Preventieadviseurs zonder verzuimbeleid: schuldig verzuim?

bron: annekeschrijft.wordpress.com

bron: annekeschrijft.wordpress.com

De titel had ook als volgt kunnen klinken: “Verzuimbeleid? Ik ken het niet, dus ik ben niet?” Woordspielerei om een blog te beginnen. Vrij naar Descartes. Eigenlijk ontstond het idee bij het lezen van een ronduit schitterend eindwerk van Katleen Decoster (1). Je kan het opvragen bij het PVI, in de bib. Deze blijft als enige bib eenzaam aan de top in Vlaanderen en zelfs België. Maar dit terzijde.

Ze schreef heel gedurfd over absenteïsme. En dat in een opleiding “arbeidsveiligheid”. Voor velen is dat vloeken in de kerk. Zeker voor de zuiveren in de leer. Gelukkig voelt het PVI aan dat de wereld evolueert en geven ze deze items een kans.

Absenteïsme is volgens velen in het werkveld het terrein van HR. Wij – als preventieadviseur – hebben niets te maken met de gezondheid van mensen. Ehhh… Eigenlijk laten we deze kaas van onze IPA-boterham snoepen omdat we geen kennis hebben. En dus onzeker zijn. Kathleen is gelukkig van het soort dat een boterham met kaas wil.

Als IPA’s zich er al mee willen bemoeien, is het heel vaak in de eerste plaats om langdurig absenteïsme aan te pakken. Maatschappelijk gezien moet dat ook. We moeten mensen terug aan de slag krijgen als ze meer dan een maand, of zelfs een jaar, afwezig zijn. De maatschappelijke kost is te hoog. De persoonlijke kost eveneens. Thuiszitten is niet goed voor de psyche.

Maar de werkgever? Die zijn kosten vallen best mee. Tenzij het knelpuntmedewerkers zijn, zal hij er geen prioriteit van maken. De ziekteverzekering trakteert.

En laat ons even echt eerlijk zijn. Echte preventie wacht toch niet tot we langdurig thuis zitten? Volgens mij is dat zelfs niet meer tertiaire preventie, maar quartaire… Als dat al bestaat.

Laten we eerst eens bekijken wat mensen thuis houdt. En die oorzaken in te delen in grijs of wit verzuim. Het zwarte (“onechte”) laten we aan HR en de controle-arts. Grijs, dat is wat me interesseert. Mensen die “grijs ziek” zijn, hebben in se de keuze te komen werken of thuis te blijven. Een beetje hoofdpijn, een beetje rugpijn, een beginnende verkoudheid.

Een preventief beleid zal bekijken of we deze mensen kunnen motiveren om aan de slag te blijven (daar waar het verantwoord is, voor medewerker en collega). De veelal psychische oorzaken gaande van demotivatie, “minder goede relaties met de leidinggevende” tot overspannen bekijken en aanpakken.

Zo kan een IPA van de toekomst zich nuttiger maken. Geen absenteïsmebeleid, maar een aanwezigheidsbeleid. Achterhalen wat mensen weerhoudt van met plezier te komen werken, ook al snuiten ze af en toe hun neus. Dat plezier, dat is welzijn. En daar, daar moeten we aan werken.

Want voor je langdurig ziek kunt zijn, moet je eerst kortdurend ziek zijn. Vaak zie je dat mensen vooraleer langdurig ziek te worden, ze heel frequent kortdurend ziek zijn. De Bradfordfactor geeft ons een indicatie van de ijsberg. Daar moeten we ingrijpen en langzamerhand echt voorkomen, echt oorzaken aanpakken.

Bovendien hebben we veel meer kans op slagen bij directie en de collega’s van HR. Deze laatsten zijn blij me extra hulp, en de directie heeft het verdwijnen van de carensdag nog niet verteerd. Jouw hulp als IPA is er meer dan welkom.

 

(1) Deccoster, K., Voorkomen of genezen? De balans tussen een preventief en een reactief verzuimbeleid in woonzorgcentra. PVI, niet-gepubliceerd eindwerk, 2015, 75 blz.

Meer over Descartes’ cirkelredenering? Ego cogito, ergo sum (“Ik denk, dus ik ben”)

 

Advertenties

4 thoughts on “Preventieadviseurs zonder verzuimbeleid: schuldig verzuim?

    • We kunnen ontzettend veel van elkaar leren. En je hebt volmondig gelijk: de Belgische “Arbomedewerker” is veel te weinig betrokken bij een voorkomingsbeleid inzake verzuim. Dat aanwezigheidsbeleid, want dat is het, moet onderdeel van onze opleiding en kunde worden.

      Like

      • Veel leren inderdaad, Pascal ! ‘Beter goed gejat dan slecht verzonnen’ is een zegswijze.
        Hoe zie je dat aanwezigheidsbeleid? Is dat pure preventie, aanpak van VGW-risico’s?
        Dat beleid faalt regelmatig in Ned. volgens een studie van het NCVB uit 2010, vooral gebaseerd op buitenlandse cijfers. Jaarlijks sterven 3.700 (oud-)medewerkers en worden er 20.000 ziek door gezondheidsrisico’s en ongevallen op het werk 😦 En de werkgevers, overheid en vakbeweging zijn muisstil als het hierover gaat.

        Dit schokte me keihard, Danny, Mijn collega’s en ik dachten sinds ik in 1992 begon dat het om zo’n 800 asbestslachtoffers ging; niks meer aan te doen, oude blootstelling. En dan nu 100 dodelijke ongevallen en een paar honderd slachtoffers van beroepsziekten. Ook onze collega-bedrijfsartsen wisten niet beter.

        Tja, tot onze schande hebben preventisten hier ons het terugbrengen van zieken op de werkvloer nooit toegeëigend. Dat was immers van de bedrijfsartsen, en die waren eerst. Ik denk al vanaf 1915. De veiligheidskundigen volgden vlot, zo rond 1930, om ongevalsonderzoek te doen. De arbeidshygiënisten rond 1975, om blootstelling aan stoffen te onderzoeken. En de jongste tak van de 4 kerndisciplines uit de Arbowet is de arbeids- en organisatiedeskundige rond 1995, voor welzijn en werkdruk.
        De bedrijfsartsen besteden het terugbrengen van zieken op de werkvloer grotendeels uit aan veel goedkopere leken, de verzuimmanagers. Die bellen werkgevers en werknemers, doe aan wachtlijstbemiddeling enz . .

        Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s