Re-integratie… Waar? Daar!

Ik zie een spook

Waar?

Daar!

Wij zien het ook

Waar?

Daar!

(bron: Het spook – Piet Piraat (lied))

Het nieuwe KB re-integratie is gepubliceerd en dat zullen we geweten hebben. Het is al re-integratie wat de klok slaat. Heel eerlijk? Het was toch even bekomen, na de lectuur. Maar nu zijn we klaar om ook die andere BP (Bekende Piet) even te citeren “Wat hebben we geleerd vandaag?”

  1. Integratie is belangrijk, maar nu ook weer niet zo belangrijk

Kijk waar ze dat nu neergepoot hebben. Niet in het KB Beleid. Nee, in het KB gezondheidstoezicht. Geprangd tussen Afdeling 6. – De beslissing van de preventieadviseur-arbeidsgeneesheer betreffende de beoordeling van de gezondheid en Afdeling 7.- Algemene bepalingen betreffende de inentingen en tuberculinetests. En dan krijg je het effect dat het re-integratiebeleid zich bevindt in de art. 73/1 tot 73/11. Niet echt sexy als parkeerplaats. Maar kom, een kniesoor die daarover zeurt.

 

  1. Eigen re-integratie eerst

Wie dacht naar een homogene werkwijze te gaan voor re-integratie na ziekte, arbeidsongeval en beroepsziekte is eraan voor de moeite. Het nieuwe verhaal is niet geldig na arbeidsongeval en beroepsziekte. Jammer, maar helaas. Zeg maar dag met het handje naar de uniforme aanpak. Wat blijft er dan over? Aha, de ‘klassieke’ ziekte, uiteraard, inclusief de afwezigheid met psychosociale oorzaken.

 

  1. Raymond had gelijk

Fo… Fo… Fo… Formulieren… Formulieren… zong Raymond Van het Groenewoud al in de vorige eeuw.

In alle persberichten lees ik dat de preventieadviseur-arbeidsgeneesheer de spil van de te voeren re-integratietrajecten zal worden. In eerste instantie lijkt het vooral dat hij (of zij, jawel dames, geldt ook voor jullie) vooral de spil zal zijn van heel wat documenten. Kijk eens aan wat de oogst oplevert:  een verslag, een re-integratieplan, een formulier voor de re-integratiebeoordeling. En vooral dat laatste was allicht onderwerp van verhitte taalkundige discussies in de desbetreffende commissie.

  • “Re-integratiebeoordelingsformulier? Komaan, mannen, dat kunnen we toch niet maken. Dat is toch veel te lang als titel van een formulier”
  • “Je hebt gelijk. Laat ons dan ‘formulier voor de re-integratiebeoordeling’ gebruiken”
  • “Okee, verkocht.”
  • (allemaal in koor) “Dat hebben we weer goed geregeld”

 

  1. Eerst brandje blussen – beleid doen we wel tussen de soep en de patatten

Niet te optimistisch. Van een echt zware verplichting tot re-integratiebeleid, is nauwelijks sprake. Pas in artikel 73/8 komt er iets aan bod dat op beleid lijkt. Niet dat het veel om het lijf heeft: een jaarlijks overleg met het comité op basis van een verslag van de PA-AG is nu niet meteen waar we van droomden.

En je moet niet te snel lezen ook, want het (beleid) is zo voorbij. In art. 73/9 gaat het namelijk alweer over de beroepsprocedures. Daar komt het beleid, daar gaat het beleid.

 

  1. Wie betaalt de rekening?

En dan de vraag van 10 punten: wie gaat dat betalen? Want in de hele tekst is maar 1 keer sprake van kosten. Om te zeggen dat de verplaatsingskosten van de werknemer door de werkgever moeten gedragen worden.

Je laat een paar dokters opdraven, werkposten onderzoeken, misschien ook aanpassen, formulieren invullen en verslagen maken… en het enige dat je echt regelt is de verplaatsingsvergoeding van de betrokken werknemer.

Ik zie een beleid

Waar?

Daar!

Nog veel werk aan de winkel…

 

 

Advertenties

Over pizza’s en werkpostfiches

bron foto: daroberto.nl

bron foto: daroberto.nl

De werkpostfiche. Wat een gedrocht. Sinds kort ben ik meer dan vertrouwd met de interimsector. En in het “regelende KB” is de werkpostfiche nog altijd hot. Je moet je dat eens voorstellen, zo’n fiche. Een belediging voor de geschoolde preventieadviseur niveau I of II, een enigma voor de kleine zaakvoerder. Enkel ambtenaren kunnen zoiets bedenken.

Stel je hebt een pizzeria en je wilt een student voor het weekend. Je maakt je rekening, vraagt een offerte bij een lokaal interimkantoor en denkt dat het zo makkelijk geregeld is. Tot… de werkpostfiche.

“Wat zijn de risico’s?”, is nog een quasi volzin die je min of meer kan begrijpen. Maar wat versta je onder de holle woorden “Heffen en tillen”, “temperatuur” of “chemische agentia”… tja. Is een pizza rondzwaaien “heffen en tillen”? En die oven is natuurlijk warm. ’s Winters moet die student ook de vuilniszakken buiten zetten achteraf. En “chemische wadde?” Ja, dadde. Dan pas besef je dat je vorig jaar bezoek kreeg van FAVV en dat je meer zeep ter beschikking moest stellen om de handen te wassen. Je hebt je lesje geleerd en neemt geen risico, dat van die chemische zal wel die zeep zijn. Dus je zegt “ja” op “chemische risico’s”…

En hupsakee naar de overbelaste arbeidsgeneesheer. Je weet niet wat je invulde, maar het is voor de inspectie of zo. En dus moet je op je hoede zijn. Aanvinken omdat je het goed voorhebt met je pizzeria. Misschien moet je maar een “king size pizza” op het menu zetten, zodat het echt heffen en tillen wordt…

Die 77 Euro van de arbeidsgeneesheer is trouwens onvermijdelijk hoorde je van je buurman-bakker. Hij heeft een jobstudent op zondagochtend. Een intelligent nichtje van hem. Ze is 17. En ook dat is blijkbaar een ziekte. Bestellen in de bakkerij mag ze alleen als ze eerst naar de arbeidsgeneesheer gaat… Ik wou dat ik ook die ziekte had. De ziekte van terug 17 te zijn en op zondagochtend pistolets in te pakken… Niets aankruisen hielp niet, ze is te jong om gezond te zijn…

Waar zijn we dus in godsnaam mee bezig. De grotere bedrijven met hun geschoolde preventieadviseurs hebben de fiches niet nodig. Zij kunnen op een veel handiger manier de interimkantoren briefen. Het is dubbel op met hun risicoanalyses en instructies. Overhead omwille van de overhead.

En de kleintjes… die snappen niets van de holle frasen. Holle termen. Langdradigheid. Zij hebben het in 95% van de gevallen goed voor met hun interimair of student. Maar al die paperassen. Ik denk dat ik eens werk ga maken van een speelse werkpostfiche. Wulps, doorzichtig en nuttig. Misschien niet zo ambtelijk, maar wel begrijpbaar. Dat is wat ik ga doen dit voorjaar. Dat niemand daar eerder op gekomen is…