Sttt, niet verder vertellen

cake-xxx

Stress alom. Langs alle kanten. Nee, niet het gevreesde KB psychosociale belasting. Niet de gevreesde burnouts en boreouts. Daar heb ik het niet over. Nee, het gaat hier over echte ouderwetse ISO-stress.

Waarover dan wel? De overgang van de ISO 9001 naar zijn nieuwe versie, die van 2015. En van ISO 14001, naar zijn nieuwe versie. En van OHSAS 18001 naar ISO 45001. Het schijnt dat die overgang toch wel heel zwaar zal zijn. Moeilijk. Ingewikkeld. Veel werk. Intensief. Lastig. Het schijnt dat er heel wat bedrijven gaan afhaken. Het schijnt dat je het als bedrijf niet alleen zal aankunnen. Het schijnt dat alleen echte specialisten die contextanalyse en risicogebaseerde benadering kunnen waarmaken.

Het schijnt…

Het schijnt…

Het schijnt…

De voorbije weken en maanden lijkt het wel of ik mijn tijd, minstens gedeeltelijk, doorbreng met het sussen en geruststellen van bedrijven die gelezen of gehoord hebben dat de overgang van hun systeem toch wel voor heel wat meerwerk zal zorgen. Hun bron? Heel vaak hun certificatie-instelling. En, ja, die kennen de normen natuurlijk wel. Maar, nee, die zijn niet altijd het best geplaatst om in te schatten wat de overgang voor een bestaand systeem zal betekenen. En, ja, die vinden het leuk om het allemaal wat belangrijker te laten lijken dan het eigenlijk is.

Ik zal jullie een geheim verklappen. Het valt best mee met die overgang. Nee, je hoeft niet je hele systeem te hervormen. Nee, je hoeft niet een extra persoon erbij te hebben om het allemaal omgezet te krijgen. Als je systeem mee was met de vorige versie van de normen, dan is de overgang naar de nieuwe versies eigenlijk piece of cake. Als je systeem nog op ideeën en principes uit de vorige eeuw is gebaseerd, zou het wel iets meer werk kunnen zijn. Niet omwille van de recente wijzigingen, wel omdat je in dat geval de vorige wijzigingen overgeslagen hebt. “Eigen schuld, dikke bult”, zou ik kunnen zeggen. Maar dat doe ik niet. In zo’n geval zeg ik liever “beter laat dan nooit”.

En voor wie nog moet beginnen, en van zijn directie het signaal krijgt dat ze het wel zien zitten om naar een gecertificeerd veiligheidsmanagementsysteem door te evolueren: nee, het is niet de moeite om te wachten op de verschijning van ISO 45001 om een veiligheidsmanagementysteem op te zetten. Please, please, wacht daar niet op. Maak gebruik van het momentum dat er nu is. Als je directie nu een systeem ziet zitten, werk daar dan naartoe. Zeg ajb niet tegen je directie dat ze hun plannen een jaartje moeten uitstellen omdat “er dan een nieuwe norm uitkomt”. En, heel eerlijk gezegd, zoveel zal er niet veranderen bij de publicatie van de nieuwe ISO 45001. Met wat gezond verstand komt dat wel in orde. Zeg dat ik het gezegd heb.

Advertenties

Mr. Q

Administratieve vereenvoudiging. Niet alleen voor de overheid, maar meer dan ooit ook voor het bedrijfsleven. Inclusief de preventiediensten.

sneeuw

Het was de sneeuw en “De andere Kris Peeters” die me op het idee brachten. Hij plaatste een foto van platgetreden paden in de sneeuw op zijn blog. En gelijk had hij.

Met de sneeuw zien we perfect waar de mensen zich verplaatsen. Welke wegen ze inslaan. Rond welke boom ze wandelen.

Hetzelfde geldt voor onze bedrijven. Langs de ene kant proberen we vanuit een ivoren toren een “ideale wereld” te creëren en die in procedures te gieten. En langs de andere kant steken we hopen energie en geld in het overtuigen van de medewerkers om de procedures te volgen.

Maar als de procedures nu eens ten dienste van deze medewerkers zouden staan. Zou dat geen goed idee zijn? Regels en procedures die in feite gewoon de “luie” oplossing die we prefereren ook echt beschrijven? Zodat we die als vanzelf volgen.

Procedures die de weg van het water beschrijven als de juiste weg voor het water. Logisch. Toch? En waarom doen we dat dan niet? Waarom luisteren we niet naar de mensen en gieten we hun gedrag niet in een voorbeeldfunctie?

Als een café vooral Palm verkoopt, dan zet je de Palm toch in de centrale koelkast vooraan in het café en niet ergens in een achterafje? Nee? Toch. Gewoon doen. De rest is quatsch, met grote Q.

To sign or not to sign…

Sommige mensen, ook auditoren, zweren bij de handtekening van de directie als enig echt bewijs van hun engagement naar welzijn toe en willen die onderaan de beleidsverklaring aan de muur ook echt zien. Anderen vinden het maar al te gemakkelijk om een handtekening te zetten, en zeggen dat dat kriebeltje aan de muur eigenlijk weinig of geen waarde op zich heeft. Vooral als uit 101 andere dingen blijkt dat het engagement er misschien toch niet helemaal is. Verouderde noodprocedures, gebrek aan opleiding, geen ongevallenonderzoek… ik noem er maar enkele…

Wat is jouw mening? En waarom? Stem en geef ons je mening!

Ook in auditeren zit het woord eren.

“Wij zijn al lang met veiligheid bezig! Mijn slogan is nu eenmaal dat een werk nooit zo snel kan gebeuren dat het onveilig dient te gebeuren. Het is zelfs zo dat wij in 2007 een OHSAS18001 certificaat hebben behaald, als één van de eerste in België.”

Netjes, mijn werk als consultant kan dan niet moeilijk zijn denk je dan. Mis. OHSAS schrijft een aantal zaken voor, maar het is aan de auditor om te bepalen of het bedrijf hieraan voldoet. Als er geen risico inventarisatie is en het globaal preventieplan is eigenlijk een beleidsverklaring, dan moet je je ernstige vragen stellen.

Geen minor of major opmerking, de naam van het ingenieursbureau verkeerd genoteerd. Of beter nog; een vacature uitschrijven voor een auditor ISO 18001. Wanneer een certificatie-instelling nog niet weet dat OHSAS een Britse norm is en dat ISO niet mee op die kar wou springen, waar is de geloofwaardigheid nog van het certificaat?

Waar is de tijd dat een certificaat nog een referentie was? Waar zit de waarde van een VCA – certificaat wanneer er enkel een papieren beleid is? Het enige dat je kan doen om dit tegen te houden is ervoor zorgen dat degene die het factuur opmaakt, niet degene is die het certificaat overhandigt. Want klantenbinding is nu eenmaal een economische realiteit, ook voor een certificatie-instelling.

Gelukkig zijn er consultants die er vanuit gaan dat ze de wereld kunnen redden en daarbij willen doen wat er juist is. Te beginnen met een risico inventarisatie, want daar staat een consultant mee op en gaat die slapen. Maar het leukste van het hele verhaal? Die opdrachtgever overtuigen dat hij goed bezig is maar dat hij door enkele simpele dingen nog veel beter kan worden. Heerlijk.