Signaleren, signaleren, wie zijn best doet zal het leren!

Toen Myriam met heimwee terug schreef naar het ARAB, moest ik als “modern geschoolde” preventiadviseur haar gelijk geven. Het kon niet anders; het was zo simpel allemaal, zo simpel als “ik vraag het aan” zongen de Fikskes ooit.

Maar is het ook zo simpel? Mijn stokpaardje blijft artikel 69 van het ARAB. Voor de nieuwe PA’s onder ons; opgelet hier komt een prachtig voorbeeld geschiedenis. Artikel 69 van het ARAB bepaalde de zindelijkheid in de good old days. “Er moeten berichten aangebracht waarbij verboden wordt op de grond te spuwen”. Heel makkelijk: elk werklokaal moet dat dus hebben. Spijtig genoeg is dat opgeheven bij KB tot vaststelling van de algemene basiseisen waaraan arbeidsplaatsen, art. 69… opgeheven, verticaal geklasseerd. Maar aan de andere kant, was het wel nodig?

Toen dit aan bod kwam in de les droomde ik weg naar bordjes zoals; het is verboden om in uw neus te peuteren, geen deodorant aan te doen, stinkkaas in uw boterhammendoos mee te nemen… En zo had ik al snel een verzameling om u tegen te zeggen. En waarvoor? Ze worden niet gelezen en zeg nu zelf, moet elementaire beleefdheid in het reglement der arbeidsbescherming staan?

Laatst was ik in een oud gebouw van onze overheid te gast en moest ik even naar de toilet. Daar aangekomen kwam ik een mooi staaltje signalisatie tegen; een asbestsignalisatie sticker. Deze was geplakt op een tussenschot van de pissijn (of urinoir). Een man naast begon zijn beklag; “ is dat nu normaal? Er is hier nog altijd asbest aanwezig! Zie maar, hier in de tussenschotjes.” Ik vroeg hem wat we er dan mee moesten doen, waarop hij antwoordde; “verwijderen, onmiddellijk.” Ik bedacht me toen dat het zinloos zou zijn om hier verder op in te gaan en stopte de conversatie met een vriendelijke glimlach.

Op weg naar huis bedacht ik me vooral; is dit soort signalisatie wel zinvol? Moeten we altijd en overal stickers hangen om de beheerste gevaren aan te geven? Maken we mensen niet onnodig bang? Signalisatie is niet heiligmakend, het is de laatste stap in de preventiehiërachie. Ook vaak de makkelijkste stap, omdat men echter vergeet dat het niet stopt bij dat ene bordje. Men moet goed opleiden, mensen grondig informeren, zeker wanneer men te maken heeft met een eeuwenoud trauma zoals asbest.

Het lijkt erop dat we vaak vergeten dat slecht geïnformeerde personeelsleden een groter risico inhouden. Probeer als preventieadviseur al de pictogrammen die nutteloos zijn te verwijderen en zorg dat de mensen van bv. de technische dienst goed geïnformeerd zijn over de risico’s. Wet is wet, maar als je je best doet is gezond verstand toch nuttiger.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s