We zijn allemaal marathonlopers !

maratona di Roma

Enkele jaren geleden liep ik in wat aanvoelde als een tropische hitte de 20 km van Brussel. Met een tijd net boven de twee uur was ik eigenlijk niet echt tevreden, maar meer (of minder, in dit geval) zat er voor mij niet in die dag. Ik voelde me trots dat ik het alweer had uitgelopen, weliswaar gepaard gaande met een licht gevoel van schaamte over de hoge tijd. Op de terugweg naar de plek waar ik me zou gaan omkleden, zag ik nog enkele mensen op een sukkeldrafje, meer strompelend dan lopend, aan de laatste kilometers beginnen. Die zouden eerder een tijd tegen de drie uur scoren. Kleine troost. Vreemd, hoe het feit dat anderen het minder goed doen dan jij, je toch op de een of andere manier wat beter doet voelen. Soit, volgend jaar beter, dacht ik, en daarna wilde ik er vooral niet meer teveel aan denken.

Enkele dagen later gaf ik les aan een groepje toekomstige kwaliteitscoördinatoren. Een daarvan ging naar zijn plaats met duidelijk moeizame tred, een beetje slepend. Ook het gaan zitten en rechtstaan verliep niet helemaal zonder moeite. Ik had wel zo’n idee wat er aan de hand was. En ja hoor, zo bleek. Eergisteren de 20 km van Brussel gelopen. Warm, hé? Ja, heet. Lang over gedaan? Ja, zowat 3u. Maar het was wel een exploot. Oh ja? De persoon in kwestie bleek een longtransplantatie te hebben ondergaan en de 20 km van Brussel uitlopen was een doelstelling geweest op middellange termijn. Oeps. Daar stond ik dan met mijn gevoel over mijn eigen tijd. En vooral met mijn licht neerbuigend gevoel naar de laatst aankomenden. Deze man had een uur langer gelopen, en had toch, volkomen terecht, het gevoel een topprestatie geleverd te hebben.

Flash forward naar 2012. Ik loop mijn eerste marathon uit. Op 5u. Veel mensen voor me, maar ook nog een pak achter me. Het kan me allemaal niet schelen, ik heb het toch maar gedaan. Ja hoor, ook ik had die dag het gevoel een topprestatie geleverd te hebben. En plots daagde het me. Hoe klein de stappen ook zijn, hoe ver sommige anderen ons ook voor zijn, hoe traag het ook allemaal gaat. Eens we stappen zetten, mogen we ons terecht trots voelen over wat we aan het bereiken zijn.

De organisatie die dankzij een campagne rond veiligheidscultuur haar werknemers dichter brengt bij het zelf verantwoordelijkheid nemen om samen veilig te werken. Maar ook het buurbedrijf met zijn OHSAS-18001 managementsysteem dat er plots in slaagt om een schwung en een leven in het systeem te krijgen die er voorheen niet inzaten. En zeker de preventieadviseur die nog worstelt met zijn eerste stappen in preventie, en die bereikt dat zijn werkgever eindelijk dan toch die arbeidsongevallen op een deftige manier wil aangeven, of eindelijk die machines enigszins wil laten afschermen.

Het is de vooruitgang die moet bepalen hoe je je voelt, niet de absolute positie. Elke stap vooruit verdient aanmoediging en respect en is het gevolg van een inspanning van iemand die daar moeite voor gedaan heeft. Laat niemand je een schuldgevoel aanpraten omdat het niet snel genoeg gaat, of omdat je niet met je tijd mee bent en al veel verder had moeten staan. Topprestaties, dat zijn het.

We zijn allemaal marathonlopers. Zeg dat ik het gezegd heb. Hoedje af!

Advertenties

5 thoughts on “We zijn allemaal marathonlopers !

  1. Pingback: Happy birthday, dear Preventiekronkels | Preventiekronkels

  2. Bedankt, Roger. Jammer dat prestaties zo vaak “absoluut” worden bekeken, en niet relatief. Nochtans zijn die eerste, kleine stapjes soms zelfs de moeilijkste. En dus in elk geval zeer waardevol. Zeg het voort!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s