Over dat van zaaien en oogsten…


De discussies laaiden weer hoog op vorige week… Mogen werkgevers eisen dat zieke werknemers, op een door werkgevers bepaald tijdsmoment,  het huis niet verlaten? Vanuit de bezorgde context: rust is belangrijk bij ziekte. Of vanuit de repressieve context: we willen dat iedereen controleerbaar is binnen een bepaald tijdsbestek.

Ik heb er op zich geen probleem mee… Een contract, ook een arbeidscontract, gaat gepaard met rechten en plichten.

Ziek is ziek en rust is nodig, lijkt hierbij de drijfveer. Maar is dat ook altijd zo?

Stel, na een ernstig ongeval wordt mijn onderbeen geamputeerd. De stomp heeft tijd nodig om zich te vormen, een prothese aanmeten kost tijd en dan hebben we het nog niet over de gangrevalidatie gehad. Na de intramurale revalidatie zal er dan ook nog een hele periode van ambulante zorgen volgen. Rusten, prima, maar of mijn (fysieke en mentale!) herstel er nu per definitie beter van wordt dat ik alle dagen geïsoleerd in huisarrest zit?

Stel, ik word geconfronteerd met een burnout, vaak een herstelproces van enkele maanden. Een aantal keer per week heb ik een overleg met mijn psycholoog. En de andere dagen? Rusten, prima, maar of mijn herstel er per definitie beter van wordt?

Enfin, laat ik eerlijk zijn, ik ben helemaal mee met rusten en denk ook dat dat een belangrijk onderdeel van herstel is bij heel wat aandoeningen. Anderzijds denk ik dat sociale contacten, onder de mensen komen, ritme in je dag houden door ’s morgens op te staan, kinderen naar school te brengen, boodschappen te doen… in heel veel situaties ook herstelbevorderende zaken zijn. Er is volgens mij voldoende consensus over het feit dat een stapsgewijze opbouw van activiteiten herstelbevorderend is.

En dan komen we weer bij mijn aloude stokpaardje: gedeelde verantwoordelijkheid bij ziekte. Repressief als nodig, vriendelijk onderzoekend bij twijfel, en in alle andere gevallen zou verzuimbeleid ondersteunend moeten zijn. In de meeste ondernemingen is zwart en grijs verzuim slechts een klein onderdeel van het totale verzuimpercentage. En in de ondernemingen waar dit toch de pan uit rijst kan je wel meer gaan controleren of de hand in eigen boezem steken: verzuim is een parameter voor welzijn in je onderneming.

Om terug te komen op het huisarrest: heb ik er een probleem mee? Nee. Denk ik dat het een oplossing biedt om verzuimkosten te beperken? Ook niet. Wantrouwen zaaien zal nooit betrokkenheid oogsten en laat daar nu net de sleutel liggen.

Advertenties

3 thoughts on “Over dat van zaaien en oogsten…

  1. Heb je vandaag GVA gelezen? p.4 Controverse “Ziek werken niet heroïsch”. Hierin wordt aangegeven dat de helft van de zieke werknemer werkt. Presenteïsme noemt men dat in tegenstelling van absenteïsme. Maar daar hebben ze nog niet van gehoort bij Unizo.

    Like

  2. Stel dat je, omdat je zo hard werkt natuurlijk, niet aan een partner raakt. Mag je dan je huis niet uit om naar de apotheek te gaan? Of om naar de specialist te gaan? Het lijkt erop dat we hoe langer hoe meer in “wantrouwen” moeten leven met onze werkgever en vice versa. Soms is vertrouwen in mensen een magische wonderpil.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s