Uit de oude (A.R.A.B.-)doos

Bij het opruimen stootte ik op een doos met een aantal oude veiligheidscursussen van mijn aanvullende vorming niveau I. Lang geleden dus. Uit de tijd dat de dieren net niet meer spraken, zowat.

Een van de teksten droeg de veelbelovende titel “Het A.R.A.B. als werkinstrument”. Een eye-opener, om verschillende redenen.

Allereerst omdat het vandaag bijna niet meer te vinden is. Cursusmateriaal in uitgeschreven tekstvorm. Het ontzag dat spreekt uit de 4 puntjes in de afkorting. A.R.A.B…. Toch nog net iets anders dan het nonchalante ARAB in onze tegenwoordige teksten.

Maar ook omdat er in het domein zoveel veranderd is op 20 jaar tijd. En toch ook zoveel hetzelfde gebleven. De kiem voor de ontwikkeling van de Codex laat zich al tussen de regels door lezen, in een enkele voorzichtige kritiek hier, een vaststelling van een tekortkoming daar. Herkenbaar is ook die voorzichtige hoop dat het loutere bestaan van deze wetgeving, de onwilligen zal overtuigen om toch maar mee te stappen in de richting van een preventiebeleid. En hoewel we vandaag natuurlijk al lang weten dat dat niet zo is, blijft het wel zo dat een wettelijk kader een mooi houvast biedt voor wie op een gestructureerde manier de werking van zijn preventiedienst, en bij uitbreiding zijn volledige preventiebeleid wil uitbouwen.

Een aanrader voor jong en oud dus. En daarom nemen we hieronder een uittreksel over. Vooral de positieve en negatieve punten over het A.R.A.B. zijn een aanrader. Waarbij ik moet bekennen dat ik bij de negatieve punten even niet meer zeker was of het nu echt wel het vroegere A.R.A.B. betrof, en niet onze Codex van vandaag. Heel even.

 

ARAB

Gelijkspel voor ARAB en Codex op het WK

Bron: AD.nl "Rechter verplicht FIFA tot drinkpauzes."

Bron: AD.nl “Rechter verplicht FIFA tot drinkpauzes.”

Silmani gaat door de knieën. Hij heeft een probleem. “De scheidsrechter laat voorlopig doorspelen.” We zitten in minuut 30 van Algerije – Zuid-Korea. Akkoord het staat 2 – 0 en dan doet zo’n knie al eens eerder pijn. Psychosociaal is zoiets dan eerder dan fysiek. Eerder iets voor de psycholoog dan voor de arbeidsgeneesheer.

Alvaro Pereira was een duidelijker case. Ik laat nog in het midden of hij al dan niet een paar seconden bewusteloos was, maar de ploegarts was duidelijk. Miljoenen kijkers konden het live zien. De arbeidsgeneesheer van de Uruguayaanse nationale ploeg verbood de speler terug het veld op te gaan. De werkgever, vertegenwoordigd door de bondscoach als hiërarchische lijn, deed alsof zijn neus bloedde. Alvaro deed dat ook. Hij speelde verder.

Vandaag. Onze Duivels. Minuut 3, Vermaelen en Samedov botsen. Verzorging is nodig en beiden gaan weer verder. Die Russen toch. Je zag hem snuiven aan “een flesje”. Om hem terug wakker te krijgen. Beiden hoofden kwamen onzacht met elkaar in contact. En de arbeidsgeneesheer bedenkt twee zaken: ijs op het hoofd en snuiven aan een flesje… Ijs op het hoofd werd uitdrukkelijk verboden tijdens mijn opleiding nijverheidshelper (bij het Rode Kruis gevolgd, gegeven door professionals). En dat flesje hoort volgens mij niet thuis op de werkvloer.

Artsen zijn dus niet immuun voor sportieve economische druk. De druk ook van een natie. De trots van een natie. Leidinggevenden zijn niet immuun voor dezelfde druk. En de werknemer? Is het drive? De wil tot winnen? Of is het idiotie om tegen medisch advies in te willen werken?

Het feit dat sinds 23 mei de arbeidsgeneesheer voor beiden vlotter bereikbaar zijn (werkgever en werknemer) is dus geen garantie op correct gedrag. De zelfregulering via risicoanalyse en inschatting is niet altijd afdoende garantie.

