Gezocht: enthousiast rolmodel

Op zaterdagochtend ben ik chauffeur. Dochter naar de ropeskipping training brengen. En dan luister ik wel eens naar VRT Radio 1, zoals enkele zaterdagen geleden. Rihab Hajjaji, voorzitter van PEP! vertelde over de gemiste kansen voor jongeren uit kansengroepen. Met PEP! tracht ze deze jongeren op de juiste plaats in het onderwijs te krijgen. Een betere toekomst voor iedereen is het ultieme doel. Aan haar enthousiasme zal het niet liggen.

Vol overtuiging uitleggen wat, hoe en vooral waarom je iets doet, triggerde me. Vandaar dat ik meer wilde weten over PEP! en hun website eens checkte.

Zo las ik o.a. dat het een van hun doelen is om de complexe structuur van het onderwijs simpel uit te leggen, op een laagdrempelige en relevante manier.

Dat is ook onze opdracht als preventieadviseur. Duidelijke regels stellen en uitleggen waarom die er zijn. Verplichte veiligheidsinstructies afficheren werkt al lang niet meer. Er moet een connectie zijn met de collega’s en die kan er maar zijn als je dezelfde taal spreekt. ‘Letselvrij thuis komen’ is een duidelijke boodschap, voor elke logistieke medewerker, op elk niveau.

Het waarom centraal stellen is essentieel. Het is ook belangrijk om te luisteren naar de argumenten van de andere, als de manier waarop afwijkt (lees: onveilig gebeurt). Veiligheid stopt ook niet om 17u00 aan de bedrijfspoort. Veiligheidsgedrag zou evident moeten zijn want het belangt ons allemaal aan. Het doet me denken aan een blogpost van Juni Daalmans over sociale veiligheid als voorwaarde tot veilig gedrag.

Er is ook nog zoiets als woon-werkverkeer. En hoe vaak wordt er geen afscheid genomen na een gezellig samenzijn onder vrienden met “Kom wel thuis”. Een duurzaam verschil wordt gemaakt door het gedrag van u en ik.

‘Letselvrij thuiskomen’ is meer dan een boodschap, het is een doel op zich, om meer mensen letselvrij thuis te laten komen. Een duurzame ontwikkelingsdoelstelling. Want we vergeten (helaas) maar al te vaak de kosten voor bedrijf én maatschappij die bij een arbeidsongeval komen kijken. Om nog maar niet te spreken over de morele schade.

Rihab Hajjaji sprak ook over rolmodellen waar jongeren uit kansengroepen zich mee kunnen identificeren. Ook wij veiligheidsmensen hebben een voorbeeldfunctie, net zoals onze collega’s, leidinggevenden en de top. En daar schuilt ook het gevaar. Zonder hun correct gedrag geen draagvlak voor safety. Hoe gepassioneerd we het ook trachten te brengen.

En zaterdagochtend was het ook confronterend voor mezelf toen mijn eigen dochter zei: “Papa, laat uw telefoon liggen” toen we stil stonden voor de rode verkeerslichten, op de terugweg van de ropeskipping training. De BIVV (nu VIAS) sensibiliseringscampagnes waren blijkbaar bij mij nog niet doorgedrongen. Een duidelijke taal (van mijn dochter) die ik begreep was voldoende. Lesje geleerd!

En mocht ik het ‘vergeten’, dan is er nog de VSV-campagne. Beloofd !

Advertenties

Zomerse kronkels (4): Beroepsmisvorming neemt geen vakantie

 Onder het motto #ZomerseKronkels kiezen in juli en augustus 2017 diverse vaste en gastbloggers een stukje van elkaar, en voorzien het van bijkomend, actueel commentaar.

Deze week een stukje uit 2015 van Wim Mylle, gewoon omdat het zo herkenbaar is: het toch niet helemaal kunnen afzetten van die preventiemodus. Naast de gebruikelijke vakantiekiekjes zijn er elk jaar weer de foto’s waarvan de kinderen -bij het afspelen voor de thuisblijvers- met draaiende ogen zeggen: ‘Ja, die heeft mama getrokken.’

Grappige signalisatieborden op een parking langs de Autoroute du soleil, ergonomisch tuingereedschap in de Efteling, (gebrek aan) beschermingsmaatregelen op werven overal te velde,… ze sluipen stiekem tussen de vakantiefoto’s. Maar als je ze nadien in je presentaties gebruikt sluipt je vakantiegevoel ook weer even stiekem in je preventieverhaal.

 

Geselecteerde stuk: Beroepsmisvorming neemt geen vakantie (van Wim Mylle, oorspronkelijk gepubliceerd in november 2014).

Veel (her)leesplezier !

(© foto: Wim Mylle)

Napo doet het goed maar jij doet het beter!

todolist

(bron foto: http://nl.123rf.com/profile_mybaitshop)

Wat telt er voor jou ? Wat is er echt belangrijk in jouw leven ? Heb je een persoonlijke visie?

Mensen zijn gewoontedieren, van nature gericht op het behoud van wat ze kennen en kunnen. “Everyday people do everyday things but I can’t be one of them” is een zin uit een recent dansnummer van Alesso (“Heroes“).

