… maar die vijf minuten winst op het onthaal… die is belangrijker.

De rol van risicoanalyse is hierbij vaak ook formeel-legalistisch. Ze wordt opgemaakt omdat het moet, en wordt vervolgens aan de kant geschoven, zodat we verder kunnen op basis van de andere artikels uit het KB…

Het is een uitdaging om in een dergelijke omgeving te functioneren. Je mag dat ook niet te lang doen. Doe het zolang je als preventieadviseur, als mens, bijleert. Hoe denken juristen? Hoe denken dergelijke directiecomités? Hoe kan ik het omzeilen? Hoe speel ik schaak in een dergelijke omgeving? Hoe zet ik wie mat, of toch even schaak?

Zorg er wel voor dat je niet gecorrumpeerd raakt. Als preventieadviseur ben je geen jurist. Je bent er voor het welzijn van de werknemer. Je bent er de facto voor het langetermijndenken en overleven van het bedrijf. Want de overdreven legalistische denkwijze is niet duurzaam. Dergelijke bedrijven overleven niet in the long run.

Er staat nergens in de wetgeving dat je een koffie moet aanbieden aan je werknemers. Nochtans overleef je als bedrijf niet zonder het aanbieden van een ochtendkoffie. Daar gaat het om. Niet over de letterlijke lezing van de wet, maar over het soigneren van je mensen. Zodat die iedere dag weer de strijd met je concurrenten aangaan, en die winnen. Enkel door die dagelijkse overwinning in de markt, overleeft het bedrijf. Niet door de bedrijfsjurist een nieuwe BMW te geven. Echt niet.

De arbeidsmarkt is krap geworden. Talent kan kiezen. Niet de werkgever kiest, maar het talent. En ze doen dat bij de koffie, ’s ochtends. Als die lauwtjes is, kun je het schudden. Dan kun je met je bedrijfsjurist vergaderen over de leegloop van je bedrijf. Over hoe je via een letterlijke lezing van de wetgeving je turnover kunt aanpakken. Ik zou beginnen met die jurist zijn koffie af te nemen tot hij een antwoord kan formuleren op deze vraag…

Verkeerslesjes

(bron: FreeImages.com/Patrick Nijhuis)

(bron foto: FreeImages.com/Patrick Nijhuis)

Tegenwoordig verslikken we ons niet zo vaak meer in onze koffie. Zelfs niet bij krantenstukjes over moordende wegpiraten die onschuldige kinderen doodrijden en daar goedkoop mee wegkomen. Daar zijn redenen voor. Goeie zelfs. Getrouwd zijn met een procureur bijvoorbeeld, waardoor de verhalen over een gerechtelijk apparaat met middeleeuwse middelen versus professionele criminelen ons stilaan de oren uitkomen. Gewenning ook, als je elke dag geconfronteerd wordt met nieuwe schrijnende videobeelden van Syrische kinderen, gevangen in een oorlog die ze gevraagd noch gewild hebben.

Nu weten we wel dat het proces van onze hoger vermelde doodrijder uitvoerig op asociale media gevoerd werd/wordt, en we hoeden ons ervoor om de vox populi als bron van strafmaat te gaan gebruiken, want voor je het weet kan je op dinsdag naar een lynchpartij, wordt er op donderdag een galg opgericht op het marktplein en zijn er in het weekend dagvullende festiviteiten rond de onthoofding van een kruimeldief. Gelijk in Syrië quoi, zoals gezegd niet de place to be. Uw dienaar, vaak een tikje impulsief, vindt ook dat een voertuig al lang gelijkgesteld had moeten worden met een vuurwapen, en een dodelijk ongeval met verzwarende omstandigheden aldus al lang had bestempeld moeten worden als “moord met voorbedachten rade”, maar zoals gezegd: wat impulsief, uw kribbelaar.

Regelmatig verschijnt er in de vaderlandse pers dan een infografiekje waarin de oorzaken van verkeersongevallen worden opgesomd, met onveranderlijk bovenaan “dronkenschap” en “overdreven snelheid”, beiden gecorreleerd met de risicobron “chauffeur”. De wakkere preventieadviseur schiet dan overeind, grabbelt het klaarliggende preventiezakboekje vast, bladert naar pagina x, paragraaf zoveel en leest daar onder “De preventiehiërarchie”: “stap één: risico’s voorkomen aan de bron”. Vraagje aan diezelfde wakkere lezer: waarom wordt dat dan niet gedaan? Het begrenzen van voertuigen: dat kan al. Een alcoholslot plaatsen: dito. Chauffeur met z’n klauwen van de knoppen houden: in de pijplijn. Dus waarom, WAAROM, doen onze beleidsmakers daar niks aan? De boete verhogen tot wat zij noemen “astronomische hoogte” (hoongelach op de achtergrond), dat wel. Iets waarvan de inslaapsukkelende preventieadviseur weet dat het niet marcheert. Signalisatie, dat doen we ook: bordjes met “Drink niet!”. Het zal wel. Zie mij bibberen. Maar geen ingrepen ten gronde. Want: alcoholgebruik zit in onze cultuur, en daar raken we niet aan.

