Sinterklaas: de mythe doorprikt

Sinterklaas
In de middeleeuwen schreven we als gemeenschap een collectieve aanbesteding voor de bulkaankoop van speelgoed uit. Sinterklaas was toen veruit de aantrekkelijkste leverancier. De goede voorwaarden had hij toen te danken aan het feit dat hij het jaar door kon produceren in het zonnige Spanje, terwijl wij in de veertiende eeuw gebukt gingen onder een mini-ijstijd.

De toenmalige welzijnswetgeving liet niet toe om de fijne pincetgrepen manueel uit te voeren bij de heersende vriestemperaturen gedurende de grootste tijd van het jaar.

Natuurlijk kwam er wat creativiteit aan te pas. De regelgeving inzake trillingen dateert voor een stuk nog uit die periode. Met name de uitzonderingen voor zeevaart. Anders kon Sinterklaas nooit een constante aanvoer van de bulk garanderen.

Met de jaren verdween het voordeel van Sinterklaas. Sinds de laatste koudedip – zo rond begin 19de eeuw -,  konden ook wij het jaar door produceren en halen we sindsdien een faire productiviteit. In die mate zelfs dat Sinterklaas nieuwe paden moest bewandelen om zijn deal rendabel te kunnen houden.

Sinterklaas begon meer en meer te werken met de befaamde Zwarte Pieten. In het begin waren het nog migranten die in Spanje resideerden en waarop de Spaanse sociale wetgeving op toegepast werd. Hoe lamentabel ook in de 19de eeuw, het was beter dan niets.

Maar om de concurrentie blijvend aan te kunnen, én tegelijk tegemoet te kunnen komen aan onze steeds hardere concurrentie, moest Sinterklaas steeds verder gaan.  Het was dat of de prijzen optrekken, iets wat wij als consument absoluut niet willen. Integendeel, onze lonen stagneren maar we willen wel meer kunnen consumeren. Met sociale dumping als risico.

Net wat Sinterklaas begon te doen de laatste decennia. De Zwarte Pieten zijn nu een mix van schijnzelfstandigen met een heel precaire bescherming, interimairs die via constructies in Duitsland, Polen en Portugal vrijwel oncontroleerbaar geworden zijn in het eengemaakte Europa en gewoonweg illegalen.

Deze mensen leven stuk voor stuk in een heel precaire situatie. Ze worden uitgebuit op sociaal vlak, maar zeker ook op het vlak van veiligheid en welzijn.

Je kan hier als individuele afnemer op gezinsvlak relatief weinig tegen beginnen. Natuurlijk vraag je hun LIMOSA-bewijs van inschrijving maar veel meer kun je niet beginnen.

Tenzij we ons volop richten op de managementsystemen van de toekomst. Social Responsability (SR) en MVO (maatschappelijk verantwoord ondernemen). Door het opnemen van ethische normen reeds in de beleidsverklaringen , visie en missie van onze gezinnen, kunnen we deze ook opleggen in de aanbestedingen. Hierdoor creëren we een hefboom die het beleid van Sinterklaas ongetwijfeld om zal gooien.

Sinterklaas blijft in dat geval wel kanshebber voor de bulkleveringen, maar zal concurrentie krijgen van eigen producenten en leveranciers. Door het doorvoeren van dergelijke normen, halen we de facto oneerlijke concurrentie onderuit. Kinderarbeid, milieuonveilige productie, sociale uitbuiting, … zijn allemaal factoren die niet-Europese economieën bevoordelen. SR en MVO kunnen deze trend omgooien. Door enkel nog ethisch te handelen, bevoordelen we onze economie én dwingen we anderen om ook volgens deze normen te gaan werken.

Dit is eigenlijk dé kans geven aan onze noordelijke Santa Claus, oftewel de Kerstman, om weer in de running te komen voor bulkleveringen in eigen regio.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s