Wanneer een werknemer gevraagd wordt waarom hij zijn taak op een onveilige manier uitvoert krijg je maar al te vaak het antwoord “Omdat ik dat al jaren zo doe“. Wanneer je een leidinggevende vraagt waarom het gebruik van beschermingsmiddelen niet toegelicht wordt, hoor je “dat is toch duidelijk“. Wanneer je het preventiebeleid van een bedrijf analyseert stel je nogal vaak een reactief beleid vast en … “omdat het moet“. Maar het is niet omdat je het gewoon bent op deze manier dat het niet op een andere manier kan. De werkwijze (of beleid) wordt pas in vraag gesteld wanneer het (bijna) fout liep (“oef, hier komen we goed weg“).

Wat is Preventie ? “Geheel van bepalingen of maatregelen die worden genomen of vastgelegd in alle stadia van de activiteiten van de onderneming of instelling; op alle niveaus met de bedoeling risico’s te voorkomen of te verminderen tot een aanvaardbaar niveau.” Investeren in preventie en welzijn op het werk komt het bedrijf of organisatie vooral op het vlak van kostenbeheersing – het voorkomen van arbeidsongevallen – ten goede maar heeft ook een positieve invloed op de concurrentiepositie, klantentevredenheid, integrale kwaliteitszorg, kwaliteit van de werkomgeving, …

Maar wat telt er voor jou?

Veiligheid, passend advies geven, (team)werk, jobtevredenheid, geld, status, passie, geluk, … Als je jezelf de spiegel voorhoudt en bepaalt wat voor jou echt belangrijk is in het leven kun je tot een persoonlijke visie komen. Het is dus belangrijk om te ontdekken wat jouw persoonlijke waarden zijn.

En dit is gemakkelijker dan je denkt. Stel je jezelf maar eens de volgende vragen (bron: nieuwsbrief september 2014 NLP, Sabine Hess):

  • waar houd ik van?
  • wat maakt mij gelukkig?
  • wat vind ik leuk, waar heb ik plezier in?
  • waar krijg ik energie van?
  • wanneer sta ik in mijn kracht?

En wat levert dit mij dan op? Wat vind ik écht belangrijk? Dan krijg je antwoord op de vraag wat voor jou werkelijk belangrijk is. Dan kun je “de juiste dingen doen” om het met de woorden van Stephen Covey te zeggen. Met dit inzicht kun je prioriteiten stellen om te bereiken wat jij wil. Check daarna of je persoonlijk visie aansluit bij de visie van je afdeling, bedrijf of organisatie. Als er een match is, kun je je eigen visie realiseren.

“Iets betekenen in het leven van anderen, waardoor momenten van geluk bereikbaarder worden”, is een goed uitgangspunt. Een gevoel van geluk zit soms is een klein gebaar. Verstop je niet langer. Doorbreek de dagelijkse sleur en de macht der gewoonte, stel prioriteiten en maak het verschil. Je zal je eigen “Hero” zijn. Nog beter dan Napo. Want dit is echt.

Beroepsmisvorming neemt geen vakantie

NYC-hoogte

(© foto: Wim Mylle)

5 dagen geen risicoanalyses, technische fiches, veiligheidsaspecten of persoonlijke beschermingsmiddelen aan mijn hoofd. Er eens helemaal uit zijn, weg uit de dagelijkse zorgen. Het werd een rollercoaster van feiten.

Van Central Park via Rockefeller Center naar Times Square. Van Tower One, en het 9/11 Tribute Center via Trinity Church naar Wall Street. Over Brooklyn Bridge met de taxi, by foot terug naar Manhattan en om de dag af te sluiten, naar de top van het Empire State Building. Van Battery Park by boat naar Staten en Ellis Island, daarna te voet via Broadway en Fifth Avenue naar het Flatiron Building. Van Top of the Rock naar The New York Public Library, Central Station en via Central Park naar het American Museum of National History. Via Rockefeller Plaza naar Macy’s en om af te ronden Saint Patrick’s Cathedral. En dat op 5 dagen!

Het hoofd helemaal vrijmaken en alles los te laten was de bedoeling. Quality time met vrienden in The Big Apple. Citytrip tot in de puntjes voorbereid (door mijn beste vriend ) want planning is 90% van het succes (heb ik ooit geleerd én goed onthouden).

Geen minuut heb ik aan het werk gedacht … of toch ? Bij het bekijken van de foto’s zie ik dat er elke dag wel een afbeelding met een veiligheidsaspect in zit. Toeristen (inclusief mezelf) nemen foto’s van de Brooklyn Bridge constructie en zichzelf. Maar heeft iedere bezoeker tijdens de oversteek van of naar Manhattan de schilders opgemerkt en hun valbeveiliging gefotografeerd?  Zou mijn aandacht voor preventie dan toch dieper zitten (hallo ijsberg en Freud)?

NYC-trapje NYC-handenwassen NYC-wind NYC-EHBO

(© foto’s: Wim Mylle)

Het ‘onderbewustzijn’ omvat alle psychische processen die het bewustzijn niet waarneemt. Toch hebben situaties (het nemen van een foto is een momentopname), gedachten en motieven een bepalende invloed op mijn bewuste reactie(s), net zoals bij u.

En zo ‘back to the real world’, na een geslaagde citytrip, 5 dagen NYC. Reizen is al doende leren. Reizen is (mijn) passie en passie wordt bepaald door je persoonlijke drijfveren (hallo Jung en in het bijzonder Murray ). En met de behoeftetheorie van Henry Murray is de cirkel rond, want geboren in New York City (1893).

Blijft de vraag… Welke passie heeft nu de bovenhand, mijn passie voor het reizen of die voor preventie ?