Was het nu 1999 of 2016?

1999 moet het geweest zijn. Eén van mijn eerste jobs. Ik werd er twee keer in 1 weekend overvallen. Echt waar. De eerste keer bonden ze mijn handen op mijn rug, voeten vastgetaped en mond idem dito. Om dan met een revolver in mijn nek de meest idiote vraag ooit te stellen: “Where is the money”. Hmmm, mond dicht, ledematen vast. Nu ja, wie gevangenis riskeert voor 120.000 BEF heeft sowieso een IQ dat niet echt boven de middelmaat zit.

De tweede keer keek ik plots in de loop van een revolver. Nog geen 48 uur later. Men had me verteld niet te lang thuis te blijven om geen angst voor de werkplek te krijgen. En werken in een hotel is een droomjob, weet je wel. “A genoux”, en ik gewoontegetrouw “Yes, don’t worry.” Om pas daarna te beseffen dat het deze keer in het Frans te doen was…

Mijn directe leidinggevende was er bij de tweede keer. Gillend als een varken dat gekeeld wordt. Op managers kun je rekenen. Dat weet ik sindsdien. Rekenen wel, maar bouwen… Ik zie me nog aan zijn frak trekken om hem ook op zijn knieën te krijgen. Rechtstaan durfde ik niet. En hij bleef maar gillen, de Pieter*…

De horeca. Toffe omgeving. In 2000 verbouwde een ex-collega, nu ja “collega”, mijn kantoor met een baseballknuppel. Hij vond zijn ontslag ten onrechte. Misschien dacht hij er anders over nadat de joint uitgewerkt was. Wat ook de reden van zijn ontslag was…

En in 2002 werd er op me geschoten. Dat was het summum. Ik heb een groot bakkes, maar tegen zomaar out of the blue schieten, kan ik niet op. Niet in het Frans, niet in het Engels en al helemaal niet in Brussels-Frans. Daar stopte mijn carrière in de horeca. Vanaf dan heb ik alleen nog aan een bar gehangen, maar er nooit meer achter gestaan.

Vandaag zijn we 17 jaar verder. En plots begon een medewerkster te gillen. Zomaar aan de copier. Ze had het verkeerde bestand gedelete. Gillen, in het West-Vlaams. Dat geeft wat. De geest van de Pieter oproepen in minder dan een seconde. Hij is nog steeds even bleek, maar wat kun je anders verwachten van een geest?

En ik? Ik zat op slinger en slag terug in 1999. Zo diep kunnen trauma’s zitten. Je ziet of hoort ze 17 jaar lang niet. Tot een West-Vlaamse ze zomaar oproept. Alsof het een geest is.

 

*Pieter is een fictieve naam

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s