Kijk maar naar de drinkpauzes. Als de medische staf het nodig vindt, wil de FIFA het invoeren. Als het te heet is volgens de risico-inschatting en –evaluatie van de medische staf zou de FIFA het spel voor miljoenen mensen live op TV stilleggen. Niet makkelijk voor die medische staf. Enorme druk. Reclameblokken die verschuiven, kijkers die beginnen te zappen, programmeringen op de helling…

En dus beslistte de rechterlijke macht op een “harde” wijze. Vanaf 32°Celsius om het half uur drinkpauzes. Een beetje meer ARAB dan Codex. Is dit zaligmakend? Toen ik de tweede Rus met krampen zag neervallen, wist ik het. Nee, het is niet zaligmakend. Een Rus die normaal in Siberië speelt en bij “ocharme” 27° uitgedroogd raakt voor de 90 minuten rond zijn… Te koud voor drinkpauzes. Dus brute pech. Want dat is de keerzijde van zo’n harde beslissing: geen 32°, geen drinkpauze.

Zou de medische staf geadviseerd hebben om te pauzeren? Twijfelachtig. Heeft de rechter beslist? Nee. De waarheid? Die staat meestal in het midden. Een beetje gelijkspel tussen Codex en ARAB. Tussen inschatting en regeltjes… Maar nu ga ik er eentje drinken bij de tweede helft van Algerije-Korea. Tegen de meeste CAO100’s in. Discussiëren aan de toog over welke Duivels beter eens aan zo’n flesje zouden snuiven…

RIP, art. 54quater

cheers
Om maar even een BQ* aan te halen: “Het is gebeurd, dames en heren.” We nemen definitief afscheid van artikel 54quater. Een klassieker. Een bepaling die nog stand hield, ook toen de andere daaromheen langzaam allemaal uit het ARAB weg verhuisden naar de Codex.

Weinigen waren er zich van bewust, maar artikel 54quater van het ARAB bestond nog. Jawel. Echt. Hoezo? Die drie groene lichten zaten toch al lang in de Codex? Ja. En nee. Voor arbeidsmiddelen en voor PBM wel. Maar nog niet voor collectieve beschermingsmiddelen. Daarvoor was art. 54quater nog steeds The Place To Be. En nu is The Place To Be zelf ook verhuisd. Laat ons een kort moment van stilte in acht nemen bij dit afscheid.

Okee, zo is wel lang genoeg. Het moest er ooit van komen natuurlijk. Maar het zal vreemd aanvoelen. Geen enkele verwijzing meer naar art. 54quater. Snif. Geen officieel gebruik van het woord “voorkomingsbeleid”. Snif (bis). Wat blijft er nu nog over van het ARAB? Een paar klassiekers, die echt nog niet weg te krijgen zijn. Zoiets als die paar zatlappen, vergroeid met de toog. Tegen beter weten in nog blijven plakken en de wereld verbeteren. Hoe lang nog voor het café definitief sluit en ze ook buiten vliegen?

*Bekende Quizmaster

Ik beken: ik mis het ARAB

cookbook

(credit foto: Julia Freeman-Woolpert)

Ken je het? Zo’n ouderwets kookboek. Een versleten ding met loshangende bladzijden dat zowat automatisch openvalt op het meest gebruikte recept. Je weet vooraf wat er in staat, je volgt het recept en er komt iets eetbaars op tafel. Telkens weer. De kinderen hebben hun favoriet al lang gekozen, jijzelf ook. Je kent het bijna van buiten, maar af en toe moet je gewoon even gaan gluren om zeker te zijn. Misschien staan de hoeveelheden in iets minder handige maten aangegeven. En okee, niemand bereidt nog een heel speenvarken tegenwoordig. Dat is een detail. En dat bepaalde recepten er niet in staan, is best lastig, dat geef ik toe. Het ouderwetse taalgebruik? Charmant, toch? En het bevat een bewaargids voor groenten, een volledig hoofdstuk “linnen servetten vouwen” en gaartijden voor allerlei vleessoorten. Lamsgebraad 500gr, zonder been: 45 minuten/500 g. Kortom: we zijn het gewend, we kennen het al zo lang.

Daar net naast in de kast: een splinternieuw kookboek. Eentje moderne stijl. Met veel prachtige foto’s. De lat ligt hoog, want zo mooi als op de foto krijg je dat bord natuurlijk nooit gedresseerd. Doelstellingen om u tegen te zeggen, dus. Exacte gaartijden vind je er niet in. “Braden in de oven tot het gaar is”. Ja, dat is logisch, maar hoelang is dat dan? En hoe warm moet die oven staan? Stress gegarandeerd. “Neem 3 flinke klonten boter” Tja, hoeveel zou dat zijn, een flinke klont boter? “Proef of de smaak mooi in balans is”. Zucht.

Ik geef het toe. Soms mis ik het ARAB. Heel soms. Het had wel iets, zo’n wetgeving in ouderwetse kookboekstijl.