Responsabiliseren, my *ss

Vorige vrijdag besefte ik plots wat er zo fout, fout, fout is aan het verhaal van responsabiliseren van werkgevers. Luisterend naar het radio 1-interview met Maggie De Block, vielen enkele puzzelstukken op hun plaats. Waarvoor dank, Maggie.

Voor wie het gemist heeft: onder de naam #BEL10 gaat radio 1 deze dagen weer op zoek naar allerlei ideeën om de samenleving een ietsiepietsie te verbeteren. Voorbije vrijdag was het thema “patiënt zonder paperassen”, in de marge daarvan kwam ook de responsabilisering van werkgevers aan bod. En uiteraard het geweldige systeem dat ze daar in Nederland voor bedacht hebben, en ze hier in België in licht gewijzigde vorm ook overwegen. Ginder moet een werkgever het loon van een afwezige werknemer twee jaar lang doorbetalen. Et voilà. Hij zal er dan wel vanzelf voor zorgen dat werknemers niet meer afwezig zijn.

Weet je wat, dachten ze in politieke middens, laten we hier ook de werkgevers eens responsabiliseren. Klinkt goed, toont aan dat we doortastend zijn, en dat we weten waar we mee bezig zijn. Betalen gaan ze, als iemand thuis blijft.

Pardon? Dat is zo ongeveer het slechtste idee mogelijk om werkgevers te sensibiliseren. Het gaat namelijk voorbij aan een paar behoorlijk voor de hand liggende zaken. Denzel Washington zou zeggen “explain this to me as if I was a six year old”*.

Er zijn heel wat dingen die mis kunnen gaan met elk van ons. En in een aantal gevallen is ons werk daarbij betrokken. Mmm, even kijken…

  • Voor arbeidsongevallen heeft elk bedrijf een (verplichte) verzekering. Kort door de bocht: de werkgever betaalt een premie om van de (financiële) zorgen na een arbeidsongeval af te zijn. Het grootste deel van het loon van de afwezige wordt door de verzekeraar gedragen, de rest wordt vandaag ook al door de werkgever gedragen. Invloed van de ‘responsabilisering’ = 0, want de werkgever voelt het niet.
  • Voor beroepsziekten is er een poot in de sociale zekerheid. De werkgever die de beroepsziekte veroorzaakt betaalt vandaag niets meer dan een ander. En met de resonsabilisering? Nog steeds niet, in de  meeste gevallen treden beroepsziekten pas op lang nadat je weg bent bij de werkgever waar ze veroorzaakt werden. Invloed van de ‘responsabilisering’ = veel frustratie, want de werkgever die betaalt, heeft geen invloed.
  • Psychosociale belasting. Dat is een moeilijke. In veel gevallen komen privé- en werkomstandigheden daar samen. En dus zou een werkgever wel degelijk gemotiveerd kunnen worden door loon te moeten doorbetalen. Invloed van de responsabilisering = beperkt, maar reëel.
  • Privé-ongevallen. Niks mee te maken als werkgever. Invloed van de ‘responsabilisering’ = veel frustratie, want de werkgever heeft geen invloed op oorzaken (enkel een beetje op re-integratie).
  • Privé-ziekte. Niks mee te maken als werkgever. Invloed van de ‘responsabilisering’ = veel frustratie, want de werkgever heeft geen invloed (enkel een beetje op re-integratie).

Balans? Veel extra frustratie (frustratiescore 3/5) en maar een zeer beperkte werkelijke invloed.

Want waar heeft de werkgever geen enkele verantwoordelijkheid/bevoegdheid? Globale levensomstandigheden. De privésfeer, weet-je-wel. Weet je waar werkgevers verantwoordelijk én bevoegd voor zijn? Arbeidsomstandigheden.

En weet je waar slechte arbeidsomstandigheden rechtstreeks toe leiden? Arbeidsongevallen en beroepsziekten.

Waarom overweegt men dan een systeem in te voeren dat niets verandert op vlak van arbeidsongevallen en beroepsziekten, en dat werkgevers voornamelijk penaliseert voor zaken die met de privésfeer te maken hebben.

Oops.

Responsabiliseren, my *ss.

 

 

*Doet de quote niet meteen een belletje rinkelen? Philapelphia. Wacht, is dat geen film waarin langdurige afwezigheid een (bij)rol speelt?

Advertenties

2 thoughts on “Responsabiliseren, my *ss

  1. Ben het hier volledig mee eens, maar ik dacht met MDB die dokter is, nu toch ook eens een intelligente minister te zien. Zou een ingangsexamen en opleiding voor ministers niet veel beter zijn? Zoiets als: Minister Niv 2 als je voor een gewest werkt, en minister niv 1 als je federaal bevoegd bent? En dan nog praktijkgericht in de materie waarin je bevoegd wordt? Met ingangsexamen/proefperiode, want dat geldt ook voor de minst geschoolde arbeider die werk zoekt, dus waarom niet voor hen? En een minimumloon met bonus volgens resultaten? Zou m.i. een goede responsabilisering zijn voor hen. En als wetgever beetje meer luisteren naar de werkvloer, want om een voorbeeld te geven: als motorrijder erger ik mij aan het feit dat nu een lange broek verplicht is op de motor, maar dat die slimmerik niv 0 niet heeft gedacht om een motorbroek die echte bescherming biedt te verplichten, want dit zou de gevolgen van een woon – werkongeval met de motor aanzienlijk verminderen. Nu zijn die vaak erger door de stof die in de wonden smelt/gewreven wordt, want elke lange broek is goed!

    En voor werkgevers? Misschien beginnen met een duidelijke responsabilisering door verplicht ter beschikking stellen van een % van het jaarlijks budget/omzet/winst voor de PA die dit vrij mag besteden in de domeinen waar hij het nodig acht, gaande van opleiding WN tot infrastructurele aanpassingen? Beetje minder werkgeversbijdragen of voordelen in natura, maar beetje meer naar de werkomstandigheden toe? Zou een beetje verhelpen aan het feit dat PA nu, zoals het woord zegt, advies geeft inzake preventie zonder iets te kunnen afdwingen!

    Misschien iets te kort door de bocht, maar stof tot nadenken!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s