Meet the cobots !

cobots

Werd ik toch even met de voeten op de grond gezet. In Nederland zelfs… tijdens het Human Factors NL congres. Technologische ontwikkelingen gaan de concurrentie aan met de menselijke werkkracht, en de voorbeelden zijn niet min:

  • een operatierobot zorgt voor minder trillingen dan de hand van de chirurg, werkt nauwkeuriger en zorgt voor snellere revalidatie van de patiënt;
  • door kunstmatige intelligentie bedenkt de computer denkwijzen die door de mens nog niet bedacht zijn en vindt zo nieuwe oplossingen in het Chinese Go spel;

Tja, tot zover de werkgelegenheid van de mens i.c. de ergonoom, zowel in de maak- als in de breinindustrie ? Immers, bij toename van technologie worden er geen lasten meer getild, neemt de robot de repetitieve bewegingen tot in den treure over, is er geen nood om langdurig zitten te doorbreken, etc.

Zo’n vaart zal het wel niet lopen: nog maar 47% van onze taken kunnen overgenomen worden door robots/ICT (Frey en Osborne, 20174). En sommige bedrijven komen er zelfs van terug, zoals Mercedes Benz die opnieuw een ‘menselijke’ assemblagelijn heeft geïnstalleerd omdat wij ons sneller kunnen aanpassen. Enkele weken geleden stond in de krant dat ook Audi weg wil van de lopende band die Ford 103 jaar geleden installeerde. Zo zou meer ingespeeld kunnen worden op de roep naar individualisering door de klant. Onze snelle creativiteit en flexibiliteit om op te treden in onvoorziene omstandigheden of extreme variaties maakt ons dus uniek ! Voorlopig toch nog …

We zoeken vandaag eerder naar taken waar er complementariteit en samenwerking mogelijk is tussen mens en robot. En dit blijkt een voordeel te zijn. BMW, ja weeral de automobielsector, heeft aangetoond dat een robot-mens team 85% productiever is dan single teams van mens of robot. Er wordt in de maakindustrie dan ook veel aandacht geschonken aan cobots, oftewel collaborative robots. Voor een overzicht van verschillende toepassingen, kan het filmpje van de Financial Times wat inspiratie geven: http://video.ft.com/4877706101001/My-colleague-the-robot/companies

Dat zorgt natuurlijk ook voor een verschuiving in arbeidstaken en focus van de ergonoom. We moeten ons behoeden voor de toegenomen cognitieve componenten tijdens het werk: aansturing van robots en controle van geautomatiseerde processen zorgen voor toegenomen cognitieve belasting. Informatieverwerking wordt belangrijker. Ook is omscholing nodig van mechanische, elektrische kennis naar mechatronische en software toepassingen. Belangrijk voor het onderwijs.

Voorlopig nog ver weg van mijn bed en enkel in grote bedrijven? Niet noodzakelijk. Recent werd een robotarm geïnstalleerd in Mariasteen,  deel van het Dienstencentrum Gids. Hierdoor kunnen mensen met verstoorde of minder fijn motorische vaardigheden toch het werk uitvoeren. Ze worden ingezet voor het beladen van de robot, het oproepen van het juiste programma, het reinigen van de onderdelen enz.

Blijft belangrijk toe te zien op verdere ontwikkelingen en die gaan snel. Maar zolang ik er in slaag om op 10 sec een handdoek op te vouwen t.o.v. de 20 min. die een robot nodig heeft, zit ik nog safe 😉

‘t Is weer voorbij … RIO 2016

RIO2016-xxx.jpg

Bijna mijn slaaptekort ingehaald. Als sportliefhebber zat ik toch dagelijks extra enkele uren voor televisie. Weer een aantal uren zitten per dag er bij … En laat nu net de Lancet de nieuwe resultaten weergeven van de relatie tussen langdurig TV-kijken en vroegere sterfte door het langdurig passief zitten !

