(don’t) keep the fire burning

LED’s help you

2015 werd uitgeroepen tot het jaar van het licht door de VN. Geen wonder dat LED-verlichting (Light-Emitting Diode) meer en meer ingeburgerd geraakte. Om nog over het besparingspotentieel (tot 70%) te zwijgen.

En toch … heeft de tl-lamp nog niet helemaal afgedaan. De tl-armaturen in het plafond zijn op veel plaatsen nog steeds belangrijke licht leveranciers. Tl is de afkorting van het Franse ‘Tube Luminescent’. Helaas zijn het ook belangrijke stofvangers.

Als u ze nog niet meteen laat vervangen zou ik toch maar eens stil staan bij het verlichtingsonderhoud. Maar wanneer is verlichting aan onderhoud toe?

De gebouwverantwoordelijke van de Brusselse Innovation zal het u ook niet (meer) kunnen vertellen. DE brand van 22 mei 1967, u hebt er ongetwijfeld over gehoord of over gelezen. Bij velen in geheugen gegrift als ‘De brand van België’. En precies vijftig jaar na datum verschijnen er enkele boeken over de gebeurtenis. Auteur Johan Swinnen suggereert in het boek Happening dat de brand het gevolg is van het werk van drie bommenleggers. De roman Happening is een fictieverhaal.

Books tell you (why)

Siegfried Evens publiceerde ook een verhaal: De brand in de Innovation. Volgens Evens was de ramp met ‘aan de zekerheid grenzende waarheid’ een ongeval, las ik in de Knack. De ramp werd getriggerd door een vonkje in een tl-buis.

Ongevallen hebben we niet in de hand. Maar preventief handelen wel. Knipperende tl-lampen laten vervangen (+ starters) en toch ook maar het stof verwijderen? Het kan in een onderhoudsplan. En op deze manier daalt de kans op een defect in een tl-armatuur.

De brand in de Innovation zorgde voor de nodige schok met als gevolg dat de brandpreventiewetgeving, van de herlancering van art. 52 tot het KB Basisnormen, strenger werd. Soms is er een stok achter de deur nodig.

Ik vertel u wellicht niks nieuws. Dat doen Siegfried Evens en Johan Swinnen wel. Net zoals onderzoeksjournalisten Geert Devriese en Frank Van Laeken in “Inferno: De brand in de Innovation. Getuigenissen en het effect op de samenleving achteraf”.

Toch nog eens checken of er geen knipperende lampen meer zijn. Zodat ik met een gerust gemoed het boek kan lezen.

‘Keep thé fire burning’ klinkt goed, op de radio. Maar als het over brand gaat en zeker over ‘DE brand’ had de titel ‘Never again’ ook gekund.

 

 

Bronnen:

Ik heb de namen en de adressen van de bommenmakers, 17 mei 2017, Knack nr. 20

brandgevaar door verlichtingsarmaturen, 24 mei 2013 Henk-Jan van Baak

Veilig 2017 !

58809115 - safety color tone without name vector illustration

Het begrip veiligheid is hot. Google plakt er een cijfer op: ongeveer 29.200.000 resultaten (0,37 seconden) veiligheid in de categorie nieuws: ongeveer 434.000 resultaten (0,40 seconden). Het is een buzzwoord.

Veiligheid op de weg en in het verkeer, van gebouwen, in bepaalde wijken, op het internet (malware), op het werk, noem maar op. Ook in 2017 zal veiligheid een hot topic blijven.

Strenge veiligheidsmaatregelen in shoppingsteden, de 21-ton betonnen bloembakken op kerstmarkten, de aanwezigheid van blauw en militairen op straat, … het zijn antwoorden van de politiek om het publieke veiligheidsgevoel terug te doen keren. Het is een tegengewicht aan de terreur.

