Ben ik een spelbederver?

tunnel-xxx

Ik weet het, in deze hoogdagen van de psychosociale risico’s past het allicht niet om kritiek te geven. En toch, en toch. Toch wringt het. Het wringt als ik langs alle kanten hoor dat het “nieuw” is dat er nu ook voor psychosociale aspecten een risicobeoordeling moet gemaakt worden. Het steekt als ik lees dat er nu “eindelijk” een wettelijk kader is om iets aan stress en burnout te doen. En het ergert me ronduit als ik externe diensten hoor verkondigen dat je als bedrijf een beleid psychosociale aspecten nodig hebt, en “dat dat begint met de aanstelling van een vertrouwenspersoon”.

Ben ik nu een spelbederver als ik zeg dat een vertrouwenspersoon voor deze materie ongeveer even nuttig is als een EHBO-kistje voor het domein arbeidsveiligheid. Altijd goed om bij de hand te hebben. Soms zelfs levensreddend. Maar eigenlijk hoop je vooral het nooit nodig te hebben. Omdat het eigenlijk niet om echte preventie gaat, maar wel over schadebeperking.

Ben ik een spelbederver als ik verkondig dat in het oude KB psychosociale aspecten het verhaal van risicoanaylse ook al zat? Lees het er maar op na. Ik heb het zelfs even nageteld. In het oude KB gaan 577/5294 (11%) van de woorden over de risicoanalyse psychosociale belasting. In het nieuwe KB gaan exact 1263/9440 (13%) woorden over dat thema. Hoezo, “eindelijk” volwaardige aandacht voor preventie? De rest van de KB’s, zo’n 90% betreft in beide gevallen het aspect schadebeperking…

Of wat te denken van een eindwerkvoorstel dat afgewezen wordt. Omdat het niet een beschrijving van een begeleiding bij een concrete case van grensoverschrijdend gedrag betreft, maar “slechts een terreinonderzoek van de mogelijkheden tot preventieve ingrepen in de werkorganisatie”. Pardon? Ben ik nu een spelbederver als ik dit wil aanklagen?

Die “ontdekking” van het concept risicoanalyse. De nadruk die nog op de schadebeperking ligt. Doet dat geen belletje rinkelen? Het katapulteert me recht terug de jaren negentig in. Toen we als diensthoofd veiligheid moesten wennen aan ons nieuwe statuut van preventieadviseur en we aarzelend onze eerste stapjes in de wereld van de risicoanalyse zetten.

Eigenlijk komt het er op neer dat de psychosociale preventieadviseurs van vandaag ongeveer even klaar zijn voor de aanpassingen aan hun functie als de diensthoofden veiligheid dat waren in 1996 bij het verschijnen van de welzijnswet. Maar dat is ook gelukt. We zijn nu dik 20 jaar later, en er begint licht aan het einde van de tunnel te schijnen. Er is dus hoop voor het psychosociale. En dan ben ik stiekem toch blij dat dankzij een goed uitgekiende campagne het thema nu ontdekt wordt als “nieuw”.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s