Heilige huisjes: hoe anders denken over preventie begon

Je hebt zo van die zomerdagen dat je op LinkedIn wat ligt rond te surfen, zonder een nieuwe baan te willen zoeken of extra te willen netwerken. Gewoon wat rondsnuffelen en zien of je iets interessant kan tegen komen. Toen kwam ik (via Bert Brugghemans) terecht bij het stuk The Minute You Identify Risk – You Change That Risk van Corrie Pitzer en Todd Conklin.

Pre Accident podcast

Todd Conklin heeft een podcast genaamd pre-accident investigation. De conversatie met allerhande EHS experts worden onderbouwd met leuke anekdotes en heerlijk out-of-the-box denken. Een van de zaken die hij stelt is het volgende: zijn Life Saving Rules niet te betuttelend? Is het wel een goede zaak om mensen te vertellen wat ze niet mogen doen? Of moeten we meer mensen vertellen wat ze wel kunnen en mogen doen? Hij illustreert het met het volgende voorbeeld: in Australië is er een wetgeving die stelt dat het bij extreme droogte enkel de even huisnummers op dag 1,3 en 5 hun tuin water mogen geven. En de oneven huisnummers op dag 2, 4 en 6. Echter bleek achteraf dat het waterverbruik omhoog schoot. Dit was te verklaren omdat mensen, die anders hun tuin niet besproeien, het nu wel deden, “omdat het moest”. Leggen we onze uitvoerders niet teveel regeltjes op waardoor ze niet meer zelf rationeel gaan denken?

Deze specifieke podcast heeft me echt van m’n sokken geblazen. In deze podcast stelt men dat we veiligheid helemaal anders moeten gaan definiëren. Volgens Pitzer is veiligheid het klaar zijn om te reageren op dynamische risico’s. Waarbij klaar zijn betekent dat er pro actieve preventiestructuren zijn, een soort van learning culture. Waarbij reageren betekent dat mensen competent zijn om risico’s in te schatten en daarop te anticiperen. En dynamische risico’s zijn risico’s waar zowel voor- als nadelen aan zijn verbonden.

Vooral dat laatste moet je heel goed laten bezinken. Risico’s waar zowel voor- als nadelen aan verbonden zijn. Het zijn de risico’s die het management van een echt bedrijf dagelijks nemen. Men tekent een contract met een gigantische oliereus en plots doet men 11.000 euro per week verlies. Oeps. Reflecteer diezelfde 572.000 euro verlies per jaar naar een ongeval. Het verlies van een hand is 4.450 forfaitaire dagen en dus een loon van 16 euro per uur in dit voorbeeld. Maar toch neemt men dat riscio. Maar als je zegt dat men een hand per jaar gaat verliezen. Not so good.

We moeten mensen slimmer maken in het nemen van risico’s. Het is volgens Pitzer zoals bij de NAVY SEALS… er zit geen preventieadviseur bij het team met een handboek. Neen, risico’s zijn inherent aan het werk. Het managen van veiligheid heeft hier geen nut, het managen van risico’s is de sleutel tot veilig werken op de werkvloer.

Het is een mind blowing podcast die me aan het denken heeft gezet*. Pak ik preventie verkeerd aan? Moet ik afstappen van die cardinal rules? Moeten we meer inzetten op risicobeheersing, gezien de technische veiligheid al genoeg de te vermijden risico’s wegneemt? Creeert het systeem niet net de problemen? Is target zero een echte doelstelling? Of zijn we gewoon niet meer bezig met proactief werken, maar met cijfers?

*Dit is ongetwijfeld het begin van een reeks onder de naam “heilige huisjes”. Geef jullie gedachten en opmerkingen in de Preventiekronkels-LinkendIngroep of onderaan de artikels!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s