Als 2016 ons iets duidelijk maakte: absolute veiligheid bestaat niet. Maar we kunnen er ook zelf wel iets (lees: veel) aan doen. Geven we toe aan de angst of gaan we verder ? Veiligheid en veilig gedrag begint bij jezelf.

Met een glaasje te veel op niet achter het stuur kruipen, de rookmelder maandelijks thuis testen of het driemaandelijks visueel nazicht van de mobiele blusmiddelen op het werk, het huis goed afsluiten, je wachtwoorden periodiek vervangen, veiligheidsschoenen aan op de werkvloer, wie zondigt er eens niet aan ?

Dagelijks maken we bewust en onbewust tientallen keuzes.Een mooie definitie van het begrip veiligheid vond ik op de website www.vca-forum.nl: “Het bewust nemen van een aanvaardbaar risico.” Ja, hier beperk ik me tot het individuele risico, iets wat we zelf in handen hebben.

“De juiste keuzes maken”,  het past wel om er even bij stil te staan in deze periode van goede voornemens, nog meer dan op andere momenten in het jaar. We hebben allemaal een keuze. Het is niet omdat het beeld van de wereld verandert, dat we ook moeten veranderen. Dankzij Professor Clare W. Graves is er een methodiek om mensen in situaties beter in te schatten. De drijfveer voor een goede keuze mag een kleur hebben, paars of blauw, maar ook geel, groen rood of oranje schrikken mij niet af.

Ik hoop dat de grenzen van het aanvaardbare risico in het nieuwe jaar niet verlegd worden en wens u een gezond én veilig 2017 toe!

The Road Ahead – 715

46264095_m

Ik kan genieten van een glaasje bubbels, een triple biertje of een whisky, het levenswater. De eindjaarfeesten zullen ongetwijfeld rijkelijk met drank besprenkeld worden, accijnsverhoging of niet.

715 dodelijke verkeersslachtoffers in 2014. Geen levenswater meer, die hen kom redden. 715 mensen waarvan het leven onverwacht een einde kende als gevolg van een verkeersongeval. Hiermee opende het seminarie “Verkeerspreventie van A tot Z” waar ik onlangs aan deelnam. Volgens de laatste prognose zullen er dat 755 zijn tegen het einde van dit jaar. Een stijgende trend.

 

7

Eén op de zeven zwaargewonde verkeersslachtoffers blijft achter met een vorm van traumatisch hersenletsel. De lijst mogelijke lichamelijke gevlogen is lang, heel lang. En wanneer je een tehuis voor volwassenen met een NAH (niet aangeboren hersenletsel) bezocht hebt, zoals ik, waar bijna alle 28 bewoners zich met een rolstoel verplaatsen, weet je wat het betekent. Het zette mij aan het denken. In hoeverre alcohol een rol speelt. Anderen mogen niet het slachtoffer worden van het genot van iemand die onverantwoord nog achter het stuur kruipt. En daarmee komen we aan een hot topic: de nultolerantie en rijden. Alcohol & drugs vormen samen met snelheid en het niet dragen van de gordel de hoofdoorzaken van verkeersongevallen.

1

Het eerste uur

is steeds het ergste

wakker worden

zonder

en ik die keer op keer herhaal

dat ik je nog éénmaal …(1)

Iemand verliezen door een verkeersongeval is een enorme emotionele schok en heeft een grote impact wanneer het slachtoffer een collega, goede vriend of familie is. Je tracht een antwoord te vinden op de waaromvraag en je voelt je heen en weer geslingerd tussen heftige emoties en een gevoel van verdoofdheid. Om de doelstelling van het regeerakkoord te halen tegen 2020 en het aantal verkeersslachtoffers te halveren ten opzichte van 2010 – 420 – zullen er duidelijke regels en maatregelen moeten zijn. “Zo snel mogelijk nul doden en zwaargewonden in het verkeer” liet Cathy Berx, gouverneur van Antwerpen, optekenen in De Standaard. Laten we ervan uit gaan dat iedereen zich achter die ambitieuze doelstelling schaart.

