Eigen risico’s eerst…

th

Het was op een vrijdag. Een audit van een bedrijfskantine HACCP. Ik liep mee met onze gelegenheidsmedewerkster. Ze is goed, steengoed, in wat ze doet. Ze doet vooral voedselveiligheid en voedingshygiëne. En ik niet. Ik ben een simpele niveau I arbeidsveiligheid.

Waar let je dan op in zo’n keuken? Zij let op afgeronde hoeken, de juiste tegels, de juiste datums op geopende verpakkingen. Ik let op de gladheid van de vloeren. Op de evacuatieweg die belemmerd is.

Ze gaan er ook een nieuwe cafetaria bouwen. Waar let zij op bij het zien van de bouwplannen? De tegels, de vloer, de koude en warme keuken, de afwaszone, … Waar let ik op? Slaat de friteuse af als het te warm wordt? Heeft de dampkap loodjes en bluspoeder? Zijn de snijmachines ok voor de vingers?

Grappig. Zij let er op dat er geen bloed in het eten komt, ik focus op de vingers zelf. Zij let er op dat de frieten niet te warm gebakken worden. Ik let er op dat het frietvet niet uit pure vreugde met de nieuwe keuken spontaan ontbrandt. Eigen risico’s eerst. Blindheid door opleiding en dagelijkse praktijk? Voor een stuk.

We kregen een peer als dessert. Met die peer in de hand wandelden we de productiezone in van het bedrijf (voor alle duidelijkheid: het was geen voedselverwerkend bedrijf). Zij lette er op dat ze niet al etende over de werkvloer wandelde. Ik focuste me op het binnen de op de grond geschilderde voetpaden wandelen om niet onder een heftruck te sukkelen, en om het goede voorbeeld te geven. Maar ik at wel van de peer… Wat dan weer geen goed voorbeeld was. Grappig.

Tijdens de audit zagen we ook een keukenmedewerker met een onbewuste gewoonte die niet door de beugel kan. We spraken hem er nog niet over aan. Ik sprak er daarnet bij een koffie over met … een papsy. De psycholoog deed me een strategie van de hand om met onbewuste tics om te gaan. Elk zijn risico’s en maatregelen. Elk zijn plan van aanpak. Elk zijn eigen risico’s eerst…

Oja, het personeel van de keuken wordt aangestuurd door een derde. Een vreemde eend in de bijt. Dat is ook weer een analyse op zich. En wetgeving. Daar kwam mijn legal kant opduiken.

Net zoals bij die rondgangen die ik onlangs deed met …. een preventieadviseur die ook HR-medewerker is voor het bedrijf. Het werden rondgangen met HR-focus: is er een arbeidsreglement beschikbaar? Wordt de onthaalprocedure gevolgd? Zijn er formulieren om EHBO-verzorgingen te melden en arbeidsongevallen aan te geven? Is er een werkpostfiche voor  uitzendkrachten… etc etc.

Leuk hé. Zovele profielen, zovele invalshoeken. Elk met zijn eigen risico’s eerst. Boeiende wereld.

En op de schouders van de generalist, die de interne dienst van dat bedrijf leidt, rust er de dubbele opdracht om mee de prioriteiten te bepalen in dit bos van bomen en om er tegelijk voor te zorgen dat alle invalshoeken evenwichtig aan bod komen. Dat is zijn specialiteit. Al even boeiend. En leerrijk.

Advertenties

3 thoughts on “Eigen risico’s eerst…

  1. Heel leuk artikel! Heb dit aspect van verschillende gezichtspunten ook eens toegelicht tijdens een presentatie over bedrijfsbezoeken. De belangrijkste gezondheidsrisico’s die een arbeidsgeneesheer ziet bij deze arbeidssituatie bijvoorbeeld? https://s-media-cache-ak0.pinimg.com/736x/9b/10/2f/9b102f83a972150509100263d07e2b4b.jpg Blootstelling aan ultraviolette straling, en langdurig staand werken uiteraard. Maar misschien dat een niveau I arbeidsveiligheid nog andere risico’s ziet…

    Like

  2. Goh, relativering is de eerste stap. En prioriteiten stellen de tweede. In het ene bedrijf is dat brand en elektriciteit omdat die echt niet in orde zijn, in het andere bedrijf is dat absenteïsme omdat dit wijst op onderliggende problemen… De diversiteit houdt het boeiend en relativisme houdt het draagbaar.

    Gisteren gaf ik nog een prangend advies inzake nooduitgangen die er niet waren… Het advies is gegeven en ik kom er niet op terug. Ondanks de economische druk… Maar het is niet de preventieadviseur die de beslissing neemt, ik geef het advies. Weliswaar met aandrang in dit geval. Want net van een andere orde dan een pijnlijke rug…

    En het feit dat we nooit alles rondkrijgen? Wel dat zorgt voor werkzekerheid tot ons 67ste. Ook goed meegenomen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s