De vervuiler betaalt?

vuilnisbakken

Ergens in het regeerakkoord onder het luikje re-integratie: De periode van gewaarborgd loon bij arbeidsongeschiktheid wordt op 2 maand gebracht. Zo worden werkgevers geresponsabiliseerd en krijgen ze de mogelijkheid om via preventieve maatregelen en aangepast werk, te vermijden dat de werknemers definitief de arbeidsmarkt verlaten en arbeidsongeschikt blijven’

Vrij vertaald volgens Katrien Bruyninx:’ Als werkgevers hun best doen en op een goede manier preventie voeren, hebben ze geen last van deze verhoging? Wie zijn best niet doet, draagt de kosten. De vervuiler betaalt. Kous af.

Of toch niet helemaal…

Als het over verzuim en re-integratie gaat kijken Belgische beleidsmakers vaak verlekkerd naar onze noorderburen. Twee jaar gewaarborgd loon en bij gezondheidsproblemen zijn jobbehoud en re-integratie quasi volledig de verantwoordelijkheid van de werkgever. De wet Verbetering Poortwachter, met als uitgangspunt snel en efficiënt ingrijpen, heeft instroom in de ziekteverzekering aardig doen dalen (voor de cijferfreaks, met 42% in de periode 2002-2004). De verlenging van de loondoorbetaling door de werkgever is verantwoordelijk voor 25-35% minder uitkeringen. De ziekteverzekering in België rijst de pan uit, de regering moet bezuinigen dus laat werkgevers het gelag maar betalen: we trekken periode gewaarborgd loon met een maand op, probleem (gedeeltelijk) opgelost. Conclusie? Invoeren die handel? Zowel op vlak van loondoorbetaling als inspanningsverplichting?

Maar zijn we dan wel helemaal fair? In geen enkel land van Europa zijn de fiscale en sociale lasten op lonen zo hoog als in België. Daarbij komt nog dat de loonkosten in België het afgelopen decennium sneller stegen dan in de meeste Europese landen. Zoals een HR-medewerker van een groot internationaal bedrijf me enige tijd geleden zei toen we een re-integratiedossier bespraken: ’We dragen al zoveel bij aan de sociale zekerheid dat we toch mogen verwachten dat mensen goed opgevangen worden bij ziekte en begeleid worden bij hertewerkstelling. Als we als werkgever nu ook nog de inspanningen moeten leveren om ze terug aan het werk te krijgen, passeert de staat tweemaal langs de kassa.’

De ‘vervuiler’ betaalt dus twee keer in dit geval. En dan gaan we er nog zo maar van uit dat alle aandoeningen door preventieve maatregelen op het werk te voorkomen zijn.

Als we de verantwoordelijkheid dan bij de werkgever leggen, moeten we dan ook niet zijn mogelijkheden uitbreiden om in te grijpen in het traject vergroten? Bij onze noorderburen is er een inspanningsverplichting voor werkgevers en werknemers bij verzuim. De werkgever heeft dus ook de ruimte om zich (al dan niet via de arbeidsgeneesheer) te ‘moeien’ met het herstelproces van de werknemer. Als werkgevers (onderbouwd) kunnen aantonen dat werknemers verkeerde keuzes maken in hun re-integratietraject, kan dit gevolgen hebben voor de uitkering van deze werknemers. En ook op vlak van primaire preventie en gezondheidspromotie is de inbreng van werkgevers een eind groter.

Het gewaarborgd loon optrekken zonder meer is een slag in het water die heel wat bedrijven zuur zal opbreken. De vervuiler betaalt? Prima! Maar alleen als ze ook meer armslag krijgen om te voorkomen dat ‘afval’ wordt geproduceerd, meer mogelijkheden krijgen om de ‘rommel’ op te ruimen en de ‘lasten’ op ‘vervuiling’ sterk naar beneden gaan.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s