5

Alcohol op het werk werd met CAO 100 aangepakt, ofwel via het arbeidsreglement waar de werkgever rekent op het gezond verstand en de verantwoordelijkheidszin van zijn werknemers, ofwel met een beleid. Bedrijven of organisaties die zich bewust waren van het probleem werkten op basis van vier pijlers een preventief alcohol beleid uit: regels en procedures bij acuut en chronisch misbruik, hulpverlening, regels over de beschikbaarheid en gebruik en – last but not least – informatie en vorming rond alcohol (en drugs).

Op (arbeids)plaatsen waar men op de hoogte was van een groot alcoholverbruik zijn de biertjes vervangen door frisdranken en alcoholvrije dranken winnen aan belang op events en recepties. In plaats van het appelsapje is het serveren van een alcoholvrije cocktail een verantwoord alternatief.

De organisatie van en naar een gebeuren is een vast onderdeel geworden in eventplanning en -management, bv. door het organiseren van collectief vervoer, het vooraf contacteren van taxibedrijven of het stimuleren van carpooling. Vijf jaar na invoeren van CAO 100 lijkt het effect van preventie en sensibilisatie  zijn vruchten af te werpen.

De campagne “een beetje BOB (of ROB voor Vlaanderen) bestaat niet” is duidelijk: nul promille in het verkeer. Hoe helder de regels, hoe minder ze voor interpretatie vatbaar zijn, hoe groter de kans op veiliger verkeer.

Jongeren staan open voor de nultolerantie – zij zijn opgegroeid met BOB -, blijkt uit een recente enquête van iVox bij duizend Vlamingen voor het Nieuwsblad, maar of de X-generatie, waar de beleidsmakers ook deel van uitmaken, hier klaar voor zijn ?

De gouverneur van West-Vlaanderen, Carl Decaluwé, houdt er een pleidooi voor. “Ondanks alle mogelijke sensibiliseringsacties is de 0,5 promille niet voldoende. We moeten durven te overwegen om naar 0 promille te gaan zoals in Scandinavië waar we direct resultaten zien.” Aanleiding waren de resultaten van de Verkeersveilige Nacht” waar 6 % meer bestuurders dronken betrapt werden dan in 2014.

Elk van ons kan ervoor kiezen om de kans dat hij of zij een ongeval veroorzaakt zo klein mogelijk te houden.

Hier alvast een paar tips om te genieten van het glaasje bubbles, de triple of de whisky:

  1. Spreek vooraf af en kies een BOB.
  2. Voor de smartphone gebruikers: download de app van Uber of PickMeUp
  3. Hou de gegevens van het openbaar vervoer bij de hand

“Don’t drive drunk”, zong Stevie Wonder al in 1984. Goede afspraken, goede chauffeurs.

Geniet van de eindejaardagen …and keep it safe on the road!

 

(1) bron: ‘Als het verkeer je raakt’, praktische gids na een verkeersongeval, Rondpunt vzw

Vakantiemodus

Vakantie, pauze, de stekker uit. Eventjes ontsnappen uit de routine. Tijd voor iets anders. VakantieMODUS Maximaal Ontstressen Door er even Uit te Stappen

Naar de kust, Frankrijk of Italië , een pretpark met de kids of de sfeer beleven op een muziekfestival. Zijn de banden ok? Check. EHBO-zakje aangevuld. Check. Mobiel nummer van mama of papa op het polsbandje van de kids. Check. Oordoppen niet vergeten. Check. Nee, de preventieve gedachte stopt niet als de vakantie begint. En toch gaat de stekker uit ….

Een uitstap, museum bezoek, een concert en een goed boek (“Schitterende ruïnes” en “”Mentaal kapitaal”) staan met stip genoteerd. Want cultuur zorgt voor frisheid “on return”.  Een mentale vakantie heeft zelfs geen verplaatsing nodig… een lang bad, een wandeling of een massage, het kan allemaal. Wie weet zorgt de vakantie voor de energieopstoot die ik nodig heb om dat probleem – waar ik al zo lang zit over te stressen – in één , twee, drie op te lossen.

