La douce France

IMG_3541

Als je Luxemburg binnenrijdt, waan je je al een stukje in Frankrijk. De snelheidsbeperking duidt de oude, vertrouwde 130 aan. Tot aan de Franse grens… Daar stopt de procedurele duidelijkheid plots. Ze zijn bij de zuiderburen het noorden kwijt geraakt. Nog voor Metz had ik beperkingen van 80, 90, 110 en 130 gezien. Kriskras en zonder ogenschijnlijk intuïtief aanvoelen. Zo wordt het natuurlijk wel moeilijk om me onbewust veilig te gedragen.

Eens voorbij Nancy blijft het vertrouwde beeld. De péages zijn nog onveranderd. Een struggle for life. Alle markeringen houden op en je rijdt een trechter binnen. Een trechter die eindigt in tientallen slagbomen met onduidelijke aanduidingen. Waar kan je met VISA terecht? Waar met bancontact? En waar enkel met cash? Internationaal zijn de picto’s niet bepaald. Chaos en Frans ongeduld. Bij het betalen vraag ik een reçu. Dat kost ongeveer 5 à 10 seconden. En getoeter. Hopen getoeter. Bij iedere péage. Bewust onveilig gedrag als levenshouding.

Na de slagboom begint de strijd terug. Je rijdt de trechter uit. Met velen tegelijk, zonder markering en enkel op lef. Je kan het zelfs niet bewust veilig doen. Je rijdt immers te traag of te snel naar de zin van de andere. Ook zonder snelheidsbeperking. Die… start pas een paar honderd meter verder als er wat orde in de chaos is.

Ik typ dit op een terras in het Zuiden. Eigenlijk omdat ik gisteren – samen met mijn vrouw (die van de blogs) – fietsen huurde. Na lutttele minuten kreeg ik een middenvinger omdat de wagen achter me niet vlot voorbij kon op de tweevaksweg. Er waren immers tegenliggers. Dat was in zone 70. Een beetje verder, in zone 50 of 30, wou een vrouw van middelbare leeftijd de weg kruisen. Aan een STOP-bord. Maar ongeduldig, en dus maakte mijn vrouw oogcontact met haar. Waarna mijn vrouw aangereden werd en non-verbaal uitgescholden. Het “slot” van de française om over te steken was voorbij en dus moest ze in haar gekoelde wagen wachten op het kruispunt… Die fietsers zijn een ware ellende… Ook in zone 30. Is het nu onbewust onveilig of bewust onveilig? Soms weet je het niet meer. De bordjes zijn er al, het gedrag in geen mijlen.

Vanochtend nog naar het warenhuis geweest. Zone 20 om de chaos te vervolledigen. En ergens onderweg zag ik – ter hoogte van een militair domein – zone 60. Knap. Met de zone 10 uit de foto, is de set compleet.

Die Fransen zijn kampioen geworden in collectieve maatregelen (verkeersborden) en signaleringen (Chinese picto’s aan de péage). Het gevaar blijft evenwel hetzelfde: hun temperament.

Net zoals die Parijse nummerplaat aan het kerkje, tegenover de bakker. In de bocht van de dorpskern. Dubbel geparkeerd. De weg versperd. Madame wou “une flute” kopen. Pas na het vierde bijna-ongeval door achteropkomend verkeer ondernam Monsieur actie…. Hij zette zijn knipperlichten op… als God in Frankrijk. Zich van geen kwaad bewust.

Benieuwd of hij de onverlaat was die het achterlicht van onze correct geparkeerde wagen naar de vaantjes hielp… Traag zal hij wel gereden hebben… met een middenvinger naar alles wat correct verkeersgedrag is…

 

Advertenties

2 thoughts on “La douce France

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s