Zijstapje: ondergetekende doet in de weekends al eens een poging om te voetballen, en bij goed weer gaan moeder-de-vrouw en de kinderen wel eens mee. Vrouwlief rijdt niet graag met mijn tuut, dus hang ik er steeds aan. En uw dienaar lust ook wel een pintje. Twee ook zelfs. Niet méér, want we beschouwen ons al bij al als verantwoordelijk en er rijden toch enkele pagadders mee, nietwaar? Onlangs waren we onderweg naar een judotraining van diezelfde pagadders, en in al onze goedbedoelde opvoedkundige grootsheid waren we de kinderen aan het instrueren: “Denk eraan, blijf met uw poten van sigaretten. En drugs. En alcohol. Wie rijdt, drinkt niet. Onthou dat!” Waarop de oudste repliceert met “Maar papa, jij drinkt toch ook een pintje op de voetbal?” (sic).

[Genante stilte]

Hij heeft verdorie gelijk. En als wij als professional het al niet kunnen laten… Edus: schluss damit. Geen alcohol meer als we rijden, gedaan. En we gaan op zoek naar een alcoholslot. En daarna naar een nieuwe tas koffie. En een gazet.

Risicoanalyse is nutteloze overhead

 

bron tekening: plakkaattraktaat.be

bron tekening: plakkaattraktaat.be

Voilà, het moest er even uit. En ik heb je aandacht. En het klopt. Punt. Ik heb deze middag teksten na zitten lezen voor ze gepubliceerd worden. Over risicoanalyse, gevaar, risico, strategie risicoanalyse… Je kent het wel.

Van die zaken waar iedere preventieadviseur van begint te kwijlen. Uren discussiëren over scores van risico’s. Ellenlange tabellen. Pagina’s en pagina’s met kleurtjes en ditjes en datjes. Belangrijke pagina’s.

En maar klagen dat de directie niet wil kijken naar die pagina’s. Dat de directie maar geen oren heeft naar de belangrijkheid van de risico’s.

Dat is logisch. Dat is normaal. Risicoanalyse is een middel, geen doel. Het geeft niet aan wat je kan doen om de situatie te verbeteren. De “M” van maatregel moet toegevoegd worden aan de RIE van risico-inventarisatie en -evaluatie.

Zonder dat kleine stapje dat je samenvat op minder dan 1 A4 of op maximum 2-3 slides PPTX, ben je een kostenplaats. Overhead pur sang.

Iemand die pagina’s gebruikt om dingen te verbieden of tegen te houden. Om paniek te zaaien en te preken als een volleerde pastoor. Sex mag niet voor het huwelijk. Dat soort zaken. En net als die pastoor sta je te preken in de woestijn.

Een risicoanalyse heeft pas nut als ze een middel is om op een constructieve wijze mee te denken aan mogelijke oplossingen die het “plezier” niet in de weg staan. Durex heeft het gesnapt, Rome snapt het nog steeds niet.

De Codex en wetgeving mogen dan wel de bijbel zijn voor preventieadviseurs, er mee staan zwaaien doe je beter niet. Je mag dan wel hel en verdoemenis zitten prediken, je deelt beter een condoom uit dan de fun te vergallen.

Je zal zien dat het best meevalt. Dat – als je het sexy verpakt en constructief meedenkt – je meer aandacht krijgt.

Risicoanalyse is iets wat je beter achter de schermen houdt. Maatregelen die productiviteit, rendement en snelheid mee helpen realiseren, zijn de zaken waar je wel mee uit pakt.

Een bedrijfsleider heeft immers zijn eigen risicoanalyses. En eliminatie van overhead staat terecht op de eerste plaats. Een bedrijf dat graag nutteloze kosten maakt, is immers ten dode opgeschreven. Een preventieadviseur die pure overhead is, riskeert deel te worden van de ultieme risico-eliminatie: die van zijn eigen bedrijf. Geen bedrijf, geen risico’s.

Voilà. Ik hoop dat iedereen het nu snapt. Risicoanalyse op zich is nutteloos. Stop met ermee te wapperen. Zeg me hoe ik veilig plezier kan beleven.