Maximaal ontstressen? Stress of burn-out, dat voorkom je liever. Ook dat is vakantiepreventie. Daarom leg ik mijn mobieltje aan de kant… toch voor eventjes.

Verrassend toch hoeveel jongeren (de symptomen van) een burn-out hebben. De overload aan info, het moeten presteren en de sociale druk, “I know”.  Maar kunnen we wel zonder het “continu bereikbaar zijn”? Elke Geraerts vindt dat de burn-outepidemie voor een groot deel, aan het altijd en overal met elkaar en dus ook met het werk verbonden te zijn, te danken is. Ik doe alvast een poging even onbereikbaar te zijn. tijdvoorvakantie En Daarna… het is nooit gemakkelijk om na de vakantie weer in de flow van het werk te geraken. Daarom vind ik het essentieel om je ook mentaal en fysiek weer voor te bereiden op de omschakeling van vakantie-  naar werk-modus. Om een stressvolle terugkeer te vermijden, maak ik nu al goede voornemens voor  tijdens de laatste dagen van mijn vakantie:

  • een beetje lichaamsbeweging (30 min per dag zwemmen) kan helpen mijn geest vrij te maken en mij mentaal voor te bereiden op de uitdagingen van het werk,
  • lekker ontspannen voor de rest van de vakantie, want vakantie is soms ook wel eens vermoeiend of veeleisend,
  • mijn slaapritme weer aanpassen door de wekker ‘s ochtends weer op werkweek in te stellen, de vrijdag voor het laatste vakantie-weekend,
  • een beetje planning vooraf kan een groot verschil maken. Dus blijf ik even stilstaan bij de dingen waarmee ik net voor de vakantie bezig was en beslis welke taken prioritair zijn,

Aan iedereen die het nog te goed heeft: Enjoy the summer-holidays, of een prettige werkdag gewenst!

Communicatie anno 2015: wordt er nog gesproken ?

words have power

E-mail, een SMS-tekst, berichten via de social media, … Goede communicatie is essentieel in je studie, op school of op je werk, in een relatie, enz. Maar wordt er anno 2015 nog wel gesproken met en tegen elkaar? Of enkel over elkaar?

Na de – schriftelijke – communicatie van het VTI in Aalst over hun aanpak over tekenen van radicalisering bij leerlingen heb ik er zo mijn twijfels over. De woorden die volgden kwamen er nà de commotie.

Mondelinge communicatie is de meest efficiënte manier om een boodschap van de zender naar de ontvanger over te brengen. Een snelle informatieoverdracht en feedback zijn de grote voordelen van het gesproken woord. Er kan ook ruis zitten op dit communicatieproces want de ontvanger kan de informatie anders interpreteren dan de zender oorspronkelijk bedoelde. Heb je het niet goed begrepen dan vraag je om herhaling of duiding zodat er geen twijfel meer is.

“The belief that one’s own view of reality is the only reality is the most dangerous of all delusions” liet Paul Watzlawick al optekenen.

Verstoppen we ons niet wat al te graag achter de laptop, tablet of iPad om ons beter voor te doen dan we zijn (op sociale media) of om een minder positieve boodschap te bezorgen die ‘gevoelig’ ligt? E-mailen naar je collega naast je doe je alleen om te informeren, niet om met hem of haar te spreken. Het is een instrument om informatie te delen en / of om opdrachten te delegeren. Het succes van communicatie via de PC, of moet ik zeggen ‘overload’ van berichten – is wel te begrijpen want er is geen onzekerheid of het bericht wel ontvangen is.

