Preventie-adviseur op vakantie… of toch niet helemaal?

trap zonder leuning

Tijdens mijn werktijd ben ik gepassioneerd met mijn job bezig. Maar ook daarbuiten kan ik het vaak niet laten. Ja, mijn vrienden lachen als ik, bij aankomst in een gezamenlijk gehuurd vakantiehuis, onmiddellijk op zoek ga naar de nooduitgangen. Ja, mijn kinderen zeuren omdat zij een fluovest en helm moeten dragen (en “al die andere kinderen moeten dat niet”). Gordels vast? Ja! En nee, de I-pad mag niet los mee in de wagen, dat wordt een projectiel als we botsen… Ik doe nochtans mijn best om het los te laten tijdens mijn vakantie. De risico’s, het brainstormen over waarschijnlijkheid en ernst, gedrag, cultuur, bewustzijn…

Maar soms wordt een mens ook uitgedaagd…

Rustige strandvakantie in Zeeland, voetjes in het zand. De kinderen kunnen zwemmen en het water is ondiep… ik laat het los…zonnecrème paraat… yep, bijna ontspannen… parasol staat mooi opgesteld… helemaal zen… misschien toch de kids nog maar die UV-werende kledij aan… relax… ik laat het los…tijd voor de krant.

Horroroesters teisteren Zeeland’ kopt de krant. Blijkbaar zijn deze oesters verantwoordelijk voor heel wat schade bij zwemmers: van snijwondjes tot slagaderlijke bloedingen en zelfs het verlies van een teen. En daar gaat mijn brein weer. Risico’s? Schade? Kans en ernst? Tijd voor maatregelen!

Volgens het artikel probeert men de oesters te verwijderen, maar daar zijn ze nog even zoet mee. Risico vervangen door een beter alternatief? Niet echt aan de orde. Bronbestrijding? Collectieve maatregelen? Uit de zee blijven? Ik voorzie protestacties in mijn gezin. Dus ga ik op zoek naar persoonlijke beschermingsmiddelen en dragen de kids de rest van de vakantie waterschoenen (en “al die andere kinderen moeten dat niet”). Maar dezelfde dag nog zien we andere kinderen wenend uit het water komen met, jawel, snijwonden en wordt er een waarschuwing uitgehangen.

Mijn excuses aan mijn kinderen, voor de overlast die mama hun bezorgt. Nee, we gaan niet stuntvliegeren op een overvol strand en ja, ik weet dat het vervelend is om 100m om te lopen bij het oversteken van de dijk omdat de volgende trap wel een leuning heeft. Ja, mama zeurt soms, maar ‘t is uit liefde (en een beetje beroepsmisvorming?).

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s