Van harte welkom, nieuweling !

woman-in-business-suit-xxx

Fris gewassen en gestreken stap ik in mijn wagen. Vandaag is D-day. Merk ik wat zenuwen? Nee, ik ben er helemaal klaar voor, enthousiast, vol verwachting, high hopes om eindelijk mijn tanden te zetten in de job van mijn leven. Ik ben uitverkoren om aan de slag te gaan bij het Belgische filiaal van een multinational met naam en faam. Aha, hier is de parking voor werknemers. Oei, ik heb een badge nodig om de slagboom te openen. Is er hier een belletje ? Geen probleem, dan zet ik de wagen vandaag maar even in een nabijgelegen straat. Met enige fierheid stap ik om 9 uur het gebouw binnen.

Goeiemorgen, ik ben Erna en heb een afspraak met mevrouw Carels”. Na enkele seconden, die voor mij minuten leken, draait de receptioniste onverschillig haar hoofd weg van het scherm en neemt de telefoon om me bij de assistente van mijn toekomstige afdeling aan te melden. “Sorry, mevrouw Carels is in meeting, je zal hier even moeten wachten”. Enthousiast laat ik haar weten dat het mijn eerste werkdag is en of ze misschien iemand van HR kan verwittigen dat ik er ben. Noppes. “Neem daar maar even plaats, want mevrouw Carels houdt elke maandagochtend een teammeeting en die duurt nog een klein halfuurtje”. Teammeeting ? Moet ik daar eigenlijk niet aanwezig zijn ? Toch een uitgelezen moment om een nieuwe collega voor te stellen en me alvast onder te dompelen in de materie ? Ik zet me wat ongemakkelijk in de zeteltjes en lees alvast het jaarrapport van het bedrijf, terwijl de receptioniste zich verder op haar scherm focust. Vanuit de zeteltjes kan ik meekijken naar de Zalando website, waar ze leuke jurkjes kiest.

Na een twintigtal minuten, word ik vriendelijk verwelkomd door de assistente van mevrouw Carels. Ze begeleidt me naar een klein zaaltje, verontschuldigt zich voor de afwezigheid van mevrouw Carels, brengt me wat te drinken en komt even bij me zitten. “We hebben het allemaal nogal druk de laatste weken, maar ik heb daarnet een badge, pc en GSM voor jou aangevraagd. Vandaag zal je het dus even zonder dit materiaal moeten doen. Voorlopig kan je werken vanuit dit zaaltje, want we moeten nog even overleggen aan welk bureau we je een plaatsje geven”.

Het is 10 uur, nog geen Carels, niemand van HR en ik zit me hier te vervelen met een getekende arbeidsovereenkomst voor mijn neus en de checklist met vragen die ik voor mezelf had opgemaakt.
Eigenlijk kan ik al een aantal zaken aanvinken : badge – NOT OK – PC, toegang tot intranet en een e-mailadres – NOT OK – GSM – NOT OK – Bureau en ergonomische stoel – NOT OK.

Ik besluit een wandeling te maken en even naar het toilet te gaan. Mooie open-landschapsburelen zijn het hier. Mijn nieuwe collega’s, aan wie ik nog niet werd voorgesteld, zijn allemaal geconcentreerd aan het werk. Hier en daar krijg ik een twijfelachtig knikje. In de vergaderzalen wordt druk overlegd. Ook mijn toekomstige teamleden, onder leiding van mevrouw Carels, zijn nog druk aan het vergaderen. De toiletten bevinden zich in een aparte gang, die afgesloten is met een branddeur – 90 minuten brandwerend. Ik bekijk ook vlug even het evacuatieplan, je weet maar nooit. Mooi verzorgd sanitair en een aparte EHBO-ruimte in de gang. Ook hier even een kijkje nemen. Alles blijkt aanwezig te zijn, zelfs een defibrillator.

Het lukt me echter niet om vanuit de gang terug naar de burelen te gaan. Verdomme, die deur is geblokkeerd ! Ah ja, je hebt een badge nodig om vanuit de gang naar de burelen te gaan en die heb ik nog niet. Ik kan toch moeilijk op mijn eerste dag al het alarmknopje indrukken, hé. Bonken op de deur dus. De dame van HR was net in de buurt en doet de deur voor me open. “Dag Erna, welkom”. “Heeft men jou nog geen badge gegeven”? “En heeft mevrouw Carels je nog geen rondleiding gegeven”? “Ik heb nu een half uurtje tijd en zal even met wat informatie bij jou komen”.

Ik krijg een kopie van het arbeidsreglement ter ondertekening en de nodige documenten om mijn gegevens in het payrollsysteem te zetten. Die kan ik alvast invullen. Ze legt me uit dat alle andere informatie op het intranet te vinden is. Tja, dat zal dan voor morgen zijn, als mijn PC en intranettoegang geregeld zijn. Op het intranet kan ik ook alle info vinden met betrekking tot Health & Safety en als ik nog vragen heb, kan ik ze stellen aan de betrokken personen. Met andere woorden: zoek het zelf maar uit, en als je daar de tijd niet voor neemt, tja….who cares ? Ik vink alvast nog deze zaken aan op mijn checklist.

Eindelijk, daar is mevrouw Carels. Druk, druk, druk. En, oh ja, er start al een andere meeting voor haar binnen een kwartiertje. Wat is ze blij me te zien, maar ze kan pas woensdag echt tijd voor me maken. Intussen krijg ik literatuur mee over de producten en of ik die marketingplannen al even kan doornemen. Met alle plezier! De assistente zal me morgen een rondleiding geven en me verder wegwijs maken. Ook daar kijk ik naar uit.

Terug alleen in mijn hokje, spoken er toch wat dingen door mijn hoofd. Is dit de onderneming waarvoor ik wil werken ? Zit ik hier op mijn plaats ? Ben ik wel echt welkom ? Is dit de manier waarop ze met hun werknemers en klanten omgaan ? En hoe zit het met de werkdruk ? Iedereen loopt hier rond als kippen zonder kop (met uitzondering van de receptioniste). Welke leiderschapsstijl wordt er gehanteerd ? Zijn de managers coaches of hebben ze hun job gekregen omwille van hun technische capaciteiten ? Is het aan de werknemer om via intranet alles te weten te komen over “welzijn op het werk” ? Hoe wordt hier üperhaupt met welzijn omgegaan ?

Als ik thuiskom vraagt mijn man me hoe mijn eerste werkdag is verlopen. “Saai” is het eerste waar ik aan denk en nee, het was niet zoals ik het verwacht had. Ik ben een beetje teleurgesteld en loop te twijfelen.

Na een verkwikkende nachtrust stap ik weer, piekfijn in orde, in mijn wagen. Ditmaal wel met wat lood in de schoenen. Wordt ongetwijfeld vervolgd….