En toch is spreken, face-to-face communicatie, belangrijker dan algemeen gedacht. Het persoonlijke karakter hiervan is een belangrijk voordeel. Had de schooldirectie in Aalst eerst gesproken met de betrokken leerlingen dan kon de heisa er rondom worden vermeden en schade voorkomen. Een veiligheidsprobleem inroepen zonder een gesprek met de leerlingen in kwestie is een aanpak maar misschien niet de juiste. Een foutje in de communicatiestrategie?

Elke dag communiceren wij, u en ik, en krijgen we informatie via televisie, kranten, internet, gesprekken, enz. Taken, werkopdrachten en instructies op de werkvloer vallen ook onder deze noemer. Wanneer de uitvoering of het gedrag niet datgene is wat je als leidinggevende had verwacht kun je je de vraag stellen of het geselecteerde communicatiemiddel wel de juiste keuze was. Controleren of instructies werden begrepen hoort er tenslotte ook bij. Het belang van deze informele – meestal verbale – communicatie mag niet worden onderschat. Al deze input zorgt ervoor dat we een beeld krijgen van wat er leeft in de wereld rondom ons en bijsturen waar nodig. Cruciaal voor het creëren van het draagvlak en voor het behalen van de gewenste resultaten.

Overtuigingen delen is niet altijd aangewezen. Heel veel jongeren beseffen de gevolgen (nog) niet van het gebruik van social media. Heb je een idee, een visie waar je achter staat, of omgekeerd vind je je weg niet in de samenleving? Spreek er eerst over. Misschien word je beter begrepen … of overtuigd van het tegenovergestelde. Want wij, u en ik, en zeker jonge mensen, kunnen veranderen van visie. Tenslotte, groeien is veranderen en veranderen is mensenwerk.

Napo doet het goed maar jij doet het beter!

todolist

(bron foto: http://nl.123rf.com/profile_mybaitshop)

Wat telt er voor jou ? Wat is er echt belangrijk in jouw leven ? Heb je een persoonlijke visie?

Mensen zijn gewoontedieren, van nature gericht op het behoud van wat ze kennen en kunnen. “Everyday people do everyday things but I can’t be one of them” is een zin uit een recent dansnummer van Alesso (“Heroes“).

Wanneer een werknemer gevraagd wordt waarom hij zijn taak op een onveilige manier uitvoert krijg je maar al te vaak het antwoord “Omdat ik dat al jaren zo doe“. Wanneer je een leidinggevende vraagt waarom het gebruik van beschermingsmiddelen niet toegelicht wordt, hoor je “dat is toch duidelijk“. Wanneer je het preventiebeleid van een bedrijf analyseert stel je nogal vaak een reactief beleid vast en … “omdat het moet“. Maar het is niet omdat je het gewoon bent op deze manier dat het niet op een andere manier kan. De werkwijze (of beleid) wordt pas in vraag gesteld wanneer het (bijna) fout liep (“oef, hier komen we goed weg“).

Wat is Preventie ? “Geheel van bepalingen of maatregelen die worden genomen of vastgelegd in alle stadia van de activiteiten van de onderneming of instelling; op alle niveaus met de bedoeling risico’s te voorkomen of te verminderen tot een aanvaardbaar niveau.” Investeren in preventie en welzijn op het werk komt het bedrijf of organisatie vooral op het vlak van kostenbeheersing – het voorkomen van arbeidsongevallen – ten goede maar heeft ook een positieve invloed op de concurrentiepositie, klantentevredenheid, integrale kwaliteitszorg, kwaliteit van de werkomgeving, …

Maar wat telt er voor jou?

Veiligheid, passend advies geven, (team)werk, jobtevredenheid, geld, status, passie, geluk, … Als je jezelf de spiegel voorhoudt en bepaalt wat voor jou echt belangrijk is in het leven kun je tot een persoonlijke visie komen. Het is dus belangrijk om te ontdekken wat jouw persoonlijke waarden zijn.

