Als het systeem zich tegen je (bedrijf) keert

buizenlabyrinth-xxx

Wat ik me soms afvraag, is of het aankoopproces tekenend is voor een algemene bedrijfsattitude. Allicht is dat een thema waar mensen op zouden kunnen doctoreren. In de sociologie bijvoorbeeld, of de bedrijfspsychologie.

Ik heb een boek geschreven. Dat mag iedereen weten. Liefst zelfs, want het is uiteraard de bedoeling dat het gelezen wordt. Maar daar wil ik het niet over hebben. Althans, niet over het boek zelf. De verkoop van dat boek stelt me wel in de gelegenheid om kennis te maken met enkele interessante kantjes van het huidige bedrijfsleven, meer bepaald wat de aankoopgewoontes betreft.

Als potentiële leverancier moet je introductiefiches invullen, online bevragingen invullen, pro-forma facturen doorsturen, blanco briefpapier doorsturen, je kan het zo gek niet bedenken of het gebeurt allemaal. En dan maar wachten tot het hoofdkantoor in Parijs, Detroit of Tokyo de gegevens goedkeurt en beslist je de eer te gunnen als ‘gekende’ leverancier in het systeem opgenomen te worden. Iets waar je niet meteen wakker van ligt als het om grotere projecten of bedragen gaat. “Het hoort er nu eenmaal bij”, weet je wel. Maar een factuurtje voor een boek, dat gaat natuurlijk om een relatief klein bedrag. En dan valt de moeite die nodig is om voor bepaalde bedrijven als leverancier op te kunnen treden des te harder op.

Aankoopprocedures, machtigingen voor bestellingen en goedkeuring van facturen zijn ooit opgezet om het aankoopproces te stroomlijnen, door het te uniformiseren. Om zeker te zijn dat het steeds aan dezelfde minimumvoorwaarden voor goed beheer voldoet. Alleen blijken de procedures door de jaren heen danig te verzwaren, niet in het minst door de betrokken software. Ware meesters in het creëren van wegomleidingen op het eenvoudige traject van bestelling-levering-betaling. Hoedje af.

Waar is de flexibiliteit? Waar is de snelheid? De wendbaarheid? De drempel om naar iets nieuws te gaan wordt op sommige plaatsen behoorlijk hoog. Als preventieadviseurs zich de aankoop van een boek ontzeggen omdat ze (zucht) opzien tegen de administratie die het met zich meebrengt om de leverancier ervan te creëren, klopt er toch iets niet? Wat gebeurt er dan, vraag ik me af als diezelfde preventieadviseur een nieuw product op de markt ziet komen, of niet meer zo tevreden is over een huidige leverancier?  Voor je het weet heeft een proces dat op zich niets met veiligheid te maken heeft, toch een remmende werking op de evolutie van het veiligheidsniveau in een bedrijf.

Fascinerend toch als een systeem dat je als bedrijf zelf hebt opgezet om je te ondersteunen, na verloop van tijd een monster wordt dat je dreigt mee te sleuren naar precies die plek waar je weg wilde blijven.

En ja, dan ben ik toch benieuwd of zo’n aankoopprocedure typerend is voor het algemene denken van een bedrijf, of dat het ook een op zichzelf staand gegeven kan zijn…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s