Langdurig passief TV-kijken moeten we dus voorkomen en veranderen in meer activiteit. Ik begrijp niet goed dat de nieuwsredactie dit bericht niet opnam en doorgaf aan de collega’s van de sport. Deze zouden toch tijdens de uitzendingen wat activiteit bij de kijkers kunnen stimuleren? Akkoord, tijdens de pauze van de hockey de commentatoren in flashy pakjes aerobic-achtige bewegingen laten demonstreren, is er misschien wel over. Maar het kan eenvoudiger, bijvoorbeeld via mini-olympics@TV, enkele voorbeelden:

  • Volley-, basketbal: na elke 10 punten doe je een rechtstaande wave;
  • Voetbal, hockey: na elk doelpunt gedurende 30 seconden bewegen (vreugdesprongen of ijsberende dodenmars);
  • Turnen: na de grond- of balkoefening 3 bewegingen imiteren. Let op: hou u aan de dansante bewegingen, waag u niet aan de salto’s van Simone Biles;
  • Zwemmen: een tuimelkeerpunt is misschien wat moeilijk, maar een superman beweging die het aantikken van de zwembadrand imiteert, dat moet toch lukken, al dan niet met steun op de sofa.

Inspiratie zat dus, maar gebruik niet het excuus dat u nog vier jaar de tijd hebt om dit te leren inbouwen tijdens het TV-kijken. Ondertussen is immers de Ronde van Spanje gestart, de voetbalcompetitie, …

En wat heeft dit met werken en preventie te maken?

Wel, als u ook nog in uw job heel veel zit, dan is het helemaal een probleem en verhogen de kansen op vroegtijdig sterven, cardiovasculaire aandoeningen en bepaalde vormen van kankers, zoals vermeld in het Lancet onderzoek. Dus: we moeten actief zijn in onze vrije tijd én tijdens het werk.

Doet u dit niet tijdens het werk, dan helpt er volgens het recent onderzoek toch nog één ding: minstens alle dagen 60 tot 75 minuten een matig fysieke inspanning uitvoeren, dat vraagt dus veel meer dan een wave of een supermanbeweging…

Oftewel dus het alternatief: mini-olympics@theoffice om het uur. Aan u de keuze …

 

bron: http://www.thelancet.com/journals/lancet/article/PIIS0140-6736%2816%2930370-1/fulltext

Beroepen zonder grenzen

laundry-xxx

Het begon met een aflevering van vrachtwagenchauffeurs in Beroepen zonder grenzen (@Eén). Vier chauffeurs van Van Dievel draaiden een weekje mee in de ‘alle terrein’ toepassingen van hun collega’s in Suriname. Respect, prachtige attitude van de chauffeurs, tweet over de zware rugbelasting gestuurd naar de trainingsverantwoordelijke, kortom, leuke reportage. En het vaste voornemen om naar deze uitzendingen te blijven kijken.

Met de week word ik echter minder en minder enthousiast. De werk- en onmiddellijk hiermee gerelateerde leefomstandigheden die we te zien krijgen zijn mensonwaardig. Grafdelvers uit Manilla wonen met heel hun familie op het kerkhof, slapen op graven en koken terwijl een kind begraven wordt … Bij de machineloze wasserettes in Mumbai al net hetzelfde: een slaapmatje naast het waterbekken of tussen de wasdraden op het dak, vuur maken met in olie gedrenkte doeken, al brakend tanden poetsen in verstikkende ruimtes. En dit alles voor een hongerloon en geen sociale of medische ondersteuning.
De volgende dagen vragen twee kranten me of ik wil meewerken aan een artikel over de negatieve effecten van zittend kantoorwerk. Ik vraag me af waar ik mee bezig ben … maar ik accepteer.

Het lijkt alsof we enkel luxeproblemen behandelen op het vlak van veiligheid en gezondheid in de Westerse landen. Toch hebben wij allen te maken met risico’s, dikwijls verdoken aanwezig en soms ook levensbedreigend. Het schaadt ons echter niet om tegelijkertijd ons wat meer in te zetten voor de werkomstandigheden in ontwikkelingslanden. De International Ergonomics Association bijvoorbeeld, voert met een deel van de bijdragen van hun leden onderzoek uit naar de werkomstandigheden in koffieplantages in Nicaragua, en biedt realistische oplossingen aan. Ook landbouwers in Malaysia krijgen betere werkomstandigheden.

In deze decembermaand lijkt het mij voor ons, preventiemedewerkers, geen slecht idee om hier even bij stil te staan. En misschien een deel van de overvloed in deze periode te schenken aan diegenen die het minder goed hebben. Hierdoor hebben we zelf ook een beroep zonder grenzen. Ook al voelt het nog steeds als een druppel op een hete plaat.