Boerin zoekt vrouw…

Kennedy

Een paar jaar geleden schreef ik voor een intranet onderstaande blog. In die omgeving groeiden op dat moment een aantal initiatieven, op organische wijze. Mensen die hun schouders uit overtuiging onder bepaalde projecten zetten. Mobiliteit en andere projecten.

Als preventieadviseur onderschatten we vaak de aanwezige drive onder de medewerkers. Terwijl ik er niet genoeg op kan hameren: zoek die energie en zet ze in. Zoek die vrijwilliger bij het Rode Kruis om je RA-EHBO te helpen maken. Zoek die brandweervrijwilliger of responsible young driver… Ze bestaan en willen helpen. Geef hen zuurstof.

Of zoek die amateurschrijver en zet hem in om een interne blog te onderhouden. In de naam van welzijn op het werk. Voor het goede doel. Omdat hij of zij het met volle drive zal doen en heel veel volgers zal hebben. En dat dient je finale doel.

Uit die drive schreef ik dit dus vijf jaar geleden….

“2009”

Ook gehoord? Op radio 1 onlangs. Het ging over “Boer zoekt vrouw”. Niet dat dit programma me interesseert. Verre van. Ik heb niet eens kabel.

Het is ook niet het soort zender waarvan je verwacht aan emancipatie te doen. Het zal ook wel niet hun bedoeling geweest zijn toen ze een lesbische boerin in het programma staken. Eerder sensatie, dat wel. Maar emancipatie? Nee, zo nobel zijn ze daar niet.

Het zijn de anderen die er een emancipatorisch programma van gemaakt hebben. Niet de andere lesbiennes. Die hebben en masse gereageerd. 65 brieven maar liefst. Vijfenzestig vrouwen die graag boerin zouden worden aan de zijde van hun eigenste boerin. Knap. Trouwfoto’s van twee meiden in het wit. En in het stro.

De boerin zelf heeft er netjes 10 brieven uit gekozen. Met die tien wou ze wel een eerste afspraakje maken. Evenveel als haar mannelijke collega’s in het programma. Geen discriminatie.

Alleen… Op D-day, de dag zelf. Ze kwamen niet opdagen. Haar afspraakjes waren niet van de partij. Daar sta je dan als eenzame boerin. Ik zou haar getroost hebben, zeker weten.

De dates hadden afgebeld. Onder druk van hun omgeving. Vaak de werkgever. Die dreigden vaak ronduit met ontslag… Daar ging mijn ochtendkoffie. Het verkeerde keelgat in. Bovenop mijn heilige verontwaardiging bijna gestikt ook.

Komaan zeg. Ik die dacht dat de strijd bijna gestreden was. Nog wat achterhoedegevechten rond een plattelandskerktoren. Maar toch geen serieus gevecht meer. Wat te denken van die werkgevers? Aanklagen die hap. Aan de schandpaal ermee. Boycotten en vervolgen. Pek en veren. In hun kont.

Om de gevleugelde woorden van een ander te parafraseren: “Ich bin ein Lesbe.”

(Heb je zelf last van discriminatie, contacteer dan de vertrouwenspersoon: xxx. Zij zal je in alle discretie bijstaan.)

Nu ik het opnieuw lees, herken ik nog steeds mijn drive van toen. Diezelfde drive is ongetwijfeld in jouw bedrijfsomgeving ook aanwezig. Misschien zelfs bij jou persoonlijk. Gebruik hem.


Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s