En dit is gemakkelijker dan je denkt. Stel je jezelf maar eens de volgende vragen (bron: nieuwsbrief september 2014 NLP, Sabine Hess):

  • waar houd ik van?
  • wat maakt mij gelukkig?
  • wat vind ik leuk, waar heb ik plezier in?
  • waar krijg ik energie van?
  • wanneer sta ik in mijn kracht?

En wat levert dit mij dan op? Wat vind ik écht belangrijk? Dan krijg je antwoord op de vraag wat voor jou werkelijk belangrijk is. Dan kun je “de juiste dingen doen” om het met de woorden van Stephen Covey te zeggen. Met dit inzicht kun je prioriteiten stellen om te bereiken wat jij wil. Check daarna of je persoonlijk visie aansluit bij de visie van je afdeling, bedrijf of organisatie. Als er een match is, kun je je eigen visie realiseren.

“Iets betekenen in het leven van anderen, waardoor momenten van geluk bereikbaarder worden”, is een goed uitgangspunt. Een gevoel van geluk zit soms is een klein gebaar. Verstop je niet langer. Doorbreek de dagelijkse sleur en de macht der gewoonte, stel prioriteiten en maak het verschil. Je zal je eigen “Hero” zijn. Nog beter dan Napo. Want dit is echt.

Beroepsmisvorming neemt geen vakantie

NYC-hoogte

(© foto: Wim Mylle)

5 dagen geen risicoanalyses, technische fiches, veiligheidsaspecten of persoonlijke beschermingsmiddelen aan mijn hoofd. Er eens helemaal uit zijn, weg uit de dagelijkse zorgen. Het werd een rollercoaster van feiten.

Van Central Park via Rockefeller Center naar Times Square. Van Tower One, en het 9/11 Tribute Center via Trinity Church naar Wall Street. Over Brooklyn Bridge met de taxi, by foot terug naar Manhattan en om de dag af te sluiten, naar de top van het Empire State Building. Van Battery Park by boat naar Staten en Ellis Island, daarna te voet via Broadway en Fifth Avenue naar het Flatiron Building. Van Top of the Rock naar The New York Public Library, Central Station en via Central Park naar het American Museum of National History. Via Rockefeller Plaza naar Macy’s en om af te ronden Saint Patrick’s Cathedral. En dat op 5 dagen!

Het hoofd helemaal vrijmaken en alles los te laten was de bedoeling. Quality time met vrienden in The Big Apple. Citytrip tot in de puntjes voorbereid (door mijn beste vriend ) want planning is 90% van het succes (heb ik ooit geleerd én goed onthouden).

Geen minuut heb ik aan het werk gedacht … of toch ? Bij het bekijken van de foto’s zie ik dat er elke dag wel een afbeelding met een veiligheidsaspect in zit. Toeristen (inclusief mezelf) nemen foto’s van de Brooklyn Bridge constructie en zichzelf. Maar heeft iedere bezoeker tijdens de oversteek van of naar Manhattan de schilders opgemerkt en hun valbeveiliging gefotografeerd?  Zou mijn aandacht voor preventie dan toch dieper zitten (hallo ijsberg en Freud)?

NYC-trapje NYC-handenwassen NYC-wind NYC-EHBO

(© foto’s: Wim Mylle)

Het ‘onderbewustzijn’ omvat alle psychische processen die het bewustzijn niet waarneemt. Toch hebben situaties (het nemen van een foto is een momentopname), gedachten en motieven een bepalende invloed op mijn bewuste reactie(s), net zoals bij u.

En zo ‘back to the real world’, na een geslaagde citytrip, 5 dagen NYC. Reizen is al doende leren. Reizen is (mijn) passie en passie wordt bepaald door je persoonlijke drijfveren (hallo Jung en in het bijzonder Murray ). En met de behoeftetheorie van Henry Murray is de cirkel rond, want geboren in New York City (1893).

Blijft de vraag… Welke passie heeft nu de bovenhand, mijn passie voor het reizen of die voor preventie ?