Terrasje doen? Hang de hansworst niet uit.

Bron: NRC Next

Bron: NRC Next

De eerste jaren van mijn “carrière” werkte ik in de horeca. Welzijn heeft daar nog andere dimenies. Er is de sprookjeswereld van de front office. De mensen die in contact komen met de klanten. De wereld ook die de klanten percipiëren. Een perfecte wereld. Glitter en Glamour. Saignant gebakken steak en kraaknette slaapkamers. De lakens het hoekje omgeslagen.

Het is ook daar dat ik zelf bijna het hoekje om ging. Twee gewapende overvallen, een ontevreden werknemer die mij wou bijtimmeren en een willekeurige schietpartij (waarbij ik “gemist” werd vanop een paar meter afstand). Intelligent waren de daders niet. Gevaarlijk wel.

En dat is de keerzijde van het sprookje. Werknemers in de horeca staan bloot aan een heel grote psychische druk. Slechte uren, slechte loonsvoorwaarden, groot verloop, verveling en werkpieken gaan er hand in hand. Veel migranten, veel laaggeschoolden, veel rokers, altijd met alcohol in de buurt.

Als klant van die alcohol leef je in een sprookje, als werknemer heb je vooral dorst. En pijnlijke voeten. En schrik dat je kassa niet zal blijken te kloppen bij de afrekening van je shift.  En dus neem je alvast een sigaret. Buiten. Want binnen mag niet meer. Maar dan denken je collega’s dat je niet werkt. En dus komt je fair deel van de fooi onder druk te staan. Wat sowieso het geval is als je kassa niet klopt, want dan pikt de leidinggevende die in om ze te doen kloppen.

En als ze wel klopt, krijg je klop van één of andere loser die je wil beroven. Bref, het is niet allemaal rozengeur en maneschijn in de horeca.

En anderzijds had ik er de tijd van mijn leven. Hard labeur, in teamverband. The sky the limit in het hoogseizoen. Verveling in het laagseizoen. En honderden verhalen over klanten die echt wel discretie vergen, zelfs anoniem in een blog.

Hilariteit ook. Na de eerste overval die me overkwam, besliste de directie om voor iedereen een “overvaltraining” te organiseren. Met echte acteurs. En echte valse pistolen. Zo realistisch dat een bejaarde dame in de zaal met kluizen (het was een vijfsterren hotel in de Antwerpse diamantbuurt) al haar waardevolle bezittingen in haar onderbroek begon te proppen. We hebben er nog jaren mee gelachen.

Net zoals met die overvaller die mijn handen op de rug bond, mijn enkels vastbond, mijn mond dichtplakte met tape…. Om vervolgens de revolver in mijn nek te plaatsen en doodleuk te vragen: “Where is the money?”  Ik was ingepakt als een worst, maar hij was duidelijk een hansworst.

Toen hij weg was, kon ik me loswrikken. Net op tijd om Jim Kerr (die van de Simple Minds) een correcte service te geven. Pas  ’s anderendaags vernam Jim het van een collega. Het heeft me een privé-concertje en gehandtekende voetbal opgeleverd.

En voor mij is dat de clou: goede klanten en goede collega’s. De ene zong een liedje, de anderen lachten met de hansworst. Maar beiden zorgden er voor dat ik er geen trauma aan overhield.

Psychische preventie begint bij je omgeving. Die zorgt voor je draagkracht. En daarom ook mijn pleidooi: zelfs als je de komende tijd eens niet perfect bediend wordt op een terrasje, gedraag je niet als een verwend prinsesje dat een vlekje op haar roze wereldje heeft. Respect. En een fooi, graag.

De FOD WASO berichtte onlangs dat ‘slechts’ 1 Horecabedrijf op 3 een psychosociaal beleid zou hebben. Laten we dat anders bekijken: 1 Horecabedrijf op 3 hééft een psychosociaal beleid!  Hoeveel zouden dat er zijn in de overige sectoren?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s