Anciënniteit: vloek voor welzijn? (deel II)

Terug naar het HR-beleid van onze schooldirecteur. Hoe zit het daar nu, qua loopbaan. Of eerder qua pikorde in anciënniteit?

Als pasafgestudeerde wordt je links en rechts gebruikt om gaatjes op te vullen. Zwangerschapsverloven, en burn outs. Dat soort vervangingen. Als je op je tandvlees zit en goed murw geslagen bent, krijg je een vaste school. Bij wijze van zelfmoordpreventie.

Op je vaste school, wordt je nog vaster benoemd. Meestal na een paar jaar. Als je net dacht van het toch maar eens in de privé te proberen, ondanks de lagere lonen die daar momenteel gehanteerd worden. Vaste benoeming. Net secondelijm. Je bent er en je blijft er.

Even fastforward. Tien jaar later ben je het lesgeven beu. Akkoord, je werkte enkel de eerste vijf jaar fulltime, daarna drievijfde, maar je bent er klaar mee. Je kan niet meer. Je bent op. Dan krijg je een stap vooruit: je wordt taakleerkracht. Geen vaste klas meer, wel meer vrijheid en uitdaging. Oef.

En na vijftien jaar leg je je verplichte examen af om directeur te kunnen worden. Vanaf nu wordt het link. Je hebt je geout. Altijd gevaarlijk. Vanaf nu kan het twee kanten uit: ofwel wordt je na 20-25 jaar anciënniteit effectief directeur, ofwel ga je in ziekteverlof tot je pensionering (al dan niet langs het label “burn out”).

En waarom? Omdat het altijd zo geweest is. Omdat anderen het ook hebben moeten doormaken. Omdat dat de weg is die er is. Waarom? Daarom!

En wat als we… Als we nu eens een pasafgestudeerde direct begeleidden? Een jaartje lesgeven met een meter/peter. Een jaartje alleen voor de klas. Een half jaar taakleerkracht. Een half jaar pedagogische verbeterplannen. Twee jaar lesgeven. Een jaar assistent-directeur. Vijf jaar lesgeven. Twee jaar taakleerkracht.

Telkens de batterij wat leeg dreigt te lopen, een andere uitdaging of wending. Je leven lang een potpourri van afwisseling. Lekker ruikend en al, zo’n potpourri.

Is dit utopisch? Of gewoon de verplichte uitdaging van iedereen die het welzijn van medewerkers genegen is? Gewoon echt preventief werken aan gezond werken tot je vijfenzestigste…

Zo moeilijk kan het toch niet zijn? Om dit in te zien, moet je toch niet eerst voor onderwijzer studeren? Laat staan cum laude. Gewoon doen, meneer de directeur.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s