Gewaarborgd loon: was het nu één of twee maanden ?

archimedes

Roland Vanden Eede gaat in een, overigens knappe, blog in op het feit dat de tweede maand gewaarborgd loon er niet komt. Tja, toen ik het alweer een eeuwigheid geleden in het regeerakkoord las, wist ik niet juist wat te denken.

Ongelukkig. Iedere KMO-leider kan niet anders dan zich ongelukkig gevoeld hebben bij dit voorstel. Stel dat je schrijnwerker bent met 2 man in dienst… Dan kan dit soort grappen dodelijk zijn voor je zaak.

Ongelukkig, bis. Als werkgever – ook van een grote “boîte” – heb je niet altijd vat op het absenteïsme. Een relatief onschadelijke klierkoorts kan meerdere maanden aanslepen. Net als een minder onschuldige kanker. En wat te denken van botbreuken omdat je kaderleden trendy mountainbiken op zondag? Moet jij daarvoor opdraaien? Roland stelt dan ook terecht dat die tweede maand er enkel kan komen als er tegelijk iets aan de bijdragen voor de sociale zekerheid gedaan wordt.

Verheugd. Responsabiliseren van “de vervuiler”. Tot nog toe wentelen werkgevers al te vaak verdoken kosten van een fout beleid op de maatschappij af. Je hebt ze in alle geuren en kleuren. Van het niet ingrijpen in een machocultuur qua rijgedrag, waarbij je na een maand van de schade af bent. Tot het bewust mensen tot een burn out drijven. Een ontslag dat je amper een maand opzeg kost. De rest van de ellende en kosten zijn voor het individuele slachtoffer en de samenleving. Burn out is dan ipso facto de goedkoopste manier om iemand te ontslaan.

Hefboom. Dat dacht ik. Als preventieadviseur zoek ik altijd het voordeeltje. Het opportunisme. Ik zag er een hefboom in om meer middelen te verkrijgen om rugpijn te voorkomen. Om mee de planning van de sales te mogen helpen sturen naar een minimaal aantal te rijden kilometers. Geen kilometers, geen ongevallen. Om te bekijken hoe we absenteïsme bij diverse doelgroepen kunnen laten dalen. Van alleenstaande moeders tot quasi opgebrande kaderleden (of de combinatie van beiden). Een hefboom aan middelen om te voorkomen dat de kosten verbonden aan die tweede maand de pan uit zouden swingen. CEO’s en CFO’s die preventieadviseurs smeken hen te helpen. Een droombeeld. De wereld op zijn kop door een zinsnede in een regeerakkoord.

Het Nederlands model met responsabilisering tot 2 jaar is me een brug te ver. Toch voor elke vorm van afwezigheid. Bij arbeidsongevallen of werkgerelateerde zaken zoals rugpijn of woonwerkverkeer, kan ik nog begrijpen dat de discussie gevoerd moet worden. Maar niet bij zaken die volledig buiten de werkgever om gebeuren. Een weekendongeval. Een kanker.

Misschien moeten we daar wel een onderscheid maken. Zaken waar een werkgever invloed op kan hebben en zaken waar dat niet het geval is. Te beginnen met het herwerken van de definitie van arbeidsongeval. Voor mij hoeft dat niet steeds een plotse gebeurtenis te zijn. Opgebouwde rugpijn, tennisellebogen en diets meer kunnen gerust bij de definitie behoren. Zeker als ergonomie een werkterrein blijft voor de preventieadviseur. Teveel van deze zaken belanden momenteel in de ziekteverzekering en dus bij de gemeenschap.

Laten we hiermee effectief beginnen. Een goede definitie van wat wel en wat niet onder de verantwoordelijkheid van de werkgever kan vallen. En dan responsabiliseren. Zoiets kan vleugels geven aan de preventieadviseur en de HR-directeur. Dromen van hefbomen.

Advertenties

One thought on “Gewaarborgd loon: was het nu één of twee maanden ?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s